## 27. Iunii 2023

## Feria tertia, tempus per annum, hebdomada 12
hebdomada 4 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Nocte surgéntes vigilémus omnes,

semper in psalmis meditémur atque

víribus totis Dómino canámus

dúlciter hymnos,

Ut, pio regi páriter canéntes,

cum suis sanctis mereámur aulam

íngredi cæli, simul et beátam

dúcere vitam.

Præstet hoc nobis Déitas beáta

Patris ac Nati, paritérque Sancti

Spíritus, cuius résonat per omnem

glória mundum. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Ad preces nostras deitátis aures,

Deus, inclína pietáte sola;

súpplicum vota súscipe, precámur

fámuli tui.

Réspice clemens sólio de sancto

vultu seréno, lámpadas illústra

ólei nostri, ténebras depélle

péctore cunctas.

Crímina laxa pietáte multa,

áblue sordes, víncula disrúmpe,

parce peccátis, réleva iacéntes

déxtera tua.

Glória Deo sit ætérno Patri,

sit tibi semper, Genitóris Nate,

cum quo per cuncta Spíritus æquális

sǽcula regnat. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Clamor meus, Dómine, ad te pervéniat; non abscóndas fáciem tuam a me.

Psalmus 101 (102)
Exsulis vota et preces
Consolatur nos Deus in omni tribulatione nostra (2 Cor 1, 4).
I

Dómine, exáudi oratiónem meam, *

et clamor meus ad te véniat.

Non abscóndas fáciem tuam a me; †

in quacúmque die tríbulor, *

inclína ad me aurem tuam.

In quacúmque die invocávero te, *

velóciter exáudi me.

Quia defecérunt sicut fumus dies mei, *

et ossa mea sicut crémium aruérunt.

Percússum est ut fenum et áruit cor meum, *

étenim oblítus sum comédere panem meum.

A voce gémitus mei *

adhǽsit os meum carni meæ.

Símilis factus sum pellicáno solitúdinis, *

factus sum sicut nyctícorax in ruínis.

Vigilávi *

et factus sum sicut passer solitárius in tecto.

Tota die exprobrábant mihi inimíci mei, *

exardescéntes in me per me iurábant.

Quia cínerem tamquam panem manducábam *

et potum meum cum fletu miscébam,

a fácie iræ et increpatiónis tuæ, *

quia élevans allisísti me.

Dies mei sicut umbra declinavérunt, *

et ego sicut fenum árui.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Clamor meus, Dómine, ad te pervéniat; non abscóndas fáciem tuam a me.

Ant. 2 Réspice, Dómine, in oratiónem humílium.

II

Tu autem, Dómine, in ætérnum pérmanes, *

et memoriále tuum in generatiónem et generatiónem.

Tu exsúrgens miseréberis Sion, †

quia tempus miseréndi eius, *

quia venit tempus,

quóniam placuérunt servis tuis lápides eius *

et púlveris eius miseréntur.

Et timébunt gentes nomen tuum, Dómine, *

et omnes reges terræ glóriam tuam,

quia ædificávit Dóminus Sion *

et appáruit in glória sua.

Respéxit in oratiónem ínopum *

et non sprevit precem eórum.

Scribántur hæc pro generatióne áltera, *

et pópulus, qui creábitur, laudábit Dóminum.

Quia prospéxit de excélso sanctuário suo, *

Dóminus de cælo in terram aspéxit,

ut audíret gémitus compeditórum, *

ut sólveret fílios mortis;

ut annúntient in Sion nomen Dómini *

et laudem eius in Ierúsalem,

cum congregáti fúerint pópuli in unum *

et regna, ut sérviant Dómino.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Réspice, Dómine, in oratiónem humílium.

Ant. 3 Tu, Dómine, terram fundásti, et ópera mánuum tuárum sunt cæli.

III

Humiliávit in via virtútem meam, *

abbreviávit dies meos.

Dicam: « Deus meus, †

ne áuferas me in dimídio diérum meórum; *

in generatiónem et generatiónem sunt anni tui.

Inítio terram fundásti; *

et ópera mánuum tuárum sunt cæli.

Ipsi períbunt, tu autem pérmanes; †

et omnes sicut vestiméntum veteráscent, *

et sicut opertórium mutábis eos, et mutabúntur.

Tu autem idem ipse es, *

et anni tui non defícient.

Fílii servórum tuórum habitábunt, *

et semen eórum in conspéctu tuo firmábitur ».

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Tu, Dómine, terram fundásti, et ópera mánuum tuárum sunt cæli.

Atténdite, pópule meus, doctrínam meam.

Inclináte aurem vestram in verba oris mei.

LECTIO PRIOR

De libro primo Samuélis

17, 57 — 18, 9. 20-30

Invidia Saul erga David

In diébus illis: Cum regréssus esset David, percússo Philisthǽo, tulit eum Abner et introdúxit coram Saul caput Philisthǽi habéntem in manu. Et ait ad eum Saul « De qua progénie es, o aduléscens? ». Dixítque David: « Fílius servi tui Isai Bethlehemítæ ego sum ».

Et factum est, cum complésset loqui ad Saul, ánima Iónathan colligáta est ánimæ David, et diléxit eum Iónathan quasi ánimam suam. Tulítque eum Saul in die illa et non concéssit ei, ut reverterétur domum patris sui. Iniérunt autem Iónathan et David fœdus; diligébat enim eum quasi ánimam suam. Et exspoliávit se Iónathan túnicam, qua erat vestítus, et dedit eam David et réliqua vestiménta sua usque ad gládium et arcum suum et usque ad bálteum. Egrediebátur quoque David ómnia, quæcúmque misísset eum Saul, et próspere agébat; posuítque eum Saul super viros belli, et accéptus erat in óculis univérsi pópuli, étiam in conspéctu famulórum Saul.

Porro, cum reverteréntur, cum redíret David, percússo Philisthǽo, egréssæ sunt mulíeres de univérsis úrbibus Israel cantántes chorósque ducéntes in occúrsum Saul regis in týmpanis et in cánticis lætítiæ et in sistris. Et præcinébant mulíeres ludéntes atque dicéntes:

« Percússit Saul mília sua,

et David decem mília sua ».

Irátus est autem Saul nimis, et displícuit in óculis eius iste sermo, dixítque: « Dedérunt David decem mília et mihi dedérunt mília; quid ei súperest nisi solum regnum? ». Non rectis ergo óculis Saul aspiciébat David ex die illa et deínceps.

Diléxit autem Michol fília Saul áltera David, et nuntiátum est Saul et plácuit ei; dixítque Saul: « Dabo eam illi, ut fiat ei in scándalum, et sit super eum manus Philisthinórum ». Dixit ergo Saul ad David áltera vice: « Gener meus eris hódie ». Et mandávit Saul servis suis: « Loquímini ad David secréto dicéntes: “Ecce places regi, et omnes servi eius díligunt te; nunc ergo esto gener regis” ». Et locúti sunt servi Saul in áuribus David ómnia verba hæc, et ait David: « Num parum vobis vidétur génerum esse regis? Ego autem sum vir pauper et ténuis ». Et renuntiavérunt servi Saul dicéntes: « Huiuscémodi verba locútus est David ». Dixit autem Saul: « Sic loquímini ad David: “Non habet necésse rex sponsália, nisi tantum centum præpútia Philisthinórum, ut fiat últio de inimícis regis” ». Porro Saul cogitábat trádere David in mánibus Philisthinórum.

Cumque renuntiássent servi eius David verba, quæ díxerat Saul, plácuit sermo in óculis David, ut fíeret gener regis. Et nondum erant dies impléti, cum David surgens ábiit cum viris, qui sub eo erant, et percússit ex Philísthim ducéntos viros; et áttulit præpútia eórum, et annumeravérunt ea regi, ut esset gener eius.

Dedit ítaque ei Saul Michol fíliam suam uxórem. Et vidit Saul et intelléxit quia Dóminus esset cum David; Michol autem fília Saul diligébat eum. Et Saul magis cœpit timére David; factúsque est Saul inimícus David cunctis diébus. Et egréssi sunt príncipes Philisthinórum; et, quotiescúmque egrediebántur, próspere agébat David magis quam omnes servi Saul, et célebre factum est nomen eius nimis.

RESPONSORIUM

Ps 55 (56), 2. 4b. 14ab

Miserére mei, Deus, quóniam conculcávit me homo, tota die impúgnans oppréssit me. * Ego in te sperábo.

Quóniam eripuísti ánimam meam de morte et pedes meos de lapsu. * Ego in te sperábo.

LECTIO ALTERA

Ex Tractátu sancti Gregórii Nysséni epíscopi De perfécta christiáni forma

(PG 46, 283-286)

Tota vita Christum declaremus

Tria sunt quæ christiáni vitam declárant atque distínguunt: áctio, sermo, cogitátio. Ex his prima óbtinet cogitátio; secúndo loco pónitur sermo, qui concéptam et impréssam ánimo cogitatiónem verbis áperit et expónit; post cogitatiónem et sermónem áctio órdine collocátur, quæ ánimo cogitáta factis exséquitur. Si quid horum ígitur nos, ut fit, aut ad agéndum, aut ad cogitándum, aut ad loquéndum ducit: opus est, ut ómnia nostra tum dicta, tum facta, tum cogitáta ad divínam eárum notiónum quibus Christus declarátur, régulam sic dirigántur, ut nihil cogitémus, nihil dicámus, nihil faciámus, quod a sublími eárum significatióne recédat.

Quid ígitur áliud eum opórtet fácere, qui magno Christi cognómine dignus efféctus est, nisi ut ómnia sua tum cogitáta, tum dicta, tum facta diligénter explóret, et, utrum eórum síngula ad Christum tendant, an ab illo sint aliéna, diiúdicet? Multis autem modis fit hæc præclára diiudicátio. Quidquid enim perturbatióne áliqua aut ágitur aut cogitátur aut dícitur, id cum Christo mínime cóngruit, sed adversárii notam et imáginem gerit, qui ánimi margarítæ pro cæno perturbatiónes admíscet, ut pretiósi lápidis splendórem defórmet ac déleat.

Quod vero ab omni túrbida affectióne vácuum et purum est, id ad tranquillitátis auctórem et príncipem spectat, qui Christus est, ex quo tamquam ex puro incorruptóque fonte, qui suas ánimi notiónes atque affectiónes haurit et derívat, talem cum princípio atque orígine similitúdinem præ se feret, qualem óbtinet cum ipso fonte, quæ in rívulo decúrrit, quæque in ámphora respléndet aqua.

Etenim una et éadem est, quæ in Christo, et quæ in méntibus nostris conspícitur púritas. Sed illa in fonte náscitur, hæc inde manat et in nos derivátur: eam notiónum pulchritúdinem ad vitam secum trahens, ut abscónditi manifestíque hóminis conveniéntia et tamquam concéntus quidam appáreat, cum vitæ modéstiam et honestátem notiónes ex Christo proveniéntes moderéntur et móveant. In hoc ígitur (meo quidem iudício) christiánæ vitæ perféctio sita est, ut nóminum quibus Christi nomen significátur partícipes, eórum vim et ánimo et oratióne et vivéndi institútis exprimámus.

RESPONSORIUM

Col 3, 17; Rom 14, 7

Omne quodcúmque fácitis in verbo aut in ópere, * Omnia in nómine Dómini Iesu.

Nemo nostrum sibi vivit, et nemo sibi móritur. * Omnia in nómine Dómini Iesu.

ORATIO

Orémus.

Sancti nóminis tui, Dómine, timórem páriter et amórem fac nos habére perpétuum, quia numquam tua gubernatióne destítuis, quos in soliditáte tuæ dilectiónis instítuis. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky