## 18. Novembris 2024

## Feria secunda, tempus per annum, hebdomada 33
hebdomada 1 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Somno reféctis ártubus,

spreto cubíli, súrgimus:

nobis, Pater, canéntibus

adésse te depóscimus.

Te lingua primum cóncinat,

te mentis ardor ámbiat,

ut áctuum sequéntium

tu, sancte, sis exórdium.

Cedant tenébræ lúmini

et nox diúrno síderi,

ut culpa, quam nox íntulit,

lucis labáscat múnere.

Precámur idem súpplices

noxas ut omnes ámputes,

et ore te canéntium

laudéris in perpétuum.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Ætérna lux, divínitas,

in unitáte Trínitas,

te confitémur débiles,

te deprecámur súpplices.

Summum Paréntem crédimus

Natúmque Patris únicum,

et caritátis vínculum

qui iungit illos Spíritum.

O véritas, o cáritas,

o finis et felícitas,

speráre fac et crédere,

amáre fac et cónsequi.

Qui finis et exórdium

rerúmque fons es ómnium,

tu solus es solácium,

tu certa spes credéntium.

Qui cuncta solus éfficis

cunctísque solus súfficis,

tu sola lux es ómnibus

et prǽmium sperántibus.

Christum rogámus et Patrem,

Christi Patrísque Spíritum;

unum potens per ómnia,

fove precántes, Trínitas. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Salvum me fac, Dómine, propter misericórdiam tuam.

Psalmus 6
Homo afflictus Domini clementiam implorat
Nunc anima mea turbata est … Pater, salvifica me ex hora hac? (Io 12, 27).

Dómine, ne in furóre tuo árguas me, *

neque in ira tua corrípias me.

Miserére mei, Dómine, quóniam infírmus sum; *

sana me, Dómine,
quóniam conturbáta sunt ossa mea.

Et ánima mea turbáta est valde, *

sed tu, Dómine, úsquequo?

Convértere, Dómine, éripe ánimam meam; *

salvum me fac propter misericórdiam tuam.

Quóniam non est in morte, qui memor sit tui, *

in inférno autem quis confitébitur tibi?

Laborávi in gémitu meo, †

lavábam per síngulas noctes lectum meum; *

lácrimis meis stratum meum rigábam.

Turbátus est a mæróre óculus meus, *

inveterávi inter omnes inimícos meos.

Discédite a me omnes, qui operámini iniquitátem, *

quóniam exaudívit Dóminus vocem fletus mei.

Exaudívit Dóminus deprecatiónem meam, *

Dóminus oratiónem meam suscépit.

Erubéscant et conturbéntur veheménter
omnes inimíci mei; *

convertántur et erubéscant valde velóciter.

Ant. Salvum me fac, Dómine, propter misericórdiam tuam.

Ant. 2 Factus est Dóminus refúgium páuperi in tribulatióne.

Psalmus 9 A (9)
Gratiarum actio pro victoria
Iterum venturus est iudicare vivos et mortuos.
I

Confitébor tibi, Dómine, in toto corde meo, *

narrábo ómnia mirabília tua.

Lætábor et exsultábo in te, *

psallam nómini tuo, Altíssime.

Cum convertúntur inimíci mei retrórsum, *

infirmántur et péreunt a fácie tua.

Quóniam fecísti iudícium meum
et causam meam, *

sedísti super thronum, qui iúdicas iustítiam.

Increpásti gentes, perdidísti ímpium, *

nomen eórum delésti
in ætérnum et in sǽculum sǽculi.

Inimíci defecérunt,
solitúdines sempitérnæ factæ sunt; *

et civitátes destruxísti:
périit memória eórum cum ipsis.

Dóminus autem in ætérnum sedébit, *

parávit in iudícium thronum suum

et ipse iudicábit orbem terræ in iustítia, *

iudicábit pópulos in æquitáte.

Et erit Dóminus refúgium opprésso, *

refúgium in opportunitátibus, in tribulatióne.

Et sperent in te, qui novérunt nomen tuum, *

quóniam non dereliquísti quæréntes te, Dómine.

Ant. Factus est Dóminus refúgium páuperi in tribulatióne.

Ant. 3 Annuntiábo laudatiónes tuas in portis fíliæ Sion.

II

Psállite Dómino, qui hábitat in Sion; *

annuntiáte inter gentes stúdia eius.

Quóniam requírens sánguinem
recordátus est eórum, *

non est oblítus clamórem páuperum.

Miserére mei, Dómine; †

vide afflictiónem meam de inimícis meis, *

qui exáltas me de portis mortis,

ut annúntiem omnes laudatiónes tuas
in portis fíliæ Sion, *

exsúltem in salutári tuo.

Infíxæ sunt gentes in fóvea, quam fecérunt; †

in láqueo isto, quem abscondérunt, *

comprehénsus est pes eórum.

Manifestávit se Dóminus iudícium fáciens; *

in opéribus mánuum suárum
comprehénsus est peccátor.

Converténtur peccatóres in inférnum, *

omnes gentes, quæ obliviscúntur Deum.

Quóniam non in finem oblívio erit páuperis; *

exspectátio páuperum non períbit in ætérnum.

Exsúrge, Dómine, non confortétur homo; *

iudicéntur gentes in conspéctu tuo.

Constítue, Dómine, terrórem super eos, *

sciant gentes quóniam hómines sunt.

Ant. Annuntiábo laudatiónes tuas in portis fíliæ Sion.

Da mihi intelléctum, et servábo legem tuam.

Et custódiam illam in toto corde meo.

LECTIO PRIOR

De libro Ioélis prophétæ

4, 1-3. 9-21

Ultimum iudicium; deinde felicitas æterna

Hæc dicit Dóminus:

« Ecce in diébus illis

et in témpore illo,

cum convértero sortem

Iudæ et Ierúsalem,

congregábo omnes gentes

et dedúcam eas in vallem Iósaphat,

et disceptábo cum eis ibi

super pópulo meo et hereditáte mea Israel,

quos dispersérunt in natiónibus,

et terram meam divisérunt.

Et super pópulum meum misérunt sortem;

et dedérunt púerum pro meretríce

et puéllam vendidérunt pro vino, ut bíberent.

Clamáte hoc in géntibus,

sanctificáte bellum,

suscitáte robústos;

accédant, ascéndant

omnes viri bellatóres.

Concídite vómeres vestros in gládios

et falces vestras in lánceas;

infírmus dicat:

“Fortis ego sum”.

Erúmpite et veníte,

omnes gentes de circúitu,

et congregámini ibi!

Deduc, Dómine, robústos tuos!

Consúrgant et ascéndant gentes

in vallem Iósaphat,

quia ibi sedébo, ut iúdicem

omnes gentes in circúitu.

Míttite falces,

quóniam maturávit messis;

veníte et prémite,

quia plenum est tórcular:

exúberant torculária,

quia magna est malítia eórum.

Pópuli, pópuli

in valle Decisiónis,

quia iuxta est dies Dómini

in valle Decisiónis.

Sol et luna obtenebráti sunt,

et stellæ retraxérunt splendórem suum.

Et Dóminus de Sion rúgiet

et de Ierúsalem dabit vocem suam;

et movebúntur cæli et terra,

et Dóminus refúgium pópulo suo

et fortitúdo fíliis Israel.

Et sciétis quia ego Dóminus Deus vester

hábitans in Sion monte sancto meo;

et erit Ierúsalem locus sanctus,

et aliéni non transíbunt per eam ámplius.

Et erit in die illa:

stillábunt montes mustum,

et colles fluent lacte;

et per omnes rivos Iudæ ibunt aquæ,

et fons de domo Dómini egrediétur

et irrigábit torréntem Settim.

Ægýptus in desolatiónem erit,

et Idumǽa in desértum desolatiónis,

pro eo quod iníque égerint in fílios Iudæ

et effúderint sánguinem innocéntem in terra eórum.

Et Iuda in ætérnum habitábitur,

et Ierúsalem in generatiónem et generatiónem;

et vindicábo sánguinem eórum,

quem non relínquam impunítum,

et Dóminus commorátur in Sion ».

RESPONSORIUM

Ioel 4, 18; Ap 22, 17c. 1

Stillábunt montes mustum, et per omnes rivos Iudæ ibunt aquæ, et fons de domo Dómini egrediétur. * Qui sitit véniat, et qui vult accípiat aquam vitæ gratis.

Osténdit mihi ángelus flúvium aquæ vitæ, spléndidum tamquam crystállum, procedéntem de throno Dei et Agni. * Qui sitit.

LECTIO ALTERA

Ex Tractátu sancti Fulgéntii Ruspénsis epíscopi De remissióne

(Liber 2, 11, 2 — 12, 1. 3-4: CCL 91 A, 693-695)

Qui vicerit, a morte secunda non lædetur

In moménto, in ictu óculi, in novíssima tuba, canet enim tuba, et mórtui resúrgent incorrúpti et nos immutábimur. Cum dicit « nos », osténdit Paulus illos secum futúræ mutatiónis potitúros dono, quos in hoc témpore cum ipso sociísque eius tenet ecclesiástica rectéque vivéndi commúnio. Ipsíus vero mutatiónis insínuans qualitátem dicit: Opórtet enim corruptíbile hoc indúere incorruptiónem, et mortále hoc indúere immortalitátem. Ut ergo in tálibus tunc sequátur mutátio iustæ retributiónis, nunc præcédit mutátio gratuítæ largitátis.

His ergo qui in præsénti vita de malo in bonum fúerint immutáti, futúræ mutatiónis retribútio promíttitur.

Hoc ergo in eis ágitur per grátiam, ut primum hic in eis per iustificatiónem, in qua spiritáliter resúrgitur, mutátio divíni múneris inchoétur et póstmodum in córporis resurrectióne, qua iustificatórum immutátio perfícitur, in ætérnum manens perfécta glorificátio non mutétur. Ad hoc enim illos primum grátia iustificatiónis, deínde glorificatiónis mutat, ut in eis ipsa glorificátio incommutábilis æternáque permáneat.

Mutántur hic enim per primam resurrectiónem, qua illuminántur ut convertántur; qua scílicet tránseunt de morte ad vitam, de iniquitáte ad iustítiam, de infidelitáte ad fidem, de malis áctibus ad sanctam conversatiónem. ídeo in illis secúnda mors non habet potestátem. De tálibus in Apocalýpsi dícitur: Beátus qui habet partem in resurrectióne prima; in his secúnda mors non habet potestátem. In eódem rursus libro dícitur: Qui vícerit, a morte secúnda non lædétur. Sicut ergo in conversióne cordis prima consístit resurréctio, sic mors secúnda in supplício sempitérno.

Festínet ítaque hic primæ resurrectiónis párticeps fíeri omnis qui non vult secúndæ mortis ætérna punitióne damnári. Si qui enim, in præsénti vita timóre divíno mutáti, tránseunt a vita mala ad vitam bonam, ipsi tránseunt de morte ad vitam, qui étiam póstmodum de ignobilitáte mutabúntur in glóriam.

RESPONSORIUM

Col 3, 3-4; Rom 6, 11

Mórtui estis, et vita vestra abscóndita est cum Christo in Deo; * Cum Christus apparúerit, vita vestra, tunc et vos apparébitis cum ipso in glória.

Existimáte vos mórtuos quidem esse peccáto, vivéntes autem Deo, in Christo Iesu Dómino nostro. * Cum Christus.

ORATIO

Orémus.

Da nobis, quǽsumus, Dómine Deus noster, in tua semper devotióne gaudére, quia perpétua est et plena felícitas, si bonórum ómnium iúgiter serviámus auctóri. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky