## 10. Iunii 2023

## Sabbatum, tempus per annum, hebdomada 9
hebdomada 1 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Summæ Deus cleméntiæ

mundíque factor máchinæ,

qui trinus almo númine

unúsque firmas ómnia.

Nostros piis cum cánticis

fletus benígne súscipe,

quo corde puro sórdibus

te perfruámur lárgius.

Lumbos adúre cóngruis

tu caritátis ígnibus,

accíncti ut adsint pérpetim

tuísque prompti advéntibus.

Ut, quique horas nóctium

nunc concinéndo rúmpimus,

donis beátæ pátriæ

ditémur omnes áffatim.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Auctor perénnis glóriæ,

qui septifórmis grátiæ

das Spíritum credéntibus,

assíste mitis ómnibus.

Expélle morbos córporum,

mentis repélle scándalum,

exscínde vires críminum,

fuga dolóres córdium.

Serénas mentes éffice,

opus honéstum pérfice,

preces orántum áccipe,

vitam perénnem tríbue.

Septem diérum cúrsibus

nunc tempus omne dúcitur;

octávus ille últimus

dies erit iudícii,

In quo, Redémptor, quǽsumus,

ne nos in ira árguas,

sed a sinístra líbera,

ad déxteram nos cólloca,

Ut, cum preces suscéperis

clemens tuárum plébium,

reddámus omnes glóriam

trino Deo per sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.

Psalmus 130 (131)
Quasi parvuli fiducia in Domino collocata
Discite a me, quia mitis sum et humilis corde (Mt 11, 29).

Dómine, non est exaltátum cor meum, *

neque eláti sunt óculi mei;

neque ambulávi in magnis, *

neque in mirabílibus super me.

Vere pacátam et quiétam *

feci ánimam meam;

sicut ablactátus in sinu matris suæ, *

sicut ablactátus, ita in me est ánima mea.

Speret Israel in Dómino *

ex hoc nunc et usque in sǽculum.

Ant. Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.

Ant. 2 Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.

Psalmus 131 (132)
Divina promissa domui David data
Dabit illi Dominus Deus sedem David patris eius (Lc 1, 32).
I

Meménto, Dómine, David *

et omnis mansuetúdinis eius,

quia iurávit Dómino, *

votum vovit Poténti Iacob:

« Non introíbo in tabernáculum domus meæ, *

non ascéndam in lectum strati mei,

non dabo somnum óculis meis *

et pálpebris meis dormitatiónem,

donec invéniam locum Dómino, *

tabernáculum Poténti Iacob ».

Ecce audívimus eam esse in Ephratha, *

invénimus eam in campis Iaar.

Ingrediámur in tabernáculum eius, *

adorémus ad scabéllum pedum eius.

Surge, Dómine, in réquiem tuam, *

tu et arca fortitúdinis tuæ.

Sacerdótes tui induántur iustítiam, *

et sancti tui exsúltent.

Propter David servum tuum *

non avértas fáciem christi tui.

Ant. Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.

Ant. 3 Iurávit Dóminus David veritátem: firmávit regnum eius in ætérnum.

II

Iurávit Dóminus David veritátem *

et non recédet ab ea:

« De fructu ventris tui *

ponam super sedem tuam.

Si custodíerint fílii tui testaméntum meum *

et testimónia mea, quæ docébo eos,

fílii eórum usque in sǽculum *

sedébunt super sedem tuam ».

Quóniam elégit Dóminus Sion, *

desiderávit eam in habitatiónem sibi:

« Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi; *

hic habitábo, quóniam desiderávi eam.

Cibária eius benedícens benedícam, *

páuperes eius saturábo pánibus.

Sacerdótes eius índuam salutári, *

et sancti eius exsultatióne exsultábunt.

Illic germináre fáciam cornu David, *

parábo lucérnam christo meo.

Inimícos eius índuam confusióne, *

super ipsum autem efflorébit diadéma eius ».

Ant. Iurávit Dóminus David veritátem: firmávit regnum eius in ætérnum.

Veníte, et vidéte ópera Dómini.

Qui pósuit prodígia super terram.

LECTIO PRIOR

De libro Iob

42, 7-16

Iob a Deo iustificatur super adversarios suos

Postquam locútus est Dóminus verba hæc ad Iob, dixit ad Eliphaz Themanítem: « Irátus est furor meus in te et in duos amícos tuos, quóniam non estis locúti coram me rectum sicut servus meus Iob. Súmite ergo vobis septem tauros et septem aríetes; et ite ad servum meum Iob et offérte holocáustum pro vobis; Iob autem servus meus orábit pro vobis. Fáciem eius suscípiam, ut non vobis imputétur stultítia; neque enim locúti estis ad me recta sicut servus meus Iob ». Abiérunt ergo Eliphaz Themanítes et Baldad Suhítes et Sophar Naamathítes et fecérunt, sicut locútus fúerat Dóminus ad eos, et suscépit Dóminus fáciem Iob.

Dóminus vertit sortem Iob, cum oráret ille pro amícis suis; et áddidit Dóminus ómnia, quæcúmque fúerant Iob, duplícia. Venérunt autem ad eum omnes fratres sui et univérsæ soróres suæ et cuncti, qui nóverant eum prius; et comedérunt cum eo panem in domo eius et movérunt super eum caput et consoláti sunt eum super omni malo, quod intúlerat Dóminus super eum; et dedérunt ei unusquísque argénteum unum et ináurem áuream unam.

Dóminus autem benedíxit novíssimis Iob magis quam princípio eius; et facta sunt ei quattuórdecim mília óvium et sex mília camelórum et mille iuga boum et mille ásinæ. Et fuérunt ei septem fílii et tres fíliæ; et vocávit nomen uníus Colúmbam et nomen secúndæ Cássiam et nomen tértiæ Cornu stíbii. Non sunt autem invéntæ mulíeres speciósæ sicut fíliæ Iob in univérsa terra; dedítque eis pater suus hereditátem inter fratres eárum. Vixit autem Iob post hæc centum quadragínta annis et vidit fílios suos et fílios filiórum suórum usque ad quartam generatiónem; et mórtuus est senex et plenus diérum.

RESPONSORIUM

Cf. Iob 42, 7. 8

Dixit Dóminus ad Eliphaz: Tu et amíci tui non estis locúti coram me rectum sicut servus meus Iob; * Ipse orábit pro vobis.

Fáciem eius suscípiam, ut non vobis imputétur stultítia vestra. * Ipse.

LECTIO ALTERA

Ex Expositióne sancti Thomæ de Aquíno presbýteri in Ioánnem

(Cap. 14, lect. 2)

Via perveniendi ad veram vitam

Via est ipse Christus, et ídeo dicit: Ego sum via. Quod quidem satis habet ratiónem, nam per ipsum accéssum habémus ad Patrem.

Sed quia ista via non est distans a término, sed coniúncta, addit: Véritas et vita; et sic ipse simul est via et términus. Via quidem secúndum humanitátem, términus secúndum divinitátem. Sic ergo secúndum quod homo, dicit: Ego sum via; secúndum quod Deus, addit: Véritas et vita. Per quæ duo términus huius viæ conveniénter designátur.

Nam términus huius viæ finis est desidérii humáni, homo autem duo præcípue desíderat: primo quidem veritátis cognitiónem, quæ est sibi própria; secúndo sui esse continuatiónem, quod est commúne ómnibus rebus. Christus autem est via perveniéndi ad veritátis cognitiónem, cum tamen ipse sit véritas: Deduc me, Dómine, in veritáte, et ingrédiar in via tua. Christus étiam est via perveniéndi ad vitam, cum tamen ipse sit vita: Notas fecísti vias vitæ.

Et ídeo huius viæ términum per veritátem et vitam designávit; quæ duo supra de Christo dicta sunt. Primo quidem quod ipse sit vita: unde in ipso vita erat; deínde quod sit véritas, quia erat lux hóminum; lux autem véritas est.

Si ergo quæras qua tránseas, áccipe Christum, quia ipse est via: Hæc est via, ambuláte in ea. Et Augustínus dicit: Ambula per hóminem et pervénies ad Deum. Mélius est enim in via claudicáre, quam præter viam fórtiter ambuláre. Nam qui in via cláudicat, étiam si parum proficiscátur, appropínquat ad términum; qui vero extra viam ámbulat, quanto fórtius currit, tanto magis a término elongátur.

Si vero quæras quo vadis, adhǽre Christo, quia ipse est véritas, ad quam desiderámus perveníre: Veritátem meditábitur guttur meum. Si quæris quo permáneas, adhǽre Christo, quia ipse est vita: Qui me invéniet, invéniet vitam, et háuriet salútem a Dómino.

Adhǽre ergo Christo, si vis esse secúrus: non enim póteris deviáre, quia ipse est via. Unde qui ei adhǽrent, non ámbulant in ínvio, sed per viam rectam. Item non potest décipi, quia ipse est véritas, et docet omnem veritátem; dicit enim: In hoc natus sum et ad hoc veni, ut testimónium perhíbeam veritáti. Item non potest perturbári, quia ipse est vita et vitam dans, sicut dicit: Ego veni ut vitam hábeant, et abundántius hábeant.

RESPONSORIUM

Iob 42, 10b. 11ab. 12a; 1 Cor 10, 13b

Addidit Dóminus ómnia quæcúmque fúerant Iob duplícia et fratres sui consoláti sunt eum; * Dóminus autem benedíxit novíssimis Iob, magis quam princípio eius.

Fidélis Deus est, qui non patiétur vos tentári super id, quod potéstis, sed fáciet cum tentatióne étiam provéntum. * Dóminus.

ORATIO

Orémus.

Deus, cuius providéntia in sui dispositióne non fállitur, te súpplices exorámus, ut nóxia cuncta submóveas, et ómnia nobis profutúra concédas. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky