## 12. Februarii 2025

## Feria quarta, tempus per annum, hebdomada 5
hebdomada 1 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Rerum creátor óptime

rectórque noster, réspice;

nos a quiéte nóxia

mersos sopóre líbera.

Te, sancte Christe, póscimus;

ignósce tu crimínibus,

ad confiténdum súrgimus

morásque noctis rúmpimus.

Mentes manúsque tóllimus,

Prophéta sicut nóctibus

nobis geréndum prǽcipit

Paulúsque gestis cénsuit.

Vides malum quod géssimus;

occúlta nostra pándimus,

preces geméntes fúndimus;

dimítte quod peccávimus.

Sit, Christe, rex piíssime

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Scientiárum Dómino,

sit tibi iubilátio,

qui nostra vides íntima

tuáque foves grátia.

Qui bonum, pastor óptime,

dum servas, quæris pérditum,

in páscuis ubérrimis

nos iunge piis grégibus,

Ne terror iræ iúdicis

nos hædis iungat réprobis,

sed simus temet iúdice

oves ætérnæ páscuæ.

Tibi, Redémptor, glória,

honor, virtus, victória,

regnánti super ómnia

per sæculórum sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Díligam te, Dómine, virtus mea.

Psalmus 17 (18), 2-30
Gratiarum actio pro salute et victoria
In illa hora factus est terræmotus magnus (Ap 11, 13).
I

Díligam te, Dómine, fortitúdo mea. *

Dómine, firmaméntum meum et refúgium meum
et liberátor meus;

Deus meus, adiútor meus, et sperábo in eum; *

protéctor meus et cornu salútis meæ
et suscéptor meus.

Laudábilem invocábo Dóminum, *

et ab inimícis meis salvus ero.

Circumdedérunt me fluctus mortis, *

et torréntes Bélial conturbavérunt me;

funes inférni circumdedérunt me, *

præoccupavérunt me láquei mortis.

In tribulatióne mea invocávi Dóminum, *

et ad Deum meum clamávi;

exaudívit de templo suo vocem meam, *

et clamor meus in conspéctu eius
introívit in aures eius.

Ant. Díligam te, Dómine, virtus mea.

Ant. 2 Salvum me fecit Dóminus, quóniam vóluit me.

II

Commóta est et contrémuit terra; †

fundaménta móntium concússa sunt
et commóta sunt, *

quóniam irátus est.

Ascéndit fumus de náribus eius, †

et ignis de ore eius dévorans; *

carbónes succénsi processérunt ab eo.

Inclinávit cælos et descéndit, *

et calígo sub pédibus eius.

Et ascéndit super cherub et volávit, *

ferebátur super pennas ventórum.

Et pósuit ténebras latíbulum suum, †

in circúitu eius tabernáculum eius, *

tenebrósa aqua, nubes áeris.

Præ fulgóre in conspéctu eius
nubes transiérunt, *

grando et carbónes ignis.

Et intónuit de cælo Dóminus, †

et Altíssimus dedit vocem suam: *

grando et carbónes ignis.

Et misit sagíttas suas et dissipávit eos, *

fúlgura iecit et conturbávit eos.

Et apparuérunt fontes aquárum, *

et reveláta sunt fundaménta orbis terrárum

ab increpatióne tua, Dómine, *

ab inspiratióne spíritus iræ tuæ.

Misit de summo et accépit me *

et assúmpsit me de aquis multis;

erípuit me de inimícis meis fortíssimis †

et ab his, qui odérunt me, *

quóniam confortáti sunt super me.

Oppugnavérunt me in die afflictiónis meæ, *

et factus est Dóminus fulciméntum meum;

et edúxit me in latitúdinem, *

salvum me fecit, quóniam vóluit me.

Ant. Salvum me fecit Dóminus, quóniam vóluit me.

Ant. 3 Tu, Dómine, accénde lucérnam meam; illuminábis ténebras meas.

III

Et retríbuet mihi Dóminus
secúndum iustítiam meam *

et secúndum puritátem mánuum meárum
reddet mihi,

quia custodívi vias Dómini, *

nec ímpie recéssi a Deo meo.

Quóniam ómnia iudícia eius in conspéctu meo, *

et iustítias eius non réppuli a me;

et fui immaculátus cum eo *

et observávi me ab iniquitáte.

Et retríbuit mihi Dóminus
secúndum iustítiam meam *

et secúndum puritátem mánuum meárum
in conspéctu oculórum eius.

Cum sancto sanctus eris *

et cum viro innocénte ínnocens eris

et cum elécto eléctus eris *

et cum pervérso cállidus eris.

Quóniam tu pópulum húmilem salvum fácies *

et óculos superbórum humiliábis.

Quóniam tu accéndis lucérnam meam, Dómine; *

Deus meus illúminat ténebras meas.

Quóniam in te aggrédiar hóstium turmas *

et in Deo meo transíliam murum.

Ant. Tu, Dómine, accénde lucérnam meam; illuminábis ténebras meas.

Omnes mirabántur in verbis grátiæ.

Quæ procedébant de ore ipsíus.

LECTIO PRIOR

De Epístola ad Gálatas

3, 15 – 4, 7

De munere legis

Fratres, secúndum hóminem dico, tamen hóminis confirmátum testaméntum nemo írritum facit aut superórdinat. Abrahæ autem dictæ sunt promissiónes et sémini eius. Non dicit: Et semínibus quasi in multis, sed quasi in uno: Et sémini tuo, qui est Christus. Hoc autem dico: Testaméntum confirmátum a Deo, quæ post quadringéntos et trigínta annos facta est lex, non írritum facit, ad evacuándam promissiónem. Nam si ex lege heréditas, iam non ex promissióne; Abrahæ autem per promissiónem donávit Deus.

Quid ígitur lex? Propter transgressiónes appósita est, donec veníret semen, cui promíssum est, ordináta per ángelos in manu mediatóris. Mediátor autem uníus non est, Deus autem unus est. Lex ergo advérsus promíssa Dei? Absit. Si enim data esset lex, quæ posset vivificáre, vere ex lege esset iustítia. Sed conclúsit Scriptúra ómnia sub peccáto, ut promíssio ex fide Iesu Christi darétur credéntibus.

Prius autem quam veníret fides, sub lege custodiebámur conclúsi in eam fidem, quæ revelánda erat. Itaque lex pædagógus noster fuit in Christum, ut ex fide iustificémur; at ubi venit fides, iam non sumus sub pædagógo. Omnes enim fílii Dei estis per fidem in Christo Iesu. Quicúmque enim in Christo baptizáti estis, Christum induístis; non est Iudǽus neque Græcus, non est servus neque liber, non est másculus et fémina: omnes enim vos unus estis in Christo Iesu. Si autem vos Christi, ergo Abrahæ semen estis, secúndum promissiónem herédes.

Dico autem: Quanto témpore heres párvulus est, nihil differt a servo, cum sit dóminus ómnium, sed sub tutóribus est et actóribus usque ad præfinítum tempus a patre. Ita et nos, cum essémus párvuli, sub eleméntis mundi erámus serviéntes; at ubi venit plenitúdo témporis, misit Deus Fílium suum, factum ex mulíere, factum sub lege, ut eos, qui sub lege erant, redímeret, ut adoptiónem filiórum reciperémus. Quóniam autem estis fílii, misit Deus Spíritum Fílii sui in corda nostra clamántem: Abba, Pater!. Itaque iam non es servus sed fílius; quod si fílius, et heres per Deum.

RESPONSORIUM

Gal 3, 27. 28; cf. Eph 4, 24

Quicúmque in Christo baptizáti estis, Christum induístis; non est Iudǽus neque Græcus, * Omnes enim vos unus estis in Christo Iesu.

Indúite novum hóminem, qui secúndum Deum creátus est in iustítia et sanctitáte veritátis * Omnes.

LECTIO ALTERA

Ex Epístolis sancti Ambrósii epíscopi

(Ep. 35, 4-6. 13: PL 16 [ed. 1845], 1078-1079. 1081)

Sumus heredes Dei, coheredes Christi

Qui spíritu, inquit Apóstolus, facta carnis mortíficat, vivet. Nec mirum si vivat, cum fílius Dei fiat, qui habet Spíritum Dei. Adeo est fílius Dei, ut non accípiat spíritum servitútis, sed spíritum adoptiónis filiórum; eoúsque ut testimónium spirítui nostro Sanctus Spíritus reddat quod sumus fílii Dei. Testimónium autem hoc est Spíritus Sancti, quod ipse est qui clamat in córdibus nostris: Abba, Pater, sicut ad Gálatas scriptum est. Sed et illud grande testimónium quod fílii sumus Dei: quia sumus herédes Dei, coherédes autem Christi; cohéres autem est eius, qui conglorificátur ei: conglorificátur vero illi, qui patiéndo pro ipso, compátitur ei.

Et ut nos hortétur ad passiónem, adiúngit quia ómnia quæ pátimur, minóra sunt et indígna quorum pro labóribus tanta rependátur futurórum merces bonórum, quæ revelábitur in nobis; cum ad Dei imáginem reformáti, glóriam eius fácie ad fáciem aspícere meruérimus.

Et ut magnitúdinem revelatiónis futúræ extólleret, áddidit quod et creatúra hanc revelatiónem exspéctet filiórum Dei, quæ nunc vanitáti subiécta est non sponte, sed in spe; quia sperat de Christo grátiam ministérii sui, vel quia et ipsa liberábitur a servitúte corruptiónis, ut assumátur in libertátem glóriæ filiórum Dei, ut sit una libértas creatúræ, et filiórum Dei, cum reveláta fúerit eórum glória. Verum nunc, dum revelátio procrastinátur, congemíscit omnis creatúra exspéctans adoptiónis et redemptiónis nostræ glóriam, partúriens iam illum spíritum salútis, et volens liberári a vanitátis servítio.

Sensus autem apértus est, eo quod primítias Spíritus habéntes ingemíscunt, adoptiónem filiórum exspectántes: quæ adóptio filiórum redémptio totíus córporis est, quando fácie ad fáciem quasi Dei fílius per adoptiónem vidébit illud divínum et ætérnum bonum; est enim adóptio filiórum in Ecclésia Dómini, quando clamat Spíritus: Abba, Pater; sicut habes ad Gálatas. Sed illa erit perfécta, quando resúrgent omnes in incorruptióne, honóre, glória, qui mereántur Dei fáciem vidére; tunc enim vere redémptam se humána iudicábit condício. Unde Apóstolus gloriátur dicens: Quia spe salvi facti sumus. Salvat enim spes, sicut et fides, de qua dícitur: Fides tua te salvum fecit.

RESPONSORIUM

Rom 8, 17b; 5, 9

Herédes sumus Dei, coherédes autem Christi; * Si tamen compátimur, ut et conglorificémur.

Iustificáti in sánguine ipsíus, salvi érimus ab ira per ipsum. * Si tamen.

ORATIO

Orémus.

Famíliam tuam, quǽsumus, Dómine, contínua pietáte custódi, ut, qua in sola spe grátiæ cæléstis innítitur, tua semper protectióne muniátur. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2024 J. Vidéky