## 24. Ianuarii 2023

## S. Francisci de Sales, episcopi et Ecclesiæ doctoris
memoria

In Sabaudia anno 1567 natus est. Sacerdotio initiatus multa operatus est pro restauratione catholica in patria sua. Episcopus Genevensis electus, verum pastorem se præbuit erga clericos et fideles, ad fidem eos informans scriptis et operibus, exemplar omnibus factus. Mortuus est Lugduni, die 28 decembris anni 1622, sed hac die Annesii depositus.
Communia pastorum: pro episcopo (delectum est in memoriis partes aliquas de feria sumere secundum Institutionem generalem de Liturgia horarum).

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Consors patérni lúminis,

lux ipse lucis et dies,

noctem canéndo rúmpimus:

assíste postulántibus.

Aufer tenébras méntium,

fuga catérvas dǽmonum,

expélle somnoléntiam

ne pigritántes óbruat.

Sic, Christe, nobis ómnibus

indúlgeas credéntibus,

ut prosit exorántibus

quod præcinéntes psállimus.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

O sacrosáncta Trínitas,

quæ cuncta condens órdinas,

diem labóri députans

noctem quiéti dédicas,

Te mane, simul véspere,

te nocte ac die cánimus;

in tua nos tu glória

per cuncta serva témpora.

Nos ádsumus te cérnui

en adorántes fámuli;

vota precésque súpplicum

hymnis adiúnge cǽlitum.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Exsúrgit Deus, et fúgiunt qui odérunt eum a fácie eius.

Psalmus 67 (68)
Triumphalis ingressus Domini
Ascendens in altum captivam duxit captivitatem, dedit dona hominibus (Eph 4, 8).
I

Exsúrgit Deus, et dissipántur inimíci eius; *

et fúgiunt qui odérunt eum a fácie eius.

Sicut dissipátur fumus, tu díssipas; †

sicut fluit cera a fácie ignis, *

sic péreunt peccatóres a fácie Dei.

Et iusti læténtur et exsúltent in conspéctu Dei *

et delecténtur in lætítia.

Cantáte Deo, psalmum dícite nómini eius; †

iter fácite ei, qui fertur super nubes: *

Dóminus nomen illi.

Iubiláte in conspéctu eius; †

pater orphanórum et iudex viduárum, *

Deus in habitáculo sancto suo.

Deus, qui inhabitáre facit desolátos in domo, †

qui edúcit vinctos in prosperitátem; *

verúmtamen rebélles habitábunt in árida terra.

Deus, cum egrederéris in conspéctu pópuli tui, *

cum pertransíres in desérto, terra mota est,

étiam cæli distillavérunt a fácie Dei Sínai, *

a fácie Dei Israel.

Plúviam voluntáriam effundébas, Deus; *

hereditátem tuam infirmátam, tu refecísti eam.

Animália tua habitábant in ea, *

parásti in bonitáte tua páuperi, Deus.

Ant. Exsúrgit Deus, et fúgiunt qui odérunt eum a fácie eius.

Ant. 2 Deus noster, Deus ad salvándum; et Dómini sunt éxitus mortis.

II

Dóminus dat verbum; *

vírgines annuntiántes bona sunt agmen ingens:

« Reges exercítuum fúgiunt, fúgiunt, *

et spécies domus dívidit spólia.

Et vos dormítis inter médias caulas: *

alæ colúmbæ nitent argénto,
et pennæ eius pallóre auri.

Dum dispérgit Omnípotens reges super eam, *

nive dealbátur Selmon ».

Mons Dei mons Basan, *

mons cacúminum mons Basan.

Ut quid invidétis, montes cacúminum, †

monti, in quo beneplácitum est Deo inhabitáre? *

Etenim Dóminus habitábit in finem.

Currus Dei decem mília mílium: *

Dóminus venit de Sínai in sancta.

Ascendísti in altum, captívam duxísti captivitátem; †

accepísti in donum hómines, *

ut étiam rebélles hábitent apud Dóminum Deum.

Benedíctus Dóminus die cotídie; *

portábit nos Deus salutárium nostrórum.

Deus noster, Deus ad salvándum; *

et Dómini, Dómini éxitus mortis.

Verúmtamen Deus confrínget cápita
inimicórum suórum, *

vérticem capillátum perambulántium
in delíctis suis.

Dixit Dóminus: « Ex Basan redúcam, *

redúcam de profúndo maris,

ut intingátur pes tuus in sánguine, *

lingua canum tuórum
ex inimícis portiónem invéniat ».

Ant. Deus noster, Deus ad salvándum; et Dómini sunt éxitus mortis.

Ant. 3 Regna terræ, cantáte Deo; psállite Dómino.

III

Vidérunt ingréssus tuos, Deus, *

ingréssus Dei mei, regis mei in sancta.

Præcédunt cantóres, †

postrémi véniunt psalléntes, *

in médio iuvénculæ tympanístriæ.

« In ecclésiis benedícite Deo, *

Dómino, vos de fóntibus Israel ».

Ibi Béniamin adulescéntulus ducens eos, †

príncipes Iudæ cum turma sua, *

príncipes Zábulon, príncipes Néphthali.

Manda, Deus, virtúti tuæ; *

confírma hoc, Deus, quod operátus es in nobis.

A templo tuo in Ierúsalem *

tibi áfferent reges múnera.

Increpa feram arúndinis, †

congregatiónem taurórum in vítulis populórum, *

prostérnant se cum láminis argénti.

Díssipa gentes, quæ bella volunt. †

Vénient optimátes ex Ægýpto, *

Æthiópia prævéniet manus suas Deo.

Regna terræ, cantáte Deo, psállite Dómino, †

psállite Deo, qui fertur super cælum cæli
ad oriéntem; *

ecce dabit vocem suam, vocem virtútis.

Tribúite virtútem Deo. †

Super Israel magnificéntia eius *

et virtus eius in núbibus.

Mirábilis, Deus, de sanctuário tuo! †

Deus Israel ipse tríbuet virtútem
et fortitúdinem plebi suæ. *

Benedíctus Deus!

Ant. Regna terræ, cantáte Deo; psállite Dómino.

Audiam quid loquátur Dóminus Deus.

Loquétur pacem ad plebem suam.

LECTIO PRIOR

De libro Deuteronómii

26, 1-19

Professio fidei filiorum Abrahæ

In diébus illis: Locútus est Móyses pópulo dicens:

« Cum intráveris terram, quam Dóminus Deus tuus tibi datúrus est possidéndam, et obtinúeris eam atque habitáveris in illa, tolles primítias de cunctis frúgibus agri, quas collégeris de terra tua, quam Dóminus Deus tuus dabit tibi, et pones in cartállo pergésque ad locum, quem Dóminus Deus tuus elégerit, ut ibi hábitet nomen eius, accedésque ad sacerdótem, qui fúerit in diébus illis, et dices ad eum: “Profíteor hódie coram Dómino Deo tuo quod ingréssus sim terram, pro qua iurávit pátribus nostris, ut daret eam nobis”. Suscipiénsque sacérdos cartállum de manu tua ponet ante altáre Dómini Dei tui, et loquéris in conspéctu Dómini Dei tui: “Syrus vagus erat pater meus et descéndit in Ægýptum et ibi peregrinátus est in paucíssimo número; crevítque in gentem magnam ac robústam et infinítæ multitúdinis. Afflixerúntque nos Ægýptii et persecúti sunt imponéntes ónera gravíssima. Et clamávimus ad Dóminum Deum patrum nostrórum, qui exaudívit nos et respéxit humilitátem nostram et labórem atque angústias, et edúxit nos Dóminus de Ægýpto in manu forti et bráchio exténto, in ingénti pavóre, in signis atque porténtis, et introdúxit ad locum istum et trádidit nobis terram hanc lacte et melle manántem. Et ecce nunc áttuli primítias frugum terræ, quam dedísti mihi, Dómine”. Et dimíttes eas in conspéctu Dómini Dei tui et adoráto Dómino Deo tuo. Et epuláberis in ómnibus bonis, quæ Dóminus Deus tuus déderit tibi et dómui tuæ, tu et Levítes et ádvena, qui tecum est.

Quando compléveris décimam cunctárum frugum tuárum, anno tértio, anno decimárum, et déderis Levítæ et ádvenæ et pupíllo et víduæ, ut cómedant intra portas tuas et saturéntur, loquéris in conspéctu Dómini Dei tui: “Abstuli, quod sanctificátum est de domo mea, et dedi illud Levítæ et ádvenæ, pupíllo ac víduæ, sicut iussísti mihi; non præterívi mandáta tua, nec sum oblítus impérii tui, non comédi ex eis in luctu meo, nec separávi ex eis in quálibet immundítia, nec expéndi ex his quidquam mórtuo: obœdívi voci Dómini Dei mei et feci ómnia, sicut præcepísti mihi. Réspice de habitáculo sancto tuo, de cælo, et bénedic pópulo tuo Israel et terræ, quam dedísti nobis, sicut iurásti pátribus nostris, terræ lacte et melle manánti”.

Hódie Dóminus Deus tuus mandávit tibi, ut fácias præcépta hæc atque iudícia et custódias et ímpleas illa ex toto corde tuo et ex tota ánima tua. Dóminum elegísti hódie, ut sit tibi Deus, et ámbules in viis eius et custódias præcépta illíus et mandáta atque iudícia et obœdias eius império; et Dóminus elégit te hódie, ut sis ei pópulus peculiáris, sicut locútus est tibi, et custódias ómnia mandáta illíus, et fáciat te excelsiórem cunctis géntibus, quas creávit in laudem et nomen et glóriam suam, ut sis pópulus sanctus Dómini Dei tui, sicut locútus est ».

RESPONSORIUM

1 Petr 2, 9a. 10; cf. Deut 7, 7. 8

Vos estis pópulus in acquisitiónem, qui aliquándo non pópulus, nunc autem pópulus Dei; * Qui non consecúti misericórdiam, nunc autem misericórdiam consecúti.

Dóminus elégit vos, quia diléxit vos, et redémit de domo servitútis. * Qui non.

LECTIO ALTERA

Ex Introductióne ad vitam devótam sancti Francísci de Sales epíscopi

(Pars 1, Cap 3)

Diversimode devotio est exercenda

In ipsa rerum creatióne plantis mandávit Creátor Deus, ut unaquǽque fructum ferret secúndum genus suum: ita christiánis, qui vivæ Ecclésiæ suæ plantæ sunt, imperávit ut quisque devotiónis fructum pro qualitáte, statu et vocatióne sua proférret.

Diversímode, inquam, devótio est exercénda a nóbili vidélicet et ab opífice, a fámulo et a príncipe, a vídua et a puélla innúpta, ac coniugáta. Immo ne hoc quidem satis est; sed et ipsa devotiónis praxis, víribus, negótiis et offíciis cuiúsque particulátim est accommodánda.

Dic mihi, óbsecro, Philóthea mea, num consentáneum sit, ut epíscopi, Carthusianórum instar, solitúdinem consectári velint; coniugáti non magis de pecúlio suo adaugéndo sollíciti sint quam Capuccíni; religiósi in morem, ópifex totos dies in templo agat; et religiósus, ex contrário, ad omnes casus et evéntus, qui próximi necessitátem consequúntur, epíscopi exémplo, semper sit expósitus; an non devótio hæc ridícula, inordináta et intolerábilis esset?

Hic tamen error et absúrditas sæpíssime occúrrit. Nequáquam, Philóthea mea: étenim devótio, dúmmodo ea vera et sincéra sit, nihil omníno déstruit, sed cuncta pérficit et consúmmat, et si quando legítime alicúius vocatióni ac státui repúgnat et adversátur, haud dúbie falsa est.

Apis ita suum ex flóribus mel cólligit, ut eos mínime lædat aut déstruat, tam eos íntegros, intaminátos et recéntes relínquens atque eos répperit. Mélius vero id præstat vera devótio: nam ádeo nullum vocatiónis aut negotiórum genus déstruit, ut ea étiam exórnet ac condécoret.

Nam ut quǽlibet gemmæ, melli impósitæ, pro suo quæque colóre fulgentióres et rutilantióres sunt, sic in sua quisque vocatióne accéptior fit et perféctior, si devotióni illam coniúngat. Per hanc tibi enim et famíliæ cura longe rédditur quiétior, mútuus inter marítum et uxórem amor sincérior, obséquium príncipi débitum fidélius, et omnes quotquot sunt, occupatiónes suavióres et melióres.

Error proínde est, quin et hǽresis, devotiónis exercítium a cohórtibus militáribus, ab officína opíficum, ab aulis príncipum, a família coniugatórum velle exclúdere; fáteor quidem, caríssima Philóthea, devotiónem, quæ pure contemplatíva, monástica et religiósa est, hisce in offíciis et státibus mínime exercéri posse; at præter triplex hoc devotiónis genus, sunt et ália multa ad eos qui in státibus sæculáribus vivunt perficiéndos peraccommodáta.

Ubicúmque locórum ergo sumus, ad vitam perféctam aspiráre et debémus et póssumus.

RESPONSORIUM

Eph 4, 32 – 5, 1; Mt 11, 29ab

Estóte ínvicem benígni, misericórdes, donántes ínvicem, sicut et Deus in Christo donávit vobis. * Estóte ergo imitatóres Dei, sicut fílii caríssimi.

Tóllite iugum meum super vos et díscite a me, quia mitis sum et húmilis corde. * Estóte.

ORATIO

Orémus.

Deus, qui ad animárum salútem beátum Francíscum epíscopum ómnibus ómnia factum esse voluísti, concéde propítius, ut, eius exémplo, tuæ mansuetúdinem caritátis in fratrum servítio semper ostendámus. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky