## 7. Augusti 2025

## Feria quinta, tempus per annum, hebdomada 18
hebdomada 2 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Ales diéi núntius

lucem propínquam prǽcinit;

nos excitátor méntium

iam Christus ad vitam vocat.

« Auférte — clamat — léctulos

ægros, sopóros, désides;

castíque, recti ac sóbrii

vigiláte; iam sum próximus ».

Ut, cum corúscis flátibus

auróra cælum spárserit,

omnes labóre exércitos

confírmet ad spem lúminis.

Iesum ciámus vócibus

flentes, precántes, sóbrii;

inténta supplicátio

dormíre cor mundum vetat.

Tu, Christe, somnum dísice,

tu rumpe noctis víncula,

tu solve peccátum vetus

novúmque lumen íngere.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Amóris sensus érige

ad te, largítor véniæ,

ut fias clemens córdibus

purgátis inde sórdibus.

Extérni huc advénimus

et éxsules ingémimus;

tu portus es et pátria,

ad vitæ duc nos átria.

Felix quæ sitit cáritas

te fontem vitæ, o Véritas;

beáti valde óculi

te speculántis pópuli.

Grandis est tibi glória

tuæ laudis memória,

quam sine fine célebrant

qui cor ab imis élevant.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Salvásti nos, Dómine, et in nómine tuo confitébimur in sǽculum.

Psalmus 43 (44)
Populi calamitates
In his omnibus superamus propter eum, qui dilexit nos (Rom 8, 37).
I

Deus, áuribus nostris audívimus; †

patres nostri annuntiavérunt nobis *

opus, quod operátus es in diébus eórum, in diébus antíquis.

Tu manu tua gentes depulísti et plantásti illos, *

afflixísti pópulos et dilatásti eos.

Nec enim in gládio suo possedérunt terram, *

et bráchium eórum non salvávit eos;

sed déxtera tua et bráchium tuum et illuminátio vultus tui, *

quóniam complacuísti in eis.

Tu es rex meus et Deus meus, *

qui mandas salútes Iacob.

In te inimícos nostros proiécimus, *

et in nómine tuo conculcávimus insurgéntes in nos.

Non enim in arcu meo sperábo, *

et gládius meus non salvábit me.

Tu autem salvásti nos de affligéntibus nos *

et odiéntes nos confudísti.

In Deo gloriábimur tota die *

et in nómine tuo confitébimur in sǽculum.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Salvásti nos, Dómine, et in nómine tuo confitébimur in sǽculum.

Ant. 2 Parce, Dómine, et ne des hereditátem tuam in oppróbrium.

II

Nunc autem reppulísti et confudísti nos *

et non egrediéris, Deus, cum virtútibus nostris.

Convertísti nos retrórsum coram inimícis nostris, *

et, qui odérunt nos, diripuérunt sibi.

Dedísti nos tamquam oves ad vescéndum *

et in géntibus dispersísti nos.

Vendidísti pópulum tuum sine lucro, *

nec dítior factus es in commutatióne eórum.

Posuísti nos oppróbrium vicínis nostris, *

subsannatiónem et derísum his, qui sunt in circúitu nostro.

Posuísti nos similitúdinem in géntibus, *

commotiónem cápitis in pópulis.

Tota die verecúndia mea contra me est, *

et confúsio faciéi meæ coopéruit me

a voce exprobrántis et obloquéntis, *

a fácie inimíci et ultóris.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Parce, Dómine, et ne des hereditátem tuam in oppróbrium.

Ant. 3 Exsúrge, Dómine, et rédime nos propter misericórdiam tuam.

III

Hæc ómnia venérunt super nos, †

nec oblíti sumus te; *

et iníque non égimus in testaméntum tuum.

Et non recéssit retro cor nostrum, *

nec declinavérunt gressus nostri a via tua;

sed humiliásti nos in loco vúlpium *

et operuísti nos umbra mortis.

Si oblíti fuérimus nomen Dei nostri *

et si expandérimus manus nostras ad deum aliénum,

nonne Deus requíret ista? *

Ipse enim novit abscóndita cordis.

Quóniam propter te mortificámur tota die, *

æstimáti sumus sicut oves occisiónis.

Evígila quare obdórmis, Dómine? *

Exsúrge et ne repéllas in finem.

Quare fáciem tuam avértis, *

oblivísceris inópiæ nostræ et tribulatiónis nostræ?

Quóniam humiliáta est in púlvere ánima nostra, *

conglutinátus est in terra venter noster.

Exsúrge, Dómine, ádiuva nos *

et rédime nos propter misericórdiam tuam.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Exsúrge, Dómine, et rédime nos propter misericórdiam tuam.

Dómine, ad quem íbimus?

Verba vitæ ætérnæ habes.

LECTIO PRIOR

Incipit liber Osée prophétæ

1, 1-9; 3, 1-5

Propheta quasi signum amoris Dei pro populo suo

Verbum Dómini, quod factum est ad Osée fílium Béeri in diébus Ozíæ, Ióatham, Achaz, Ezechíæ regum Iudæ, et in diébus Ieróboam fílii Ioas regis Israel.

Princípium verbi Dómini per Osée. Dixit Dóminus ad Osée:

« Vade, sume tibi mulíerem fornicatiónum

et fílios fornicatiónum,

quia fórnicans fornicátur terra a Dómino ».

Et ábiit et accépit Gomer fíliam Debélaim, quæ concépit et péperit ei fílium. Et dixit Dóminus ad eum: « Voca nomen eius ‘Iézrahel’, quóniam adhuc módicum et visitábo sánguinem Iézrahel super domum Iehu et cessáre fáciam regnum domus Israel; et in illa die cónteram arcum Israel in valle Iézrahel ».

Et concépit adhuc et péperit fíliam; et dixit ei: « Voca nomen eius ‘Absque misericórdia’, quia non addam ultra miseréri dómui Israel, ut ignóscam eis. Et dómui Iudæ miserébor et salvábo eos in Dómino Deo suo et non salvábo eos in arcu et gládio et in bello et in equis et in equítibus ». Et ablactávit eam, quæ erat ‘Absque misericórdia’, et concépit et péperit fílium. Et dixit: « Voca nomen eius ‘Non pópulus meus’, quia vos non pópulus meus, et ego ‘Non sum’ vobis ».

Et dixit Dóminus ad me: « Adhuc vade, dílige mulíerem diléctam amíco et adúlteram, sicut díligit Dóminus fílios Israel, et ipsi respéctant ad deos aliénos et díligunt placéntas uvárum ».

Et emi eam mihi quíndecim argénteis et choro hórdei et dimídio choro hórdei. Et dixi ad eam: « Dies multos exspectábis me; non fornicáberis et non eris viro, neque ibo ego ad te ». Quia dies multos sedébunt fílii Israel sine rege et sine príncipe et sine sacrifício et sine lápide et sine ephod et sine théraphim. Et post hæc reverténtur fílii Israel et quærent Dóminum Deum suum et David regem suum et pavébunt ad Dóminum et ad bonum eius in fine diérum.

RESPONSORIUM

1 Petr 2, 9a. 10a; Rom 9, 26

Vos estis genus eléctum, regále sacerdótium, * Qui aliquándo non pópulus, nunc autem pópulus Dei.

In loco ubi dictum est: Non plebs mea vos, ibi vocabúntur fílii Dei vivi. * Qui aliquándo non pópulus, nunc autem pópulus Dei.

LECTIO ALTERA

Ex Tractátibus Balduíni Cantuariénsis epíscopi

(Tract. 10: PL 204, 513-514. 516)

Fortis est ut mors dilectio

Fortis est mors, quæ nos múnere vitæ valet destitúere. Fortis est diléctio, quæ ad usum melióris vitæ valet restitúere. Fortis est mors, quæ nos exúviis huius córporis potens est spoliáre. Fortis est diléctio, quæ mortis spólia potens est dirípere nobísque resignáre.

Fortis est mors, quæ nos exúviis huius córporis potens est spoliáre. Fortis est diléctio, quæ mortis spólia potens est dirípere nobísque resignáre.

Fortis est mors, cui non valet omnis homo resístere. Fortis est diléctio, ut ipsam váleat triumpháre, acúleum eius obtúndere, contentiónem sedáre, victóriam confúndere. Erit enim quando insultábitur, quando dicétur: Ubi est mors acúleus tuus? Ubi est mors conténtio tua?

Fortis est ut mors diléctio, quia mors mortis est Christi diléctio. Propter quod dicit: Ero mors tua, o mors; morsus tuus ero, inférne. Diléctio quoque, qua a nobis dilígitur Christus, et ipsa fortis est ut mors, cum sit ipsa quasi quædam mors, útpote véteris vitæ exstínctio et vitiórum abolítio et mortuórum óperum deposítio.

Hæc autem diléctio nostra ad Christum, quædam vicissitúdo est, quamvis impar dilectiónis ipsíus quoad nos, et coimagináta similitúdo. Ipse enim prior diléxit nos et per exémplum amóris quod nobis propósuit, factus est nobis signáculum, quo efficiámur confórmes imáginis ipsíus, imáginem terréni deponéntes et imáginem cæléstis portántes; sicut dilécti sumus, sic et eum diligéntes. In hoc enim nobis relínquit exémplum, ut sequámur vestígia eius.

Propter quod dicit: Pone me ut signáculum super cor tuum. Ac si díceret: « Ama me, sicut amo te. Habe me in mente tua, in memória tua, in desidério tuo, in suspírio tuo, in gémitu et singúltu tuo. Meménto, homo, qualem te fécerim, quantum creatúris céteris te prætúlerim, quali dignitáte te nobilitáverim, quómodo glória et honóre te coronáverim, quómodo paulo minus ab ángelis te minoráverim, quómodo sub pédibus tuis ómnia subiécerim. Meménto, non solum quanta tibi fécerim, sed quam dura, quam indígna pro te pertúlerim; et vide, si non iníque agis contra me, si non amas me. Quis enim te sic amat, ut ego? quis te creávit, nisi ego? quis te redémit, nisi ego? ».

Aufer a me, Dómine, cor lapídeum, aufer cor coagulátum, aufer cor incircumcísum; da mihi cor novum, cor cárneum, cor mundum! Tu cordis mundátor et mundi cordis amátor, pósside cor meum et inhábita, cóntinens et implens, supérior summo meo et intérior íntimo meo! Tu forma pulchritúdinis et signáculum sanctitátis, signa cor meum in imágine tua; signa cor meum sub misericórdia tua, Deus cordis mei, et pars mea Deus in ætérnum. Amen.

RESPONSORIUM

Cant 8, 6b. c. 7a; Io 15, 13

Fortis est ut mors diléctio. Lámpades eius, lámpades ignis atque flammæ divínæ; * Aquæ multæ non potuérunt exstínguere caritátem.

Maiórem hac dilectiónem nemo habet, ut ánimam suam quis ponat pro amícis suis. * Aquæ multæ non potuérunt exstínguere caritátem.

ORATIO

Orémus.

Adésto, Dómine, fámulis tuis, et perpétuam benignitátem largíre poscéntibus, ut his, qui te auctórem et gubernatórem gloriántur habére, et grata restáures, et restauráta consérves. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2024 J. Vidéky