## 12. Septembris 2025

## Ss. Nominis B. Mariæ Virginis
memoria ad libitum

Communia Beatæ Mariæ Virginis (delectum est in memoriis partes aliquas de feria sumere secundum Institutionem generalem de Liturgia horarum).

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Tu, Trinitátis Unitas,

orbem poténter qui regis,

atténde laudum cántica

quæ excubántes psállimus.

Nam léctulo consúrgimus

noctis quiéto témpore,

ut flagitémus vúlnerum

a te medélam ómnium,

Quo, fraude quicquid dǽmonum

in nóctibus delíquimus,

abstérgat illud cǽlitus

tuæ potéstas glóriæ.

Te corde fido quǽsumus,

reple tuo nos lúmine,

per quod diérum círculis

nullis ruámus áctibus.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Adésto, Christe, córdibus,

celsa redémptis cáritas;

infúnde nostris férvidos

fletus, rogámus, vócibus.

Ad te preces, piíssime

Iesu, fide profúndimus;

dimítte, Christe, quǽsumus,

factis malum quod fécimus.

Sanctæ crucis signáculo,

tuo sacráto córpore,

defénde nos ut fílios

omnes, rogámus, úndique.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Laborávi clamans, dum spero in Deum meum.

Psalmus 68 (69), 2-22. 30-37
Zelus domus tuæ comedit me
Dederunt ei vinum bibere cum felle mixtum (Mt 27, 34).
I

Salvum me fac, Deus, *

quóniam venérunt aquæ usque ad guttur meum.

Infíxus sum in limo profúndi,
et non est substántia; *

veni in profúnda aquárum, et fluctus demérsit me.

Laborávi clamans, raucæ factæ sunt fauces meæ; *

defecérunt óculi mei, dum spero in Deum meum.

Multiplicáti sunt super capíllos cápitis mei, *

qui odérunt me gratis.

Confortáti sunt, qui persecúti sunt me
inimíci mei mendáces; *

quæ non rápui, tunc exsolvébam.

Deus, tu scis insipiéntiam meam, *

et delícta mea a te non sunt abscóndita.

Non erubéscant in me, qui exspéctant te, *

Dómine, Dómine virtútum.

Non confundántur super me, *

qui quærunt te, Deus Israel.

Quóniam propter te sustínui oppróbrium, *

opéruit confúsio fáciem meam;

extráneus factus sum frátribus meis *

et peregrínus fíliis matris meæ.

Quóniam zelus domus tuæ comédit me, *

et oppróbria exprobrántium tibi
cecidérunt super me.

Et flevi in ieiúnio ánimam meam, *

et factum est in oppróbrium mihi.

Et pósui vestiméntum meum cilícium, *

et factus sum illis in parábolam.

Advérsum me loquebántur, qui sedébant in porta, *

et in me canébant, qui bibébant vinum.

Ant. Laborávi clamans, dum spero in Deum meum.

Ant. 2 Dedérunt in escam meam fel, et in siti mea potavérunt me acéto.

II

Ego vero oratiónem meam ad te, Dómine, *

in témpore benepláciti, Deus.

In multitúdine misericórdiæ tuæ exáudi me, *

in veritáte salútis tuæ.

Eripe me de luto, ut non infígar, †

erípiar ab iis, qui odérunt me, *

et de profúndis aquárum.

Non me demérgat fluctus aquárum, †

neque absórbeat me profúndum, *

neque úrgeat super me púteus os suum.

Exáudi me, Dómine,
quóniam benígna est misericórdia tua; *

secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum
réspice in me.

Et ne avértas fáciem tuam a púero tuo; *

quóniam tríbulor, velóciter exáudi me.

Accéde ad ánimam meam, víndica eam, *

propter inimícos meos rédime me.

Tu scis oppróbrium meum *

et confusiónem meam et reveréntiam meam.

In conspéctu tuo sunt omnes, qui tríbulant me; *

oppróbrium contrívit cor meum, et elángui.

Et sustínui, qui simul contristarétur, et non fuit, *

et qui consolarétur, et non invéni.

Et dedérunt in escam meam fel, *

et in siti mea potavérunt me acéto.

Ant. Dedérunt in escam meam fel, et in siti mea potavérunt me acéto.

Ant. 3 Quǽrite Dóminum, et vivet ánima vestra.

III

Ego autem sum pauper et dolens; *

salus tua, Deus, súscipit me.

Laudábo nomen Dei cum cántico *

et magnificábo eum in laude.

Et placébit Dómino super taurum, *

super vítulum córnua producéntem
et úngulas.

Vídeant húmiles et læténtur; *

quǽrite Deum, et vivet cor vestrum,

quóniam exaudívit páuperes Dóminus *

et vinctos suos non despéxit.

Laudent illum cæli et terra, *

mária et ómnia reptília in eis.

Quóniam Deus salvam fáciet Sion †

et ædificábit civitátes Iudæ; *

et inhabitábunt ibi et possidébunt eam.

Et semen servórum eius hereditábunt eam *

et, qui díligunt nomen eius, habitábunt in ea.

Ant. Quǽrite Dóminum, et vivet ánima vestra.

Dóminus vias suas docébit nos.

Et ambulábimus in sémitis eius.

LECTIO PRIOR

De libro Lamentatiónum

3, 1-33

Planctus et spes

Ego vir videns paupertátem meam

in virga indignatiónis eius.

Me minávit et addúxit

in ténebras et non in lucem.

Tantum in me vertit et convértit

manum suam tota die.

Consúmpsit pellem meam et carnem meam,

contrívit ossa mea.

Ædificávit in gyro meo

et circúmdedit me felle et labóre.

In tenebrósis collocávit me

quasi mórtuos sempitérnos.

Circumædificávit advérsum me, ut non egrédiar,

aggravávit cómpedem meum.

Sed et cum clamávero et rogávero,

exclúsit oratiónem meam.

Conclúsit vias meas lapídibus quadris,

sémitas meas subvértit.

Ursus insídians factus est mihi,

leo in abscónditis.

Sémitas meas subvértit et confrégit me,

pósuit me desolátam.

Teténdit arcum suum et pósuit me

quasi signum ad sagíttam.

Misit in rénibus meis

fílias pharétræ suæ.

Factus sum in derísum omni pópulo meo,

cánticum eórum tota die.

Replévit me amaritudínibus,

inebriávit me absínthio.

Et fregit in glárea dentes meos,

depréssit me cínere.

Et repúlsa est a pace ánima mea,

oblítus sum bonórum.

Et dixi: « Périit splendor meus

et spes mea a Dómino ».

Recordáre paupertátis et peregrinatiónis meæ,

absínthii et fellis.

Memória memor est

et tabéscit in me ánima mea.

Hæc récolam in corde meo,

ídeo sperábo.

Misericórdiæ Dómini, quia non sumus consúmpti,

quia non defecérunt miseratiónes eius.

Novæ sunt omni mane,

magna est fides tua.

« Pars mea Dóminus, dixit ánima mea;

proptérea exspectábo eum ».

Bonus est Dóminus sperántibus in eum,

ánimæ quærénti illum.

Bonum est præstolári cum siléntio

salutáre Dómini.

Bonum est viro, cum portáverit

iugum ab adulescéntia sua.

Sedébit solitárius et tacébit,

cum istud impónitur ei.

Ponet in púlvere os suum,

si forte sit spes.

Dabit percutiénti se maxíllam,

saturábitur oppróbriis.

Quia non repéllet in sempitérnum

Dóminus.

Quia si afflíxit, et miserébitur

secúndum multitúdinem misericordiárum suárum.

Non enim humíliat ex corde suo

et afflígit fílios hóminum.

RESPONSORIUM

Lam 3, 52. 54b. 56a. 57b. 58; Act 21, 13b

Venatióne venáti sunt me inimíci mei gratis; dixi: Périi; vocem meam, Dómine, audísti. * Dixísti: Ne tímeas. Iudicásti causam ánimæ meæ, redempsísti vitam meam.

Ego non solum alligári, sed et mori parátus sum propter nomen Dómini Iesu. * Dixísti.

LECTIO ALTERA

Ex Homíliis in Láudibus Vírginis Matris sancti Bernárdi abbátis

(Hom. 2, 17: PL 183, 70-71 = SCh 390 [1993], 168-170)

In omnibus Mariam cogita et invoca

« Et nomen — inquit Evangelísta — Vírginis María ». Loquámur pauca et super hoc nómine, quod interpretátum « maris stella » dícitur, et Matri Vírgini valde conveniénter aptátur. Ipsa namque aptíssime síderi comparátur, quia, sicut sine sui corruptióne sidus suum emíttit rádium, sic absque sui læsióne Virgo párturit Fílium. Nec síderi rádius suam mínuit claritátem, nec Vírgini Fílius suam integritátem. Ipsa ergo est nóbilis illa stella ex Iacob orta, cuius rádius univérsum orbem illúminat, cuius splendor et præfúlget in supérnis et ínferos pénetrat, terras etiam perlústrans et calefáciens magis mentes quam córpora fovet virtútem, excóquit vitia. Ipsa, inquam, est præclára et exímia stella super hoc mare magnum et spatiósum necessário subleváta, micans méritis, illústrans exémplis.

O quisquis te intélligis in huius sǽculi proflúvio magis inter procéllas et tempestátes fluctuáre quam per terram ambuláre, ne avértas óculos a fulgóre huius síderis, si non vis óbrui procéllis! Si insúrgant venti tentatiónum, si incúrras scópulos tribulatiónum, réspice stellam, voca Maríam. Si iactáris supérbiæ undis, si ambitiónis, si detractiónis, si æmulatiónis, réspice stellam, voca Maríam. Si iracúndia aut avarítia aut carnis illécebra navículam concússerit mentis, réspice ad Maríam. Si críminum immanitáte turbátus, consciéntiæ foeditáte confúsus, iudícii horróre pertérritus, báratro incípias absorbéri tristítiæ, desperatiónis abýsso, cógita Maríam.

In perículis, in angústiis, in rebus dúbiis Maríam cógita, Maríam invóca. Non recédat ab ore, non recédat a corde et, ut ímpetres eius oratiónis suffrágium, non déseras conversatiónis exémplum. Ipsam sequens non dévias, ipsam rogans non despéras, ipsam cógitans non erras; ipsa tenénte non córruis, ipsa protegénte non métuis, ipsa duce non fatigáris, ipsa propítia pérvenis et sic in temetípso experíris quam mérito dictum sit: « Et nomen Vírginis María ».

RESPONSORIUM

Cf. Sir 24, 27-28; Lc 1, 27

Doctrína enim mea super mel dulcis et heréditas mea super mel et favum. * Et nomen vírginis María.

Memória mea in generatiónes sæculórum. * Et nomen.

ORATIO

Orémus.

Concéde, quǽsumus, omnípotens Deus, ut cunctis gloriósum beátæ Maríæ Vírginis nomen celebrántibus, misericórdiæ tuæ benefícia ipsa procúret. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2024 J. Vidéky