## 8. Martii 2025

## S. Ioannis a Deo, religiosi
pro commemoratione

In Lusitania natus est anno 1495; post vitam periculorum plenam in militia, meliora exoptans servitio ægrotorum totum se dedit. Granatæ in Hispania valetudinarium fundavit et sibi adscivit socios, qui postea Ordinem Hospitalarium sancti Ioannis a Deo constituerunt. Caritate præcipue erga egenos et infirmos enituit. Mortuus est in eadem civitate anno 1550.

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

Nunc tempus acceptábile

fulget datum divínitus,

ut sanet orbem lánguidum

medéla parsimóniæ.

Christi decóro lúmine

dies salútis émicat,

dum corda culpis sáucia

refórmat abstinéntia.

Hanc mente nos et córpore,

Deus, tenére pérfice,

ut appetámus próspero

perénne pascha tránsitu.

Te rerum univérsitas,

clemens, adóret, Trínitas,

et nos novi per véniam

novum canámus cánticum. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Redémit eos Dóminus de manu tribulántis.

Psalmus 77 (78), 40-72
Domini bonitas et populi infidelitas in historia salutis
Hæc figuræ fuerunt nostræ (1 Cor 10, 6).

IV

Quóties exacerbavérunt eum in desérto, *

in iram concitavérunt eum in inaquóso!

Et revérsi sunt et tentavérunt Deum *

et Sanctum Israel exacerbavérunt.

Non sunt recordáti manus eius, *

diéi, qua redémit eos de manu tribulántis.

Cum pósuit in Ægýpto signa sua *

et prodígia sua in campo Táneos.

Convértit in sánguinem flúmina eórum *

et rívulos eórum, ne bíberent.

Misit in eos cœnomyíam et comédit eos, *

ranam et pérdidit eos.

Dedit brucho fructus eórum, *

labóres eórum locústæ.

Occídit in grándine víneas eórum, *

moros eórum in pruína.

Trádidit grándini iuménta eórum *

et greges eórum flamma ignis.

Misit in eos ardórem iræ suæ, †

indignatiónem et comminatiónem et angústiam, *

immissiónem angelórum malórum.

Complanávit sémitam iræ suæ; †

non pepércit a morte animábus eórum *

et vitam eórum in peste conclúsit.

Percússit omne primogénitum in terra Ægýpti, *

primítias róboris eórum in tabernáculis Cham.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Redémit eos Dóminus de manu tribulántis.

Ant. 2 Indúxit eos Dóminus in montem sanctificatiónis suæ.

V

Abstulit sicut oves pópulum suum *

et perdúxit eos tamquam gregem in desérto.

Dedúxit eos in spe, et non timuérunt, *

et inimícos eórum opéruit mare.

Et indúxit eos in fines sanctificatiónis suæ, *

in montem, quem acquisívit déxtera eius.

Et eiécit a fácie eórum gentes †

et divísit eis terram in funículo hereditátis *

et habitáre fecit in tabernáculis eórum tribus Israel.

Et tentavérunt et exacerbavérunt Deum Excélsum *

et testimónia eius non custodiérunt.

Recessérunt et prævaricáti sunt, †

quemádmodum patres eórum, *

convérsi sunt retro ut arcus pravus.

In iram concitavérunt eum in cóllibus suis *

et in sculptílibus suis ad æmulatiónem eum provocavérunt.

Audívit Deus et exársit *

et sprevit valde Israel.

Et réppulit habitáculum Silo, *

tabernáculum, ubi habitávit in homínibus.

Et trádidit in captivitátem virtútem suam *

et pulchritúdinem suam in manus inimíci.

Et conclúsit in gládio pópulum suum *

et in hereditátem suam exársit.

Iúvenes eórum comédit ignis, *

et vírgines eórum non sunt desponsátæ.

Sacerdótes eórum in gládio cecidérunt, *

et víduæ eórum non plorabántur.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Indúxit eos Dóminus in montem sanctificatiónis suæ.

Ant. 3 Elégit tribum Iuda, et David servum suum páscere Israel hereditátem suam.

VI

Et excitátus est tamquam dórmiens Dóminus, *

tamquam potens crapulátus a vino.

Et percússit inimícos suos in posterióra, *

oppróbrium sempitérnum dedit illis.

Et réppulit tabernáculum Ioseph *

et tribum Ephraim non elégit,

sed elégit tribum Iudæ, *

montem Sion, quem diléxit.

Et ædificávit sicut excélsum sanctuárium suum, *

sicut terram, quam fundávit in sǽcula.

Et elégit David servum suum †

et sústulit eum de grégibus óvium, *

de post fetántes accépit eum:

páscere Iacob pópulum suum *

et Israel hereditátem suam.

Et pavit eos in innocéntia cordis sui *

et in prudéntia mánuum suárum dedúxit eos.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Elégit tribum Iuda, et David servum suum páscere Israel hereditátem suam.

Qui facit veritátem, venit ad lucem.

Ut manifesténtur ópera eius.

LECTIO PRIOR

De libro Exodi

3, 1-20

Vocatio Moysis et revelatio nominis Domini

In diébus illis: Móyses pascébat oves Iethro sóceri sui sacerdótis Mádian; cumque minásset gregem ultra desértum, venit ad montem Dei Horeb. Apparuítque ei ángelus Dómini in flamma ignis de médio rubi; et vidébat quod rubus ardéret et non comburerétur.

Dixit ergo Móyses: « Vadam et vidébo visiónem hanc magnam, quare non comburátur rubus ». Cernens autem Dóminus quod pérgeret ad vidéndum, vocávit eum Deus de médio rubi et ait: « Móyses, Móyses ». Qui respóndit: « Adsum ». At ille: « Ne apprópies, inquit, huc; solve calceaméntum de pédibus tuis; locus enim, in quo stas, terra sancta est ». Et ait: « Ego sum Deus patris tui, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Iacob ». Abscóndit Móyses fáciem suam; non enim audébat aspícere contra Deum.

Cui ait Dóminus: « Vidi afflictiónem pópuli mei in Ægýpto et clamórem eius audívi propter durítiam exactórum eórum. Et sciens dolórem eius descéndi, ut líberem eum de mánibus Ægyptiórum et edúcam de terra illa in terram bonam et spatiósam, in terram, quæ fluit lacte et melle, ad loca Chananǽi et Hetthǽi et Amorrǽi et Pherezǽi et Hevǽi et Iebusǽi. Clamor ergo filiórum Israel venit ad me, vidíque afflictiónem eórum, qua ab Ægýptiis opprimúntur; sed veni, mittam te ad pharaónem, ut edúcas pópulum meum, fílios Israel, de Ægýpto ». Dixítque Móyses ad Deum: « Quis sum ego, ut vadam ad pharaónem et edúcam fílios Israel de Ægýpto? ». Qui dixit ei: « Ego ero tecum; et hoc habébis signum quod míserim te: cum edúxeris pópulum de Ægýpto, serviétis Deo super montem istum ».

Ait Móyses ad Deum: « Ecce, ego vadam ad fílios Israel et dicam eis: Deus patrum vestrórum misit me ad vos. Si díxerint mihi: “Quod est nomen eius?”, quid dicam eis? ». Dixit Deus ad Móysen: « Ego sum qui sum ». Ait: « Sic dices fíliis Israel: Qui sum misit me ad vos ». Dixítque íterum Deus ad Móysen: « Hæc dices fíliis Israel: Dóminus, Deus patrum vestrórum, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Iacob misit me ad vos; hoc nomen mihi est in ætérnum, et hoc memoriále meum in generatiónem et generatiónem. Vade et cóngrega senióres Israel et dices ad eos: Dóminus Deus patrum vestrórum appáruit mihi, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Iacob dicens: Vísitans visitávi vos et vidi ómnia, quæ accidérunt vobis in Ægýpto; et dixi: Edúcam vos de afflictióne Ægýpti in terram Chananǽi et Hetthǽi et Amorrǽi et Pherezǽi et Hevǽi et Iebusǽi, ad terram fluéntem lacte et melle. Et áudient vocem tuam, ingredierísque tu et senióres Israel ad regem Ægýpti, et dicétis ad eum: Dóminus Deus Hebræórum occúrrit nobis; et nunc eámus viam trium diérum in solitúdinem, ut immolémus Dómino Deo nostro.

Sed ego scio quod non dimíttet vos rex Ægýpti, ut eátis, nisi per manum válidam. Exténdam enim manum meam et percútiam Ægýptum in cunctis mirabílibus meis, quæ factúrus sum in médio eius; post hæc dimíttet vos ».

RESPONSORIUM

Ex 3, 14; Is 43, 11

Dixit Deus ad Móysen: Ego sum qui sum. * Sic dices fíliis Israel: Qui sum misit me ad vos.

Ego, ego sum Dóminus, et non est absque me salvátor. * Sic dices fíliis Israel: Qui sum misit me ad vos.

LECTIO ALTERA

Ex Tractátu sancti Irenǽi epíscopi Advérsus hǽreses

(Lib. 4, 13, 4-14, 1: SCh 100, 534-540)

Amicitia Dei

Dóminus noster Verbum Dei, qui primo quidem servos attráxit Deo, póstea autem liberávit eos qui subiécti sunt ei, quemádmodum ipse ait discípulis: Iam non dico vos servos, quóniam servus nescit quid fáciat Dóminus eius; vos autem dixi amícos, quóniam ómnia quæ audívi a Patre manifestávi vobis. Amicítia enim Dei immortalitátis est condonátrix iis qui aggrediúntur eam.

Igitur inítio, non quasi índigens Deus hóminis plasmávit Adam, sed ut habéret in quem collocáret sua benefícia. Non enim solum ante Adam, sed et ante omnem condiciónem glorificábat Verbum Patrem suum, manens in eo, et ipse a Patre clarificabátur, quemádmodum ipse ait: Pater, clarífica me claritáte, quam hábui apud te, priúsquam mundus fíeret.

Neque nostro ministério índigens, iussit ut eum sequerémur, sed nobis ipsis attríbuens salútem. Sequi enim Salvatórem, participáre est salútem; et sequi lumen, percípere est lumen.

Qui enim in lúmine sunt, non ipsi lumen illúminant, sed illuminántur et illustrántur ab eo; ipsi quidem nihil ei præstant, benefícium autem percipiéntes illuminántur a lúmine.

Sic et sérvitus erga Deum, Deo quidem nihil præstat, nec opus est Deo humáno obséquio; ipse autem sequéntibus et serviéntibus ei vitam et incorruptélam et glóriam ætérnam attríbuit, benefícium præstans serviéntibus sibi ob id quod sérviunt, et sequéntibus ob id quod sequúntur, sed non benefícium ab eis percípiens: est enim dives, perféctus et sine indigéntia.

Propter hoc autem exquírit Deus ab homínibus servitútem, ut, quóniam est bonus et miséricors, benefáciat eis qui persevérant in servitúte eius. In quantum enim Deus nullíus índigens, in tantum homo índiget Dei communióne.

Hæc enim glória hóminis, perseveráre ac permanére in Dei servitúte. Et propter hoc dicébat discípulis Dóminus: Non vos me elegístis, sed ego elégi vos, signíficans quóniam non ipsi glorificábant eum, sequéntes eum, sed in eo quod sequeréntur Fílium Dei glorificabántur ab eo. Et íterum: Volo ut, ubi ego sum, ibi et hi sint, ut vídeant claritátem meam.

RESPONSORIUM

Deut 10, 12; Mt 22, 38

Hoc Dóminus Deus tuus petit a te: * Ut tímeas Dóminum Deum tuum, et díligas eum ac sérvias Dómino Deo tuo in toto corde tuo et in tota ánima tua.

Hoc est magnum et primum mandátum: * Ut tímeas Dóminum Deum tuum, et díligas eum ac sérvias Dómino Deo tuo in toto corde tuo et in tota ánima tua.

LECTIO

Ex Epístolis sancti Ioánnis a Deo religiósi

(Archiv gen. Ord. Hospit., Quaderno: De las cartas… ffo 23v 24o 27rv: R. Marcos, Cartas y escritos de Nuestro Glorioso Padre San Juan de Dios, Madrid, 1935, pp 18-19, 48-56)

Christus fidelis cuncta prævidet

Si Dei misericórdiam respicerémus, numquam, dum in nobis est potéstas, in bono faciéndo deficerémus; nam cum paupéribus, ex Dei amóre, quod ipse nobis tríbuit transférimus, centésimum in ætérna beatitúdine promíttit. O felix emoluméntum, o quæstus beátus! Quis huic mercatóri óptimo quidquid póssidet non donábit, cum negótium nostrum procúret, et brácchiis pansis flágitet, ut nos ad eum convertámur et peccáta nostra defleámus et caritáti serviámus in primis erga nos, dein erga próximos? Ut enim aqua ignem exstínguit, sic cáritas delet peccátum.

Tot namque páuperes huc véniunt, ut ipse sæpíssime mirer quo modo sustentári possint; sed Iesus Christus ómnia próvidet et omnes alit. Multi páuperes in domum Dei véniunt, quia urbs Granáta magna et frigidíssima est, nunc máxime témpore hiemáli. Plus centum et decem nunc hanc domum íncolunt infírmi, sani, fámuli, peregríni: cum enim hæc domus generális sit, ægros omnis géneris et condiciónis récipit: membris captos, mancos, leprósos, mutos, améntes, paralýticos, porriginósos et álios sénio conféctos et multos púeros, et ínsuper innúmeros peregrínos et viatóres, qui huc pervéniunt, et illis ignis et aqua et sal et vasa quibus cibos coquant præbéntur; et pro his ómnibus nullus est pecúniæ réditus, Christus tamen próvidet.

Itaque ære aliéno hic labóro, et sum captívus propter Iesum Christum. Et cum ita ære aliéno premar, ut sæpe domo exíre non áudeam propter débita quibus ténear, et cum vídeam tot páuperes fratres et próximos meos ultra vires pati, tantísque ærúmnis ópprimi sive in ánimo sive in córpore et néqueam eos leváre, ádmodum mǽreo, sed Christo confído, novit enim cor meum. Ideo dico: Maledíctus homo, qui confídit in homínibus, et non in Christo tantum; ab homínibus enim seiúngeris, velis nolis; Christus tamen fidélis est et pérmanens, Christus namque cuncta prǽvidet. Ipsi iúgiter grátias agámus. Amen.

RESPONSORIUM

Cf. Is 58, 7-8

Frange esuriénti panem tuum, et egénos vagos induc in domum; * Tunc erúmpet quasi auróra lumen tuum, et anteíbit fáciem tuam iustítia tua.

Cum víderis nudum, óperi eum, et carnem tuam ne despéxeris. * Tunc erúmpet quasi auróra lumen tuum, et anteíbit fáciem tuam iustítia tua.

ORATIO

Orémus.

Deus, qui beátum Ioánnem misericórdiæ spíritu perfudísti, da, quǽsumus, ut, caritátis ópera exercéntes, inter eléctos in regno tuo inveníri mereámur. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2024 J. Vidéky