## 15. Iunii 2023

## Feria quinta, tempus per annum, hebdomada 10
hebdomada 2 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Ales diéi núntius

lucem propínquam prǽcinit;

nos excitátor méntium

iam Christus ad vitam vocat.

« Auférte — clamat — léctulos

ægros, sopóros, désides;

castíque, recti ac sóbrii

vigiláte; iam sum próximus ».

Ut, cum corúscis flátibus

auróra cælum spárserit,

omnes labóre exércitos

confírmet ad spem lúminis.

Iesum ciámus vócibus

flentes, precántes, sóbrii;

inténta supplicátio

dormíre cor mundum vetat.

Tu, Christe, somnum dísice,

tu rumpe noctis víncula,

tu solve peccátum vetus

novúmque lumen íngere.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Amóris sensus érige

ad te, largítor véniæ,

ut fias clemens córdibus

purgátis inde sórdibus.

Extérni huc advénimus

et éxsules ingémimus;

tu portus es et pátria,

ad vitæ duc nos átria.

Felix quæ sitit cáritas

te fontem vitæ, o Véritas;

beáti valde óculi

te speculántis pópuli.

Grandis est tibi glória

tuæ laudis memória,

quam sine fine célebrant

qui cor ab imis élevant.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Salvásti nos, Dómine, et in nómine tuo confitébimur in sǽculum.

Psalmus 43 (44)
Populi calamitates
In his omnibus superamus propter eum, qui dilexit nos (Rom 8, 37).
I

Deus, áuribus nostris audívimus; †

patres nostri annuntiavérunt nobis *

opus, quod operátus es in diébus eórum, in diébus antíquis.

Tu manu tua gentes depulísti et plantásti illos, *

afflixísti pópulos et dilatásti eos.

Nec enim in gládio suo possedérunt terram, *

et bráchium eórum non salvávit eos;

sed déxtera tua et bráchium tuum et illuminátio vultus tui, *

quóniam complacuísti in eis.

Tu es rex meus et Deus meus, *

qui mandas salútes Iacob.

In te inimícos nostros proiécimus, *

et in nómine tuo conculcávimus insurgéntes in nos.

Non enim in arcu meo sperábo, *

et gládius meus non salvábit me.

Tu autem salvásti nos de affligéntibus nos *

et odiéntes nos confudísti.

In Deo gloriábimur tota die *

et in nómine tuo confitébimur in sǽculum.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Salvásti nos, Dómine, et in nómine tuo confitébimur in sǽculum.

Ant. 2 Parce, Dómine, et ne des hereditátem tuam in oppróbrium.

II

Nunc autem reppulísti et confudísti nos *

et non egrediéris, Deus, cum virtútibus nostris.

Convertísti nos retrórsum coram inimícis nostris, *

et, qui odérunt nos, diripuérunt sibi.

Dedísti nos tamquam oves ad vescéndum *

et in géntibus dispersísti nos.

Vendidísti pópulum tuum sine lucro, *

nec dítior factus es in commutatióne eórum.

Posuísti nos oppróbrium vicínis nostris, *

subsannatiónem et derísum his, qui sunt in circúitu nostro.

Posuísti nos similitúdinem in géntibus, *

commotiónem cápitis in pópulis.

Tota die verecúndia mea contra me est, *

et confúsio faciéi meæ coopéruit me

a voce exprobrántis et obloquéntis, *

a fácie inimíci et ultóris.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Parce, Dómine, et ne des hereditátem tuam in oppróbrium.

Ant. 3 Exsúrge, Dómine, et rédime nos propter misericórdiam tuam.

III

Hæc ómnia venérunt super nos, †

nec oblíti sumus te; *

et iníque non égimus in testaméntum tuum.

Et non recéssit retro cor nostrum, *

nec declinavérunt gressus nostri a via tua;

sed humiliásti nos in loco vúlpium *

et operuísti nos umbra mortis.

Si oblíti fuérimus nomen Dei nostri *

et si expandérimus manus nostras ad deum aliénum,

nonne Deus requíret ista? *

Ipse enim novit abscóndita cordis.

Quóniam propter te mortificámur tota die, *

æstimáti sumus sicut oves occisiónis.

Evígila quare obdórmis, Dómine? *

Exsúrge et ne repéllas in finem.

Quare fáciem tuam avértis, *

oblivísceris inópiæ nostræ et tribulatiónis nostræ?

Quóniam humiliáta est in púlvere ánima nostra, *

conglutinátus est in terra venter noster.

Exsúrge, Dómine, ádiuva nos *

et rédime nos propter misericórdiam tuam.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Exsúrge, Dómine, et rédime nos propter misericórdiam tuam.

Dómine, ad quem íbimus?

Verba vitæ ætérnæ habes.

LECTIO PRIOR

De libro Iósue

5, 13 — 6, 21

Urbs fortissima inimicorum vastatur

In diébus illis: Cum esset Iósue in agro urbis Iéricho, levávit óculos et vidit virum stantem contra se et evaginátum tenéntem gládium; perrexítque ad eum et ait: « Noster es an adversariórum ». Qui respóndit: « Nequáquam, sed sum princeps exércitus Dómini et nunc veni ». Cécidit Iósue pronus in terram et adórans ait: « Quid Dóminus meus lóquitur ad servum suum? ». Et dixit princeps exércitus Dómini ad Iósue: « Solve calceaméntum de pédibus tuis: locus enim, in quo stas, sanctus est ». Fecítque Iósue, ut sibi fúerat imperátum.

Iéricho autem erat muníta et clausa coram fíliis Israel, et nullus égredi audébat aut íngredi.

Dixítque Dóminus ad Iósue: « Ecce dedi in manu tua Iéricho et regem eius omnésque fortes viros. Circuíte urbem cuncti bellatóres semel per diem: sic faciétis sex diébus. Septem sacerdótes portábunt septem búcinas, córnua aríetum ante arcam fœ́deris. Die autem séptimo sépties circuíbitis civitátem, et sacerdótes clangent búcinis. Cumque insonúerit vox tubæ lóngior et in áuribus vestris increpúerit, conclamábit omnis pópulus vociferatióne máxima, et muri fúnditus córruent civitátis; ingredientúrque sínguli per locum, contra quem stéterint ».

Vocávit ergo Iósue fílius Nun sacerdótes et dixit ad eos: « Tóllite arcam fœ́deris, et septem álii sacerdótes tollant septem búcinas et incédant ante arcam Dómini ». Ad pópulum quoque ait: « Vádite et circuíte civitátem, et viri armáti præcédant arcam Dómini ».

Cumque Iósue verba finísset, septem sacerdótes septem búcinis clangébant ante arcam fœ́deris Dómini, omnísque armátus exércitus præcedébat sacerdótes clangéntes, réliquum vulgus arcam sequebátur, ac búcinis ómnia concrepábant. Præcéperat autem Iósue pópulo dicens: « Non clamábitis, nec audiétur vox vestra neque ullus sermo ex ore vestro egrediétur, donec véniat dies, in quo dicam vobis: Clamáte et vociferámini ». Circuívit ergo arca Dómini civitátem per diem, et revérsi in castra pernoctavérunt ibi.

Igitur, Iósue de nocte consurgénte, tulérunt sacerdótes arcam Dómini, et septem ex eis septem búcinas, córnua aríetum, præcedebántque arcam Dómini ambulántes atque clangéntes, et armátus pópulus ibat ante eos; vulgus autem réliquum sequebátur arcam, búcinis personántibus. Circuierúntque civitátem secúndo die semel et revérsi sunt in castra; sic fecérunt sex diébus.

Die autem séptimo, dilúculo consurgéntes circuiérunt urbem eódem modo sépties; in illo die tantum circuiérunt urbem sépties. Cumque séptimo circúitu clángerent búcinis sacerdótes, dixit Iósue ad pópulum: « Vociferámini! Trádidit enim vobis Dóminus civitátem. Sitque cívitas anáthema, ipsa et ómnia, quæ in ea sunt, Dómino; sola Rahab méretrix vivat cum univérsis, qui cum ea in domo sunt: abscóndit enim núntios, quos diréximus. Vos autem cavéte, ne de anathémate quíppiam auferátis et sitis prævaricatiónis rei, et ómnia castra Israel anáthema sint atque turbéntur. Quidquid auri et argénti fúerit et vasórum æneórum ac ferri, Dómino consecrétur repósitum in thesáuris eius ».

Igitur, omni vociferánte pópulo et clangéntibus tubis, postquam in aures multitúdinis vox sonitúsque incrépuit, muri ílico corruérunt; et ascéndit unusquísque per locum, qui contra se erat, ceperúntque civitátem. Et interfecérunt ómnia, quæ erant in ea, a viro usque ad mulíerem, ab infánte usque ad senem; boves quoque et oves et ásinos in ore gládii percussérunt.

RESPONSORIUM

Cf. Is 25, 1ab. 2ad; Hebr 11, 30

Dómine Deus meus es tu; exaltábo te, confitébor nómini tuo; * Quia posuísti civitátem in túmulum, et in sempitérnum non reædificábitur.

Fide muri Iéricho ruérunt circúiti diébus septem. * Quia posuísti civitátem in túmulum, et in sempitérnum non reædificábitur.

LECTIO ALTERA

Ex Homilíis Orígenis presbýteri in librum Iesu Nave

(Hom. 6, 4: PG 12, 855-856)

De expugnatione Iericho

Circúmdatur Iéricho, expugnári eam necésse est. Quómodo ergo expugnátur Iéricho? Gládius non edúcitur advérsus eam, áries non dirígitur, nec tela vibrántur, tubæ solúmmodo sacerdotáles adhibéntur, et his Iéricho muri subruúntur.

In figúra enim mundi poni Iéricho in Scriptúris frequénter invenímus. Nam et in Evangélio quod dícitur homo de Ierúsalem in Iéricho descendísse et in latrónes incurrísse, forma sine dúbio erat illíus Adæ, qui de paradíso in huius mundi exsílium trusus est. Sed et cæci qui erant in Iéricho, ad quos venit Iesus ut fáceret eos vidére, formam gerébant eórum qui in hoc mundo cæcitáte ignorántiæ premebántur, ad quos venit Fílius Dei. Hæc ergo Iéricho, id est mundus hic casúrus est. Consummátio étenim sǽculi iam dudum sanctis volumínibus pervulgáta est.

Quómodo ergo ei consummátio dábitur? quibus órganis? Vócibus, inquit, tubárum. Quarum tubárum? Paulus tibi secréti huius prodat arcánum. Audi ipse quid dicat: Canet, inquit, tuba, et mórtui qui in Christo sunt, resúrgent incorrúpti, et ipse Dóminus in iussu, in voce archángeli, et in tuba Dei descéndet de cælo. Tunc ergo Iesus Dóminus noster cum tubis vincet Iéricho et prostérnet eam, ita ut ex ea méretrix sola salvétur et omnis domus eius. Véniet, inquit, Dóminus noster Iesus, et in tubárum voce véniet.

Salvet autem hanc solam quæ exploratóres eius suscépit, quæ Apóstolos eius in fide et obœdiéntia recéptos in superióribus collocávit, et adiúngat et sóciet meretrícem hanc cum domo Israel. Sed iam non repetámus, nec reputémus ei véterem culpam. Aliquándo méretrix fuit, nunc autem uni viro casto virgo casta copuláta est Christo. Audi Apóstolum dicéntem de ea: Státui autem hoc ipsum, uni viro vírginem castam vos exhibére Christo. Ex ipsa erat et ille ipse qui dicébat: Fúimus enim et nos aliquándo insipiéntes, incréduli, errántes, serviéntes desidériis et voluptátibus váriis.

Vis adhuc copiósius díscere, quómodo méretrix iam non sit méretrix? Audi adhuc Paulum dicéntem: Et hæc quidem fuístis, sed ablúti estis, sed sanctificáti estis in nómine Dómini nostri Iesu Christi et in Spíritu Dei nostri. Ut enim posset evádere, ne cum Iéricho interíret, validíssimum ab exploratóribus signum salútis accépit, spartum coccíneum. Per Christi étenim sánguinem Ecclésia hæc univérsa salvátur, in ipso Iesu Christo Dómino nostro, cui est glória et impérium in sǽcula sæculórum. Amen.

RESPONSORIUM

Is 49, 22bc. 26cd; Io 8, 28a

Ecce levábo ad gentes manum meam, et ad pópulos exaltábo signum meum. * Et sciet omnis caro, quia ego Dóminus salvátor tuus et redémptor tuus Fortis Iacob.

Cum exaltavéritis Fílium hóminis, tunc cognoscétis quia ego sum. * Et sciet omnis caro, quia ego Dóminus salvátor tuus et redémptor tuus Fortis Iacob.

ORATIO

Orémus.

Deus, a quo bona cuncta procédunt, tuis largíre supplícibus, ut cogitémus, te inspiránte, quæ recta sunt, et, te gubernánte, éadem faciámus. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky