## 15. Novembris 2024

## Feria sexta, tempus per annum, hebdomada 32
hebdomada 4 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Galli cantu mediánte

noctis iam calíginem

et profúndæ noctis atram

levánte formídinem,

Deus alme, te rogámus

supplicésque póscimus.

Vigil, potens, lux venísti

atque custos hóminum,

dum tenérent simul cuncta

médium siléntium,

rédderent necnon mortálem

mórtui effígiem,

Excitáres quo nos, Christe,

de somno malítiæ,

atque gratis liberáres

noctúrno de cárcere,

redderésque nobis lucem

vitæ semper cómitem.

Honor Patri sit ac tibi,

Sancto sit Spirítui,

Deo trino sed et uni,

paci, vitæ, lúmini,

nómini præ cunctis dulci

divinóque númini. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Adésto, rerum cónditor,

patérnæ lucis glória,

cuius amóta grátia

nostra pavéscunt péctora,

Tuóque plena Spíritu,

secum Deum gestántia,

nil rapiéntis pérfidi

diris patéscant fráudibus,

Ut inter actus sǽculi,

vitæ quos usus éxigit,

omni caréntes crímine

tuis vivámus légibus.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Deus meus, ne despéxeris deprecatiónem meam, a tribulatióne peccatóris.

Psalmus 54 (55), 2-15. 17-24
Contra perfidum amicum
Cœpit Iesus pavere et tædere (Mc 14, 33).
I

Auribus pércipe, Deus, oratiónem meam †

et ne abscondáris a deprecatióne mea; *

inténde mihi et exáudi me.

Excússus sum in meditatióne mea
et conturbátus sum *

a voce inimíci et a tribulatióne peccatóris.

Quóniam devolvérunt in me iniquitátem *

et in ira molésti erant mihi.

Cor meum torquétur intra me, *

et formído mortis cécidit super me.

Timor et tremor venérunt super me, *

et contéxit me pavor.

Et dixi: « Quis dabit mihi pennas sicut colúmbæ, *

et volábo et requiéscam?

Ecce elongábo fúgiens *

et manébo in solitúdine.

Exspectábo eum, qui salvum me fáciat *

a spíritu procéllæ et tempestáte ».

Ant. Deus meus, ne despéxeris deprecatiónem meam, a tribulatióne peccatóris.

Ant. 2 Liberábit nos Dóminus de manu inimíci et insidiatóris.

II

Díssipa, Dómine, dívide linguas eórum, *

quóniam vidi violéntiam et contentiónem
in civitáte.

Die ac nocte circúmeunt eam super muros eius, †

iníquitas et labor et insídiæ in médio eius; *

et non defécit de platéis eius
frauduléntia et dolus.

Quóniam si inimícus meus maledixísset mihi, *

sustinuíssem útique;

et si is, qui óderat me,
super me magnificátus fuísset, *

abscondíssem me fórsitan ab eo.

Tu vero, homo coæquális meus, *

familiáris meus et notus meus,

qui simul habúimus dulce consórtium: *

in domo Dei ambulávimus in concúrsu.

Ant. Liberábit nos Dóminus de manu inimíci et insidiatóris.

Ant. 3 Iacta super Dóminum curam tuam, et ipse te enútriet.

III

Ego autem ad Deum clamábo, *

et Dóminus salvábit me.

Véspere et mane et merídie meditábor
et ingemíscam, *

et exáudiet vocem meam.

Rédimet in pace ánimam meam
ab his, qui impúgnant me, *

quóniam in multis sunt advérsum me.

Exáudiet Deus et humiliábit illos, *

qui est ante sǽcula.

Non enim est illis commutátio, *

et non timuérunt Deum.

Exténdit manum suam in sócios; *

contaminávit fœdus suum.

Lene super butýrum est os eius, *

pugna autem cor illíus:

mollíti sunt sermónes eius super óleum, *

et ipsi sunt gládii destrícti.

Iacta super Dóminum curam tuam, †

et ipse te enútriet; *

non dabit in ætérnum fluctuatiónem iusto.

Tu vero, Deus, dedúces eos *

in púteum intéritus.

Viri sánguinum et dolósi
non dimidiábunt dies suos; *

ego autem sperábo in te, Dómine.

Ant. Iacta super Dóminum curam tuam, et ipse te enútriet.

Fili mi, atténde ad sapiéntiam meam.

Et prudéntiæ meæ inclína aurem tuam.

LECTIO PRIOR

De libro Daniélis prophétæ

10, 1-21

Visio hominis et apparitio angeli

Anno tértio Cyri regis Persárum verbum revelátum est Daniéli cognoménto Baltássar, et verum verbum et ácies magna; intellexítque sermónem, intellegéntia enim fuit ei in visióne. In diébus illis ego Dániel lugébam tribus hebdómadis diérum, panem desiderábilem non comédi, et caro et vinum non introiérunt in os meum, sed neque unguénto unctus sum, donec compleréntur tres hebdómades diérum.

Die autem vicésima et quarta mensis primi eram iuxta flúvium magnum, qui est Tigris, et levávi óculos meos et vidi, et ecce vir unus vestítus líneis et renes eius accíncti auro obrýzo; et corpus eius quasi chrysólithus, et fácies eius velut spécies fulgóris, et óculi eius ut lampas ardens, et bráchia eius et, quæ deórsum sunt usque ad pedes, quasi spécies æris candéntis, et vox sermónum eius ut vox multitúdinis. Vidi autem ego Dániel solus visiónem; porro viri, qui erant mecum, visiónem non vidérunt, sed terror nímius írruit super eos, et fugérunt in abscónditum. Ego autem relíctus solus vidi visiónem grandem hanc, et non remánsit in me fortitúdo, sed et spécies mea immutáta est in me usque ad dissipatiónem, nec hábui quidquam vírium. Et audívi vocem sermónum eius; et áudiens vocem sermónum eius iacébam consternátus super fáciem meam, et vultus meus hærébat terræ.

Et ecce manus tétigit me et eréxit me super génua mea et super palmas mánuum meárum, et dixit ad me: « Dániel, vir desideriórum, intéllege verba, quæ ego loquor ad te, et sta in gradu tuo; nunc enim sum missus ad te ». Cumque dixísset mihi sermónem istum, steti tremens. Et ait ad me: « Noli metúere, Dániel, quia ex die primo, quo posuísti cor tuum ad intellegéndum et ad humiliándum te in conspéctu Dei tui, exaudíta sunt verba tua; et ego veni propter sermónes tuos. Princeps autem regni Persárum réstitit mihi vigínti et uno diébus; et ecce Míchael, unus de princípibus primis, venit in adiutórium meum; et ego remánsi ibi iuxta regem Persárum. Veni autem, ut docérem te, quæ ventúra sunt pópulo tuo in novíssimis diébus, quóniam adhuc vísio in dies ». Cumque loquerétur mihi huiuscémodi verbis, deiéci vultum meum ad terram et tácui. Et ecce quasi similitúdo filiórum hóminis tétigit lábia mea; et apériens os meum locútus sum et dixi ad eum, qui stabat contra me: « Dómine mi, in visióne angústiæ venérunt super me, et nihil in me remánsit vírium. Et quómodo póterit servus dómini mei loqui cum hoc dómino meo? Nihil enim in me remánsit vírium, et hálitus meus non remánsit in me ». Rursum ergo tétigit me quasi vísio hóminis et confortávit me et dixit: « Noli timére, vir desideriórum; pax tibi, confortáre et esto robústus ». Cumque loquerétur mecum, conválui et dixi: « Lóquere, dómine mi, quia confortásti me ».

Et ait: « Numquid scis, quare vénerim ad te? Et nunc revértar, ut prœ́lier advérsum príncipem Persárum. Et ego egrédiar et ecce princeps Græcórum véniens. Verúmtamen annuntiábo tibi, quod expréssum est in scriptúra veritátis; et nemo est adiútor meus advérsus hos, nisi Míchael princeps vester ».

RESPONSORIUM

Dan 10, 12. 19a. 21a

Ex die primo, quo posuísti cor tuum ad intellegéndum et ad humiliándum te in conspéctu Dei tui, * Exaudíta sunt verba tua, et ego veni propter sermónes tuos.

Noli timére, Dániel, annuntiábo tibi quod expréssum est in scriptúra veritátis. * Exaudíta.

LECTIO ALTERA

Ex Homilía auctóris sǽculi secúndi

(Cap. 15, 1 – 17, 2: Funk 1, 163-165)

Convertamur ad Deum, qui nos vocavit

Non vile consílium de continéntia me dedísse puto, quod si quis séquitur non pænitébit eum, sed et semetípsum salvábit et me consiliántem. Merces enim haud parva est ánimam errántem ac pérditam redúcere ad salútem. Hanc enim remuneratiónem retribúere póssumus Deo, qui nos creávit, si, qui dicit et audit, cum fide et caritáte et dicat et áudiat.

Maneámus ígitur in iis, quæ credídimus, iusti ac sancti, ut cum fidúcia precémur Deum dicéntem: Adhuc loquénte te respondébo: Ecce adsum. Hoc enim dictum magnæ promissiónis signum est; nam paratiórem se Dóminus ad dandum esse dicit quam peténtem. Tantæ ígitur benignitátis partícipes, ne invideámus alter álteri tanta bona accepísse. Quantam enim voluptátem hæc verba áfferunt faciéntibus, tantam condemnatiónem inobœdiéntibus.

Itaque, fratres, occasiónem pæniténdi haud exíguam nacti, tempus habéntes convertámur ad Deum, qui nos vocávit, dum habémus qui nos suscípiat. Si enim his libidínibus renuntiámus et ánimam nostram víncimus non faciéntes cupiditátes eius malas, misericórdiæ Iesu partícipes érimus. Cognóscite autem, quod iam venit dies iudícii ut camínus ardens, et tabéscent quædam cælórum ac tota terra sicut plumbum in igne liquéscens, et tum manifestabúntur ópera hóminum occúlta et apérta. Bona ígitur eleemósyna quasi pæniténtia peccáti; mélius ieiúnium oratióne, eleemósyna autem utróque; cáritas óperit multitúdinem peccatórum, orátio autem ex bona consciéntia a morte líberat. Beátus omnis, qui invenítur in his rebus perféctus; eleemósyna enim fit levámen peccáti.

Pæniténtiam ígitur agámus ex toto corde, ne quis ex nobis péreat. Si enim mandáta habémus, ut et hoc faciámus, ab idólis abdúcere et docére, quanto magis ánima Deum iam cognóscens non períre debet? Adiuvémus ígitur alter álterum, ut étiam infírmos ad bonum adducámus, ut salvi fiámus omnes et convertámus nos ínvicem et commonefaciámus.

RESPONSORIUM

Iud 21; Tit 2, 12

Vosmetípsos in dilectióne Dei serváte, * Exspectántes misericórdiam Dómini nostri Iesu Christi in vitam ætérnam.

Abnegántes impietátem et sæculária desidéria, sóbrie et iuste et pie vivámus in hoc sǽculo. * Exspectántes.

ORATIO

Orémus.

Omnípotens et miséricors Deus, univérsa nobis adversántia propitiátus exclúde, ut, mente et córpore páriter expedíti, quæ tua sunt líberis méntibus exsequámur. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky