## 31. Augusti 2023

## Feria quinta, tempus per annum, hebdomada 21
hebdomada 1 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Nox atra rerum cóntegit

terræ colóres ómnium:

nos confiténtes póscimus

te, iuste iudex córdium,

Ut áuferas piácula

sordésque mentis ábluas,

donésque, Christe, grátiam

ut arceántur crímina.

Mens, ecce, torpet ímpia,

quam culpa mordet nóxia;

obscúra gestit tóllere

et te, Redémptor, quǽrere.

Repélle tu calíginem

intrínsecus quam máxime,

ut in beáto gáudeat

se collocári lúmine.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Christe, precámur ádnuas

orántibus servis tuis,

iníquitas hæc sǽculi

ne nostram captívet fidem.

Non cogitémus ímpie,

invideámus némini,

læsi non reddámus vicem,

vincámus in bono malum.

Absit nostris e córdibus

ira, dolus, supérbia;

absístat avarítia,

malórum radix ómnium.

Consérvet pacis fœ́dera

non simuláta cáritas;

sit illibáta cástitas

credulitáte pérpeti.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Elóquium Dómini scutum est ómnium sperántium in eum.

Psalmus 17 (18), 31-51
Gratiarum actio
Si Deus pro nobis, quis contra nos? (Rom 8, 31).
IV

Deus, impollúta via eius, †

elóquia Dómini igne examináta; *

protéctor est ómnium sperántium in se.

Quóniam quis Deus præter Dóminum? *

Aut quæ munítio præter Deum nostrum?

Deus, qui præcínxit me virtúte *

et pósuit immaculátam viam meam;

qui perfécit pedes meos tamquam cervórum *

et super excélsa státuit me;

qui docet manus meas ad prœ́lium, *

et tendunt arcum ǽreum bráchia mea.

Ant. Elóquium Dómini scutum est ómnium sperántium in eum.

Ant. 2 Déxtera tua, Dómine, suscépit me.

V

Et dedísti mihi scutum salútis tuæ, †

et déxtera tua suscépit me, *

et exaudítio tua magnificávit me.

Dilatásti gressus meos subtus me, *

et non sunt infirmáta vestígia mea.

Persequébar inimícos meos
et comprehendébam illos *

et non convertébar, donec defícerent.

Confringébam illos, nec póterant stare, *

cadébant subtus pedes meos.

Et præcinxísti me virtúte ad bellum *

et supplantásti insurgéntes in me subtus me.

Et inimícos meos dedísti mihi dorsum *

et odiéntes me disperdidísti.

Clamavérunt, nec erat qui salvos fáceret, *

ad Dóminum, nec exaudívit eos.

Et commínui eos ut púlverem ante fáciem venti, *

ut lutum plateárum contrívi eos.

Eripuísti me de contradictiónibus pópuli, *

constituísti me in caput géntium.

Pópulus, quem non cognóvi, servívit mihi, *

in audítu auris obœdívit mihi.

Fílii aliéni blandíti sunt mihi, †

fílii aliéni inveteráti sunt, *

contremuérunt in ábditis suis.

Ant. Déxtera tua, Dómine, suscépit me.

Ant. 3 Vivat Dóminus, et exaltétur Deus salútis meæ.

VI

Vivit Dóminus et benedíctus Adiútor meus, *

et exaltétur Deus salútis meæ.

Deus, qui das vindíctas mihi †

et subdis pópulos sub me, *

liberátor meus de inimícis meis iracúndis;

et ab insurgéntibus in me exáltas me, *

a viro iníquo éripis me.

Proptérea confitébor tibi in natiónibus, Dómine, *

et nómini tuo psalmum dicam,

magníficans salútes regis sui †

et fáciens misericórdiam christo suo, *

David et sémini eius usque in sǽculum.

Ant. Vivat Dóminus, et exaltétur Deus salútis meæ.

Revéla, Dómine, óculos meos.

Et considerábo mirabília de lege tua.

LECTIO PRIOR

De libro Ieremíæ prophétæ

3, 1-5. 19 – 4, 4

Invitatio ad conversionem

Factum est verbum Dómini ad me, dicens:

« Si dimíserit vir uxórem suam,

et recédens ab eo

dúxerit virum álterum,

numquid revertétur ad eam ultra?

Numquid non pollúta

et contamináta est terra illa?

Tu autem fornicáta es cum amatóribus multis,

et revérteris ad me?,

dicit Dóminus.

Leva óculos tuos ad colles et vide,

ubi non prostráta sis.

In viis sedébas exspéctans eos

quasi Arabs in solitúdine;

et polluísti terram

in fornicatiónibus tuis et in malítia tua.

Quam ob rem prohíbitæ sunt stillæ pluviárum,

et serótinus imber non fuit.

Frons mulíeris meretrícis facta est tibi;

noluísti erubéscere.

Nonne ámodo vocas me: “Pater meus,

dux adulescéntiæ meæ tu es!

Numquid irascétur in perpétuum

aut perseverábit in finem?”.

Ecce locúta es

et fecísti mala et prævaluísti.

Ego autem dixi:

Quómodo ponam te in fíliis

et tríbuam tibi terram desiderábilem,

hereditátem præclaríssimam inter gentes?

Et dixi: Patrem vocábitis me

et post me íngredi non cessábitis.

Sed, quómodo contémnit múlier amatórem suum,

sic contempsístis me, domus Israel »,

dicit Dóminus.

Vox in cóllibus audíta est,

plorátus et supplicátio filiórum Israel,

quóniam iníquam fecérunt viam suam,

oblíti sunt Dómini Dei sui.

« Convertímini, fílii, qui avérsi estis a me,

et sanábo aversiónes vestras ».

« Ecce nos venímus ad te;

tu enim es Dóminus Deus noster.

Vere mendáces erant colles

et tumúltus móntium;

vere in Dómino Deo nostro

salus Israel.

Confúsio comédit labórem patrum nostrórum

ab adulescéntia nostra,

greges eórum et arménta eórum,

fílios eórum et fílias eórum.

Dormiémus in confusióne nostra,

et opériet nos ignomínia nostra,

quóniam Dómino Deo nostro peccávimus

nos et patres nostri

ab adulescéntia nostra usque ad hanc diem

et non audívimus vocem Dómini Dei nostri ».

« Si convérteris, Israel,

ait Dóminus,

ad me convértere;

si abstúleris abominatiónes tuas a fácie mea,

non effúgies.

Et iurábis: “Vivit Dóminus!”

in veritáte et in iudício et in iustítia,

et benedicéntur in ipso gentes

et in ipso gloriabúntur.

Hæc enim dicit Dóminus

viro Iudæ et Ierúsalem:

Nováte vobis novále

et nolíte sérere super spinas.

Circumcidímini Dómino

et auférte præpútia córdium vestrórum,

viri Iudæ et habitatóres Ierúsalem,

ne forte egrediátur ut ignis indignátio mea

et succendátur, et non sit qui exstínguat,

propter malítiam óperum vestrórum ».

RESPONSORIUM

Si iniquitátes nostræ testificántur advérsus nos, Dómine, fac propter nomen tuum; * Quóniam multæ sunt aversiónes nostræ, tibi peccávimus.

Si iniquitátes observáveris, Dómine, Dómine, quis sustinébit? * Quóniam.

LECTIO ALTERA

Ex Instructiónibus sancti Columbáni abbátis

(Instr. 13, De Christo fonte vitæ, 2-3: Opera, Dublin 1957, 118-120)

Tu es, Deus, omnia nostra

Fratres, vocatiónem sequámur, qua ad vitæ fontem vocámur a vita, qui est fons non solum aquæ vivæ, sed et fons ætérnæ vitæ, fons lucis idem et fons lúminis; ab illo enim hæc ómnia sunt, sapiéntia et vita, lux ætérna. Auctor vitæ fons vitæ est, lucis creátor fons lúminis est; et ídeo contémptis his quæ vidéntur, transcénso sǽculo in superióribus cælórum, fontem lúminis, fontem vitæ, fontem aquæ vivæ ut rationábiles et sagacíssimi pisces quærámus, ut ibi bibámus aquam vivam et saliéntem in vitam ætérnam.

Utinam me illuc dignáres adscíscere ad illum fontem, Deus miséricors, pie Dómine, ut ibi et ego cum sitiéntibus tuis vivam undam vivi fontis aquæ vivæ bíberem, cuius nímia dulcédine delectátus sursum semper ei hærérem et dícerem: « Quam dulcis est fons aquæ vivæ, cuius non déficit aqua sáliens in vitam ætérnam! ».

O Dómine, tu es ipse iste fons semper et semper desiderándus, semper licet et semper hauriéndus. Nobis semper da, Dómine Christe, hanc aquam, ut sit in nobis quoque fons aquæ vivæ et saliéntis in vitam ætérnam. Magna quidem posco, quis nésciat? Sed tu, rex glóriæ, magna donáre nosti et magna promisísti; nihil te maius, et te nobis donásti, te pro nobis dedísti.

Unde te rogámus, ut sciámus quod amámus, quia nihil áliud præter te nobis dari postulámus; tu es enim ómnia nostra, vita nostra, lux nostra, salus nostra, cibus noster, potus noster, Deus noster. Inspíra corda nostra, rogo, Iesu noster, illa tui Spíritus aura, et vúlnera nostras tua caritáte ánimas, ut possit uniuscuiúsque nostrum ánima in veritáte dícere: Indica mihi quem diléxit ánima mea, quóniam vulneráta caritáte ego sum.

Opto illa vúlnera in me sint, Dómine. Beáta talis ánima, quæ caritáte sic vulnerátur; talis fontem quærit, talis bibit, semper tamen sitit bibéndo, semper haurit desiderándo, quæ semper bibit sitiéndo; sic semper quærit amándo, quæ sanátur vulnerándo; quo salutári vúlnere ánimæ nostræ interióra Deus et Dóminus noster Iesus Christus, pius ille salutarísque médicus, vulneráre dignétur, cui cum Patre et cum Spíritu Sancto únitas est in sǽcula sæculórum. Amen.

RESPONSORIUM

Io 4, 14-15

Qui bíberit ex aqua quam ego dabo ei, non sítiet in ætérnum; * Aqua, quam dabo ei, fiet in eo fons aquæ saliéntis in vitam ætérnam.

Dómine, da mihi hanc aquam, ut non sítiam. * Aqua.

ORATIO

Orémus.

Deus, qui fidélium mentes uníus éfficis voluntátis, da pópulis tuis id amáre quod prǽcipis, id desideráre quod promíttis, ut, inter mundánas varietátes, ibi nostra fixa sint corda, ubi vera sunt gáudia. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky