## 28. Maii 2024

## Feria tertia, tempus per annum, hebdomada 8
hebdomada 4 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Nocte surgéntes vigilémus omnes,

semper in psalmis meditémur atque

víribus totis Dómino canámus

dúlciter hymnos,

Ut, pio regi páriter canéntes,

cum suis sanctis mereámur aulam

íngredi cæli, simul et beátam

dúcere vitam.

Præstet hoc nobis Déitas beáta

Patris ac Nati, paritérque Sancti

Spíritus, cuius résonat per omnem

glória mundum. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Ad preces nostras deitátis aures,

Deus, inclína pietáte sola;

súpplicum vota súscipe, precámur

fámuli tui.

Réspice clemens sólio de sancto

vultu seréno, lámpadas illústra

ólei nostri, ténebras depélle

péctore cunctas.

Crímina laxa pietáte multa,

áblue sordes, víncula disrúmpe,

parce peccátis, réleva iacéntes

déxtera tua.

Glória Deo sit ætérno Patri,

sit tibi semper, Genitóris Nate,

cum quo per cuncta Spíritus æquális

sǽcula regnat. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Clamor meus, Dómine, ad te pervéniat; non abscóndas fáciem tuam a me.

Psalmus 101 (102)
Exsulis vota et preces
Consolatur nos Deus in omni tribulatione nostra (2 Cor 1, 4).
I

Dómine, exáudi oratiónem meam, *

et clamor meus ad te véniat.

Non abscóndas fáciem tuam a me; †

in quacúmque die tríbulor, *

inclína ad me aurem tuam.

In quacúmque die invocávero te, *

velóciter exáudi me.

Quia defecérunt sicut fumus dies mei, *

et ossa mea sicut crémium aruérunt.

Percússum est ut fenum et áruit cor meum, *

étenim oblítus sum comédere panem meum.

A voce gémitus mei *

adhǽsit os meum carni meæ.

Símilis factus sum pellicáno solitúdinis, *

factus sum sicut nyctícorax in ruínis.

Vigilávi *

et factus sum sicut passer solitárius in tecto.

Tota die exprobrábant mihi inimíci mei, *

exardescéntes in me per me iurábant.

Quia cínerem tamquam panem manducábam *

et potum meum cum fletu miscébam,

a fácie iræ et increpatiónis tuæ, *

quia élevans allisísti me.

Dies mei sicut umbra declinavérunt, *

et ego sicut fenum árui.

Ant. Clamor meus, Dómine, ad te pervéniat; non abscóndas fáciem tuam a me.

Ant. 2 Réspice, Dómine, in oratiónem humílium.

II

Tu autem, Dómine, in ætérnum pérmanes, *

et memoriále tuum
in generatiónem et generatiónem.

Tu exsúrgens miseréberis Sion, †

quia tempus miseréndi eius, *

quia venit tempus,

quóniam placuérunt servis tuis lápides eius *

et púlveris eius miseréntur.

Et timébunt gentes nomen tuum, Dómine, *

et omnes reges terræ glóriam tuam,

quia ædificávit Dóminus Sion *

et appáruit in glória sua.

Respéxit in oratiónem ínopum *

et non sprevit precem eórum.

Scribántur hæc pro generatióne áltera, *

et pópulus, qui creábitur, laudábit Dóminum.

Quia prospéxit de excélso sanctuário suo, *

Dóminus de cælo in terram aspéxit,

ut audíret gémitus compeditórum, *

ut sólveret fílios mortis;

ut annúntient in Sion nomen Dómini *

et laudem eius in Ierúsalem,

cum congregáti fúerint pópuli in unum *

et regna, ut sérviant Dómino.

Ant. Réspice, Dómine, in oratiónem humílium.

Ant. 3 Tu, Dómine, terram fundásti, et ópera mánuum tuárum sunt cæli.

III

Humiliávit in via virtútem meam, *

abbreviávit dies meos.

Dicam: « Deus meus, †

ne áuferas me in dimídio diérum meórum; *

in generatiónem et generatiónem sunt anni tui.

Inítio terram fundásti; *

et ópera mánuum tuárum sunt cæli.

Ipsi períbunt, tu autem pérmanes; †

et omnes sicut vestiméntum veteráscent, *

et sicut opertórium mutábis eos, et mutabúntur.

Tu autem idem ipse es, *

et anni tui non defícient.

Fílii servórum tuórum habitábunt, *

et semen eórum in conspéctu tuo firmábitur ».

Ant. Tu, Dómine, terram fundásti, et ópera mánuum tuárum sunt cæli.

Atténdite, pópule meus, doctrínam meam.

Inclináte aurem vestram in verba oris mei.

LECTIO PRIOR

De libro Iob

3, 1-26

Planctus Iob

Apéruit Iob os suum et maledíxit diéi suo et locútus est:

« Péreat dies, in qua natus sum,

et nox, in qua dictum est: “Concéptus est homo”.

Dies ille vertátur in ténebras;

non requírat eum Deus désuper

et non illustrétur lúmine.

Obscúrent eum ténebræ et umbra mortis;

óccupet eum calígo

et involvátur amaritúdine.

Noctem illam tenebrósus turbo possídeat;

non computétur in diébus anni,

nec numerétur in ménsibus.

Sit nox illa solitária nec laude digna;

maledícant ei, qui maledícunt diéi,

qui paráti sunt suscitáre Levíathan.

Obtenebréntur stellæ crepúsculi eius;

exspéctet lucem et non sit,

nec vídeat pálpebras auróræ,

quia non conclúsit óstia ventris, qui portávit me,

nec ábstulit mala ab óculis meis.

Quare non in vulva mórtuus sum?

Egréssus ex útero non statim périi?

Quare excéptus génibus?

Cur lactátus ubéribus?

Nunc enim dórmiens silérem

et somno meo requiéscerem

cum régibus et consúlibus terræ,

qui ædíficant sibi solitúdines,

aut cum princípibus, qui póssident aurum

et replent domos suas argénto.

Aut sicut abortívum abscónditum non subsísterem,

vel qui concépti non vidérunt lucem.

Ibi ímpii cessavérunt a tumúltu,

et ibi requievérunt fessi róbore.

Et quondam vincti páriter sine moléstia

non audiérunt vocem exactóris.

Parvus et magnus ibi sunt,

et servus liber a dómino suo.

Quare mísero data est lux

et vita his, qui in amaritúdine ánimæ sunt?

Qui exspéctant mortem, et non venit,

et effódiunt quæréntes illam magis quam thesáuros;

gaudéntque veheménter

et lætántur sepúlcro.

Viro, cuius abscóndita est via,

et circúmdedit eum Deus ténebris.

Antequam cómedam suspíro,

et quasi inundántes aquæ sic rugítus meus.

Quia timor, quem timébam, evénit mihi,

et, quod verébar, áccidit.

Non dissimulávi, non sílui, non quiévi,

et venit super me indignátio ».

RESPONSORIUM

Iob 3, 24-26; 6, 13

Antequam cómedam suspíro, et quasi inundántes aquæ sic rugítus meus. Quia timor quem timébam evénit mihi, et quod verébar áccidit. * Et venit super me indignátio tua, Dómine.

An non est auxílium mihi in me, et virtus quoque remóta est a me? * Et venit.

LECTIO ALTERA

Ex Confessiónum libris sancti Augustíni epíscopi

(Lib. 10, 1, 1 – 2, 2; 5, 7: CCL 27, 155. 158)

TTibi, Domine, manifestus sum quicumque sim

Cognóscam te, cógnitor meus, cognóscam, sicut et cógnitus sum. Virtus ánimæ meæ, intra in eam et coápta tibi, ut hábeas et possídeas sine mácula et ruga. Hæc est mea spes, ídeo loquor et in ea spe gáudeo, quando sanum gáudeo. Cétera vero vitæ huius tanto minus flenda, quanto magis fletur, et tanto magis flenda, quanto minus fletur in eis. Ecce enim veritátem dilexísti, quóniam qui facit eam, venit ad lucem. Volo eam fácere in corde meo coram te in confessióne, in stilo autem meo coram multis téstibus.

Et tibi quidem, Dómine, cuius óculis nuda est abýssus humánæ consciéntiæ, quid occúltum esset in me, etiámsi nollem confitéri tibi? Te enim mihi abscónderem, non me tibi. Nunc autem quod gémitus meus testis est displicére me mihi, tu refúlges et places, et amáris et desideráris; ut erubéscam de me, et abíciam me atque éligam te et nec tibi nec mihi pláceam nisi de te.

Tibi ergo, Dómine, maniféstus sum quicúmque sim. Et quo fructu tibi confítear, dixi. Neque enim id ago verbis carnis et vócibus, sed verbis ánimæ et clamóre cogitatiónis, quem novit auris tua. Cum enim malus sum, nihil est áliud confitéri tibi quam displicére mihi; cum vero pius, nihil est áliud confitéri tibi, quam hoc non tribúere mihi, quóniam tu, Dómine, benedícis iustum, sed prius eum iustíficas ímpium. Conféssio ítaque mea, Deus meus, in conspéctu tuo tibi tácite fit et non tácite. Tacet enim strépitu, clamat afféctu.

Tu enim, Dómine, diiúdicas me, quia etsi nemo scit hóminum, quæ sunt hóminis, nisi spíritus hóminis, qui in ipso est, tamen est áliquid hóminis, quod nec ipse scit spíritus hóminis, qui in ipso est; tu autem, Dómine, scis eius ómnia, qui fecísti eum. Ego vero, quamvis præ tuo conspéctu me despíciam et ǽstimem me terram et cínerem, tamen áliquid de te scio, quod de me néscio.

Et certe nunc vidémus per spéculum in ænígmate, nondum fácie ad fáciem; et ídeo quámdiu peregrínor abs te, mihi sum præséntior quam tibi et tamen te novi nullo modo posse violári; ego vero quibus tentatiónibus resístere váleam quibúsve non váleam, néscio. Et spes est, quia fidélis es, qui nos non sinis tentári supra quam póssumus ferre, sed facis cum tentatióne étiam éxitum ut possímus sustinére.

Confítear ergo quid de me sciam, confítear et quid de me nésciam, quóniam et quod de me scio, te mihi lucénte scio, et quod de me néscio, támdiu néscio, donec fiant ténebræ meæ sicut merídies in vultu tuo.

RESPONSORIUM

Ps 138 (139), 1b. 2b. 7

Dómine, scrutátus es et cognovísti me; * Intellexísti cogitatiónes meas de longe.

Quo ibo a spíritu tuo et quo a fácie tua fúgiam? * Intellexísti.

ORATIO

Orémus.

Da nobis, quǽsumus, Dómine, ut et mundi cursus pacífico nobis tuo órdine dirigátur, et Ecclésia tua tranquílla devotióne lætétur. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky