## 17. Augusti 2023

## Feria quinta, tempus per annum, hebdomada 19
hebdomada 3 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Nox atra rerum cóntegit

terræ colóres ómnium:

nos confiténtes póscimus

te, iuste iudex córdium,

Ut áuferas piácula

sordésque mentis ábluas,

donésque, Christe, grátiam

ut arceántur crímina.

Mens, ecce, torpet ímpia,

quam culpa mordet nóxia;

obscúra gestit tóllere

et te, Redémptor, quǽrere.

Repélle tu calíginem

intrínsecus quam máxime,

ut in beáto gáudeat

se collocári lúmine.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Christe, precámur ádnuas

orántibus servis tuis,

iníquitas hæc sǽculi

ne nostram captívet fidem.

Non cogitémus ímpie,

invideámus némini,

læsi non reddámus vicem,

vincámus in bono malum.

Absit nostris e córdibus

ira, dolus, supérbia;

absístat avarítia,

malórum radix ómnium.

Consérvet pacis fœ́dera

non simuláta cáritas;

sit illibáta cástitas

credulitáte pérpeti.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Intuére, Dómine, et réspice oppróbrium nostrum.

Psalmus 88 (89), 39-53
Lamentatio de ruina domus David
Erexit cornu salutis nobis in domo David (Lc 1, 69).

IV

Tu vero reppulísti et reiecísti, *

irátus es contra christum tuum;

evertísti testaméntum servi tui, *

profanásti in terram diadéma eius.

Destruxísti omnes muros eius, *

posuísti munitiónes eius in ruínas.

Diripuérunt eum omnes transeúntes viam, *

factus est oppróbrium vicínis suis.

Exaltásti déxteram depriméntium eum, *

lætificásti omnes inimícos eius.

Avertísti áciem gládii eius *

et non es auxiliátus ei in bello.

Finem posuísti splendóri eius *

et sedem eius in terram collisísti.

Minorásti dies iuventútis eius, *

perfudísti eum confusióne.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Intuére, Dómine, et réspice oppróbrium nostrum.

Ant. 2 Ego sum radix et genus David, stella spléndida et matutína.

V

Usquequo, Dómine, abscondéris in finem, *

exardéscet sicut ignis ira tua?

Memoráre, quam brevis mea substántia. *

Ad quam vanitátem creásti omnes fílios hóminum?

Quis est homo, qui vivet et non vidébit mortem, *

éruet ánimam suam de manu ínferi?

Ubi sunt misericórdiæ tuæ antíquæ, Dómine, *

sicut iurásti David in veritáte tua?

Memor esto, Dómine, oppróbrii servórum tuórum, *

quod contínui in sinu meo, multárum géntium,

quo exprobravérunt inimíci tui, Dómine, *

quo exprobravérunt vestígia christi tui.

Benedíctus Dóminus in ætérnum. *

Fiat, fiat.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Ego sum radix et genus David, stella spléndida et matutína.

Ant. 3 Anni nostri sicut herba tránseunt: a sǽculo tu es, Deus.

Psalmus 89 (90)
Sit splendor Domini super nos
Unus dies apud Dominum sicut mille anni, et mille anni sicut dies unus (2 Petr 3, 8).

Dómine, refúgium factus es nobis *

a generatióne in generatiónem.

Priúsquam montes nasceréntur †

aut gignerétur terra et orbis, *

a sǽculo et usque in sǽculum tu es Deus.

Redúcis hóminem in púlverem; *

et dixísti: « Revertímini, fílii hóminum ».

Quóniam mille anni ante óculos tuos tamquam dies hestérna, quæ prætériit, *

et custódia in nocte.

Auferes eos, sómnium erunt: *

mane sicut herba succréscens,

mane floret et crescit, *

véspere décidit et aréscit.

Quia defécimus in ira tua *

et in furóre tuo turbáti sumus.

Posuísti iniquitátes nostras in conspéctu tuo, *

occúlta nostra in illuminatióne vultus tui.

Quóniam omnes dies nostri evanuérunt in ira tua, *

consúmpsimus ut suspírium annos nostros.

Dies annórum nostrórum sunt septuagínta anni *

aut in valéntibus octogínta anni,

et maior pars eórum labor et dolor, *

quóniam cito tránseunt, et avolámus.

Quis novit potestátem iræ tuæ *

et secúndum timórem tuum indignatiónem tuam?

Dinumeráre dies nostros sic doce nos, *

ut inducámus cor ad sapiéntiam.

Convértere, Dómine, úsquequo? *

Et deprecábilis esto super servos tuos.

Reple nos mane misericórdia tua, *

et exsultábimus et delectábimur ómnibus diébus nostris.

Lætífica nos pro diébus, quibus nos humiliásti, *

pro annis, quibus vídimus mala.

Appáreat servis tuis opus tuum *

et decor tuus fíliis eórum.

Et sit splendor Dómini Dei nostri super nos, †

et ópera mánuum nostrárum confírma super nos *

et opus mánuum nostrárum confírma.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Anni nostri sicut herba tránseunt: a sǽculo tu es, Deus.

Dómine, apud te est fons vitæ.

Et in lúmine tuo vidébimus lumen.

LECTIO PRIOR

De libro Michǽæ prophétæ

4, 14 — 5, 7

Messias erit pax

Hæc dicit Dóminus:

« Nunc incíde te, fília incisiónis!

Obsidiónem posuérunt super nos;

in virga percútiunt

maxíllam iúdicis Israel.

Sed tu, Béthlehem Ephratha,

párvulus in mílibus Iudæ,

ex te mihi egrediétur,

qui sit dominátor in Israel;

et egréssus eius a tempóribus antíquis,

a diébus æternitátis.

Propter hoc dabit eos

usque ad tempus, in quo partúriens páriet;

et relíquiæ fratrum eius

converténtur ad fílios Israel.

Et stabit et pascet in fortitúdine Dómini,

in sublimitáte nóminis Dómini Dei sui;

et habitábunt secúre, quia nunc magnus erit

usque ad términos terræ,

et erit iste pax.

Assýrius cum vénerit in terram nostram

et quando calcáverit in dómibus nostris,

suscitábimus super eum septem pastóres

et octo primátes hóminum.

Et pascent terram Assýriæ in gládio

et terram Nemrod in lánceis;

et liberábit ab Assýrio,

cum vénerit in terram nostram

et cum calcáverit in fínibus nostris.

Et erunt relíquiæ Iacob

in médio populórum multórum

quasi ros a Dómino

et quasi imbres super herbam,

quæ non exspéctat virum

et non præstolátur fílios hóminum.

Et erunt relíquiæ Iacob in géntibus,

in médio populórum multórum,

quasi leo in iuméntis silvárum

et quasi cátulus leónis in grégibus pécorum;

qui, cum transíerit et conculcáverit et céperit,

non est qui éruat ».

RESPONSORIUM

Cf. Mic 5, 1. 3. 4; Zac 9, 10bc

Béthlehem, cívitas Dei summi, ex te éxiet Dominátor Israel, et egréssus eius sicut a princípio diérum æternitátis, et magnificábitur in médio univérsæ terræ: * Et pax erit in terra nostra.

Loquétur pacem géntibus, et impérium eius a mari usque ad mare. * Et pax erit in terra nostra.

LECTIO ALTERA

Ex Tractátu sancti Gregórii Nysséni epíscopi De perfécta christiáni forma

(PG 46, 259-262)

Habemus Christum, qui est pax et lux nostra

Ipse est pax nostra, qui fecit utráque unum. Christum esse pacem cogitántes, veram christiáni appellatiónem ostendémus, si per eam pacem, quæ in nobis est, Christum vita nostra expressérimus. Ille interfécit inimicítiam, ut inquit Apóstolus. Ne ígitur eam in nobis ullo modo revivíscere patiámur, sed plane mórtuam esse declarémus. Ne præcláre pro salúte nostra interféctam a Deo, nos in nostrórum perníciem animórum irascéntes et iniuriárum reminiscéntes, excitémus eam, quæ bene mórtua iacet, ímprobe in vitam revocántes.

Sed cum habeámus Christum, qui est pax, nos item inimicítiam occidámus, ut, quod in ipso crédimus, id in nostra vita prosequámur. Ut ille enim médium paríetem macériæ solvens duos cóndidit in semetípso in uno hómine fáciens pacem, sic et nos reconciliémus non eos tantum qui nos extrínsecus oppúgnant, sed illos étiam qui in nobis ipsis seditiónes cómmovent, ut ne concupíscat ámplius advérsus spíritum caro, et spíritus advérsus carnem; sed prudéntia carnis legi divínæ subiécta, in unum novum et pacíficum hóminem reædificáti et ex duóbus unus effécti, in nobis ipsis pacem habeámus.

Hæc enim est pacis definítio, ut dissidéntium concórdia esse dicátur. Quámobrem, quando natúræ nostræ bellum intestínum sublátum est, in nobis pacem coléntes, pax effícimur et veram ac própriam in nobis hanc Christi appellatiónem declarámus.

At Christum esse lucem veram et a mendácio remotíssimam considerántes, díscimus vitam quoque nostram veræ lucis rádiis illustrári oportére. Solis autem iustítiæ rádii sunt ipsæ virtútes, quæ ad nos illuminándos emánant, ut abiciámus ópera tenebrárum, et tamquam in die honéste ambulémus, et repudiántes abscóndita turpitúdinis atque ómnia in luce faciéntes, ipsi quoque lux evadámus et, quod próprium est lucis, áliis per ópera splendeámus.

Quodsi Christum ut sanctificatiónem considerábimus, ab ímprobis et impúris ómnibus tum factis tum cogitatiónibus abstinéntes, nos eius nóminis vere partícipes ostendémus, quippe qui non verbis, sed vitæ nostræ actiónibus sanctificatiónis virtútem præ nobis ferámus.

RESPONSORIUM

Cf. Lc 1, 78. 79

Visitávit nos Oriens ex alto, * Ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.

Illumináre his qui in ténebris et in umbra mortis sedent. * Ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.

ORATIO

Orémus.

Omnípotens sempitérne Deus, quem patérno nómine invocáre præsúmimus, pérfice in córdibus nostris spíritum adoptiónis filiórum, ut promíssam hereditátem íngredi mereámur. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky