## 30. Novembris 2025

## Dominica Prima Adventus
hebdomada 1 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

Verbum supérnum pródiens,

a Patre lumen éxiens,

qui natus orbi súbvenis

cursu declívi témporis:

Illúmina nunc péctora

tuóque amóre cóncrema;

audíta per præcónia

sint pulsa tandem lúbrica.

Iudéxque cum post áderis

rimári facta péctoris,

reddens vicem pro ábditis

iustísque regnum pro bonis,

Non demum artémur malis

pro qualitáte críminis,

sed cum beátis cómpotes

simus perénnes cǽlites.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Véniet ecce Rex excélsus cum potestáte magna ad salvándas gentes, allelúia.

Psalmus 1
De duabus hominum viis
Beati qui, sperantes in crucem, in aquam descenderunt (Ex auctore quodam II sæculi).

Beátus vir, qui non ábiit in consílio impiórum †

et in via peccatórum non stetit *

et in convéntu derisórum non sedit,

sed in lege Dómini volúntas eius, *

et in lege eius meditátur die ac nocte.

Et erit tamquam lignum
plantátum secus decúrsus aquárum, *

quod fructum suum dabit in témpore suo;

et fólium eius non défluet, *

et ómnia, quæcúmque fáciet, prosperabúntur.

Non sic ímpii, non sic, *

sed tamquam pulvis, quem próicit ventus.

Ideo non consúrgent ímpii in iudício *

neque peccatóres in concílio iustórum.

Quóniam novit Dóminus viam iustórum, *

et iter impiórum períbit.

Ant. Véniet ecce Rex excélsus cum potestáte magna ad salvándas gentes, allelúia.

Ant. 2 Gaude et lætáre, fília Ierúsalem: ecce Rex tuus véniet tibi. Sion, noli timére, quia cito véniet salus tua.

Psalmus 2
Messias rex et victor
Convenerunt vere adversus puerum tuum Iesum, quem unxisti (Cfr. Act 4, 27).

Quare fremuérunt gentes, *

et pópuli meditáti sunt inánia?

Astitérunt reges terræ, †

et príncipes convenérunt in unum *

advérsus Dóminum et advérsus christum eius:

« Dirumpámus víncula eórum *

et proiciámus a nobis iugum ipsórum! ».

Qui hábitat in cælis, irridébit eos, *

Dóminus subsannábit eos.

Tunc loquétur ad eos in ira sua *

et in furóre suo conturbábit eos:

« Ego autem constítui regem meum *

super Sion, montem sanctum meum! ».

Prædicábo decrétum eius. †

Dóminus dixit ad me: « Fílius meus es tu; *

ego hódie génui te.

Póstula a me,
et dabo tibi gentes hereditátem tuam *

et possessiónem tuam términos terræ.

Reges eos in virga férrea *

et tamquam vas fíguli confrínges eos ».

Et nunc, reges, intellégite, *

erudímini, qui iudicátis terram.

Servíte Dómino in timóre *

et exsultáte ei cum tremóre.

Apprehéndite disciplínam: †

ne quando irascátur, et pereátis de via, *

cum exárserit in brevi ira eius.

Beáti omnes, *

qui confídunt in eo.

Ant. Gaude et lætáre, fília Ierúsalem: ecce Rex tuus véniet tibi. Sion, noli timére, quia cito véniet salus tua.

Ant. 3 In advéntu summi Regis mundéntur corda hóminum, ut digne ambulémus in occúrsum illíus: quia ecce véniet et non tardábit.

Psalmus 3
Dominus protector meus
Dormivit et somnum cepit et resurrexit, quoniam Dominus suscepit eum (S. Irenæus).

Dómine, quid multiplicáti sunt, qui tríbulant me? *

Multi insúrgunt advérsum me,

multi dicunt ánimæ meæ: *

« Non est salus ipsi in Deo ».

Tu autem, Dómine, protéctor meus es, *

glória mea et exáltans caput meum.

Voce mea ad Dóminum clamávi *

et exaudívit me de monte sancto suo.

Ego obdormívi et soporátus sum, *

exsurréxi, quia Dóminus suscépit me.

Non timébo mília pópuli circumdántis me. *

Exsúrge, Dómine, salvum me fac, Deus meus;

quóniam tu percussísti in maxíllam
omnes adversántes mihi, *

dentes peccatórum contrivísti.

Dómini est salus, *

et super pópulum tuum benedíctio tua.

Ant. In advéntu summi Regis mundéntur corda hóminum, ut digne ambulémus in occúrsum illíus: quia ecce véniet et non tardábit.

Respícite et leváte cápita vestra.

Quóniam appropínquat redémptio vestra.

LECTIO PRIOR

Incipit liber Isaíæ prophétæ

1, 1-18

Obiurgatio populi

Vísio Isaíæ, fílii Amos,

quam vidit super Iudam et Ierúsalem

in diébus Ozíæ, Ióatham, Achaz, Ezechíæ, regum Iudæ.

Audíte, cæli, et áuribus pércipe, terra,

quóniam Dóminus locútus est:

« Fílios enutrívi et exaltávi,

ipsi autem sprevérunt me.

Cognóvit bos possessórem suum,

et ásinus præsépe dómini sui;

Israel non cognóvit,

pópulus meus non intelléxit ».

Væ genti peccatríci,

pópulo gravi iniquitáte,

sémini nequam, fíliis scelerátis!

Dereliquérunt Dóminum,

blasphemavérunt Sanctum Israel,

abalienáti sunt retrórsum.

Super quo percutiémini vos ultra,

addéntes prævaricatiónem?

Omne caput lánguidum,

et omne cor mærens.

A planta pedis usque ad vérticem

non est in eo sánitas;

vulnus et livor et plaga tumens

non est circumligáta,

nec curáta medicámine, neque fota óleo.

Terra vestra desérta,

civitátes vestræ succénsæ igni;

regiónem vestram coram vobis aliéni dévorant,

et desolábitur sicut in vastitáte hostíli.

Et derelinquétur fília Sion

ut umbráculum in vínea,

sicut tugúrium in cucumerário,

sicut cívitas, quæ obsséssa est.

Nisi Dóminus exercítuum reliquísset nobis semen,

quasi Sódoma fuissémus

et quasi Gomórrha símiles essémus.

Audíte verbum Dómini,

príncipes Sodomórum;

percípite áuribus legem Dei nostri,

pópulus Gomórrhæ.

Quo mihi multitúdinem victimárum vestrárum?,

dicit Dóminus.

Plenus sum holocáustis aríetum

et ádipe pínguium;

et sánguinem vitulórum

et agnórum et hircórum nólui.

Cum venéritis ante conspéctum meum,

quis quæsívit hæc de mánibus vestris,

ut ambularétis in átriis meis?

Ne afferátis ultra sacrifícium vanum;

abominátio mihi incénsum,

neoménia et sábbatum et convéntus;

non feram scelus cum cœtu sollémni;

caléndas vestras et sollemnitátes vestras

odívit ánima mea,

facta sunt mihi molésta, laborávi sústinens.

Et cum extendéritis manus vestras,

avértam óculos meos a vobis;

et cum multiplicavéritis oratiónem,

non exáudiam:

manus enim vestræ sánguine plenæ sunt.

Lavámini, mundi estóte,

auférte malum cogitatiónum vestrárum

ab óculis meis;

quiéscite ágere pervérse,

díscite benefácere:

quǽrite iudícium, subveníte opprésso,

iudicáte pupíllo, deféndite víduam.

Et veníte, et iudício contendámus,

dicit Dóminus.

Si fúerint peccáta vestra ut cóccinum,

quasi nix dealbabúntur;

et si fúerint rubra quasi vermículus,

velut lana erunt.

RESPONSORIUM

Is 1, 16. 18. 17

Lavámini, mundi estóte, auférte malum cogitatiónum vestrárum ab óculis meis; * Si fúerint peccáta vestra ut cóccinum, quasi nix dealbabúntur.

Quiéscite ágere pervérse, díscite benefácere, quǽrite iudícium. * Si fúerint.

LECTIO ALTERA

Ex Catechésibus sancti Cyrílli Hierosolymitáni epíscopi

(Cat. 15, 1-3: PG 33, 870-874)

De duplici adventu Iesu Christi

Christi advéntum annuntiámus, non unum dumtáxat, sed et álterum prióre multo speciosiórem. Ille enim patiéntiæ significatiónem prǽtulit; iste vero divíni regni diadéma feret.

Nam ut plúrimum duplícia sunt ómnia apud Dóminum nostrum Iesum Christum. Duplex natívitas, áltera ex Deo ante sǽcula, áltera ex Vírgine in consummatióne sæculórum; duplex descénsus: unus obscúrus, qui tamquam plúviæ in vellus, alter vero conspícuus, nimírum futúrus.

In primo advéntu fásciis involútus est in præsépio: in secúndo amicítur lúmine quasi vestiménto. In prióre sustínuit crucem, ignomíniam aspernátus; in áltero véniet angelórum exércitu stipátus, glorificátus.

Non ígitur in primo tantum advéntu acquiéscimus, sed et secúndum exspectámus. Cumque in prióre dixérimus: Benedíctus qui venit in nómine Dómini, idem rursum dicémus in posterióre: ut cum ángelis occurréntes Dómino, adorántes clamémus: Benedíctus qui venit in nómine Dómini.

Véniet Salvátor non ut íterum iudicétur, sed ut in ius vocet eos a quibus in iudícium est vocátus. Qui prius cum iudicarétur tácuit, conscelerátis qui immánia in illum, quando in crucem egére ausi sunt, in memóriam révocans dicet: Hæc fecísti et tácui.

Tunc, piæ dispensatiónis causa, hómines leni persuasióne docens venit: eo vero témpore, velint, nolint, regno illíus necessário subiciéntur.

De utróque illo advéntu lóquitur Malachías prophéta: Et statim véniet ad templum suum Dóminus, quem vos quǽritis. Ecce unus advéntus.

Et rursus de áltero ita infit: Et Angelus testaménti quem vos quǽritis. Ecce véniet Dóminus omnípotens: et quis sustinébit diem ingréssus eius aut quis subsístet in visióne eius? eo quod ipse accédit tamquam ignis conflatórii, tamquam herba lavántum: et sedébit conflans et emúndans.

Duos quoque illos advéntus signíficat Paulus ad Titum scribens his verbis: Appáruit grátia Dei salvatóris ómnibus homínibus, erúdiens nos, ut, abnegántes impietátem et mundána desidéria, temperánter et pie et iuste vivámus in præsénti sǽculo exspectántes beátam spem et apparitiónem glóriæ magni Dei et salvatóris nostri Iesu Christi. Viden, quómodo primum expréssit advéntum, de quo grátias agit; álterum vero, quem exspectámus.

Proptérea fídei quam profitémur tenor nunc ita est tráditus, ut credámus in eum qui et ascéndit in cælos, et consédit a dextris Patris. Et ventúrus est in glória iudicáre vivos et mórtuos; cuius regni non erit finis.

Véniet ígitur Dóminus noster Iesus Christus e cælis. Véniet vero circa finem mundi huius cum glória in postréma die. Fiet enim mundi huius consummátio, et factus iste mundus rursum renovábitur.

RESPONSORIUM

Cf. Ps 49, 3; 80, 2; 24, 7. 9

Aspíciens a longe, ecce vídeo Dei poténtiam veniéntem, et nébulam totam terram tegéntem. * Ite óbviam ei, et dícite: * Núntia nobis, si tu es ipse, * Qui regnatúrus es in pópulo Israel.

Quique terrígenæ, et fílii hóminum, simul in unum dives et pauper, * Ite óbviam ei, et dícite:

Qui regis Israel, inténde, qui dedúcis velut ovem Ioseph, * Núntia nobis, si tu es ipse.

Tóllite portas, príncipes, vestras, et elevámini, portæ æternáles, et introíbit Rex glóriæ. * Qui regnatúrus es in pópulo Israel.

Aspíciens a longe usque ad V. Quique terrígenæ exclusive.

CANTICA

Ant. Gaude et lætáre, fília Sion, quia ecce vénio, et habitábo in médio tui, dicit Dóminus.

Canticum I
Pastor bonus: Deus altissimus et sapientissimus

Is 40, 10-17

Ecce venio cito, et merces mea mecum est (Ap 22, 12).

Ecce Dóminus Deus in virtúte venit, *

et bráchium eius dominátur;

ecce merces eius cum eo *

et prǽmium illíus coram illo.

Sicut pastor gregem suum pascit, †

in bráchio suo cóngregat agnos
et in sinu suo levat; *

fetas ipse portat.

Quis mensus est pugíllo aquas
et cælos palmo dispósuit, †

módio contínuit púlverem terræ
et librávit in póndere montes *

et colles in statéra?

Quis diréxit spíritum Dómini? *

Aut quis consílium suum
osténdit illi?

Cum quo íniit consílium et instrúxit eum *

et dócuit eum sémitam iustítiæ

et erudívit eum sciéntiam *

et viam prudéntiæ osténdit illi?

Ecce gentes quasi stilla sítulæ †

et quasi moméntum púlveris
in statéra reputántur; *

ecce ínsulæ quasi pulvis exíguus.

Et Líbanus non suffíciet ad succendéndum, *

et animália eius non suffícient ad holocáustum.

Omnes gentes, quasi non sint, coram eo; *

quasi níhilum et ináne reputántur ab eo.

Canticum II
Hymnus de Deo victore et salvatore

Is 42, 10-16

Cantant quasi canticum novum ante thronum (Ap 14, 3).

Cantáte Dómino cánticum novum, *

laus eius ab extrémis terræ;

qui descénditis in mare et plenitúdo eius, *

ínsulæ et habitatóres eárum.

Exsúltent desértum et civitátes eius, *

vici, quos hábitat Cedar.

Iúbilent habitatóres Petræ, *

de vértice móntium clament.

Ponant Dómino glóriam *

et laudem eius in ínsulis núntient.

Dóminus sicut fortis egrediétur *

sicut vir prœliátor suscitábit zelum;

vociferábitur et conclamábit, *

super inimícos suos prævalébit.

« Tácui semper, sílui, pátiens fui; †

sicut partúriens ululábo, *

gemam et fremam simul.

Desértos fáciam montes et colles *

et omne gramen eórum exsiccábo;

et ponam flúmina in ínsulas *

et stagna arefáciam.

Et ducam cæcos in viam, quam nésciunt, *

et in sémitis, quas ignoravérunt,
ambuláre eos fáciam;

ponam ténebras coram eis in lucem *

et prava in recta ».

Canticum III
Per servum suum Dominus redimet populum

Is 49, 7-13

Filium suum unigenitum misit Deus in mundum, ut vivamus per eum (1 Io 4, 9).

Hæc dicit Dóminus,
redémptor Israel, Sanctus eius, †

ad contémptum in ánima,
ad abominátum in gente, *

ad servum dominórum:

« Reges vidébunt et consúrgent, *

príncipes quoque et adorábunt,

propter Dóminum, quia fidélis est, *

Sanctum Israel, qui elégit te ».

Hæc dicit Dóminus: †

« In témpore benepláciti exaudívi te *

et in die salútis auxiliátus sum tui;

et servávi te et dedi te in fœdus pópuli, *

ut suscitáres terram
et distribúeres hereditátes dissipátas;

ut díceres his, qui vincti sunt: “Exíte”, *

et his, qui in ténebris: “Revelámini”.

Super vias pascéntur, *

et in ómnibus cóllibus decalvátis
páscua eórum;

non esúrient, neque sítient, *

et non percútiet eos æstus vel sol,

quia miserátor eórum reget eos *

et ad fontes aquárum addúcet eos.

Et ponam omnes montes meos in viam, *

et sémitæ meæ exaltabúntur.

Ecce isti de longe vénient, †

et ecce illi ab aquilóne et mari, *

et isti de terra Sinim ».

Laudáte, cæli, et exsúlta, terra; *

iubiláte, montes, laudem,

quia consolátur Dóminus pópulum suum *

et páuperum suórum miserétur.

Ant. Gaude et lætáre, fília Sion, quia ecce vénio, et habitábo in médio tui, dicit Dóminus.

EVANGELIUM

Léctio sancti Evangélii secúndum Lucam

24, 1-12

Quid quæritis viventem cum mortuis?

Prima sabbatórum, valde dilúculo venérunt ad monuméntum portántes, quæ paráverant, arómata. Et invenérunt lápidem revolútum a monuménto et ingréssæ non invenérunt corpus Dómini Iesu. Et factum est, dum mente hæsitárent de isto, ecce duo viri stetérunt secus illas in veste fulgénti. Cum timérent autem et declinárent vultum in terram, dixérunt ad illas: « Quid quǽritis vivéntem cum mórtuis? Non est hic, sed surréxit. Recordámini quáliter locútus est vobis, cum adhuc in Galilǽa esset, dicens: “Opórtet Fílium hóminis tradi in manus hóminum peccatórum et crucifígi et die tértia resúrgere” ». Et recordátæ sunt verbórum eius et regréssæ a monuménto nuntiavérunt hæc ómnia illis Undecim et céteris ómnibus. Erat autem María Magdaléne et Ioánna et María Iacóbi; et céteræ cum eis dicébant ad apóstolos hæc. Et visa sunt ante illos sicut deliraméntum verba ista, et non credébant illis. Petrus autem surgens cucúrrit ad monuméntum et procúmbens videt linteámina sola; et rédiit ad sua mirans, quod factum fúerat.

HYMNUS

Te Deum laudámus: *

te Dóminum confitémur.

Te ætérnum Patrem, *

omnis terra venerátur.

Tibi omnes ángeli, *

tibi cæli et univérsæ potestátes:

tibi chérubim et séraphim *

incessábili voce proclámant:

Sanctus, * Sanctus, * Sanctus *

Dóminus Deus Sábaoth.

Pleni sunt cæli et terra *

maiestátis glóriæ tuæ.

Te gloriósus *

Apostolórum chorus,

te prophetárum *

laudábilis númerus,

te mártyrum candidátus *

laudat exércitus.

Te per orbem terrárum *

sancta confitétur Ecclésia,

Patrem *

imménsæ maiestátis;

venerándum tuum verum *

et únicum Fílium;

Sanctum quoque *

Paráclitum Spíritum.

Tu rex glóriæ, *

Christe.

Tu Patris *

sempitérnus es Fílius.

Tu, ad liberándum susceptúrus hóminem, *

non horruísti Vírginis úterum.

Tu, devícto mortis acúleo, *

aperuísti credéntibus regna cælórum.

Tu ad déxteram Dei sedes, *

in glória Patris.

Iudex créderis *

esse ventúrus.

Te ergo quǽsumus, tuis fámulis súbveni, *

quos pretióso sánguine redemísti.

Ætérna fac cum sanctis tuis *

in glória numerári.

Hæc ultima pars hymni ad libitum omitti potest.

Salvum fac pópulum tuum, Dómine, *

et bénedic hereditáti tuæ.

Et rege eos, *

et extólle illos usque in ætérnum.

Per síngulos dies *

benedícimus te;

et laudámus nomen tuum in sǽculum, *

et in sǽculum sǽculi.

Dignáre, Dómine, die isto *

sine peccáto nos custodíre.

Miserére nostri, Dómine, *

miserére nostri.

Fiat misericórdia tua, Dómine, super nos, *

quemádmodum sperávimus in te.

In te, Dómine, sperávi: *

non confúndar in ætérnum.

ORATIO

Orémus.

Da, quǽsumus, omnípotens Deus, hanc tuis fidélibus voluntátem, ut, Christo tuo veniénti iustis opéribus occurréntes, eius déxteræ sociáti, regnum mereántur possidére cæléste. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2024 J. Vidéky