Deus, in adiutórium meum inténde.
Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.
HYMNUS
I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:
Galli cantu mediánte
noctis iam calíginem
et profúndæ noctis atram
levánte formídinem,
Deus alme, te rogámus
supplicésque póscimus.
Vigil, potens, lux venísti
atque custos hóminum,
dum tenérent simul cuncta
médium siléntium,
rédderent necnon mortálem
mórtui effígiem,
Excitáres quo nos, Christe,
de somno malítiæ,
atque gratis liberáres
noctúrno de cárcere,
redderésque nobis lucem
vitæ semper cómitem.
Honor Patri sit ac tibi,
Sancto sit Spirítui,
Deo trino sed et uni,
paci, vitæ, lúmini,
nómini præ cunctis dulci
divinóque númini. Amen.
II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:
Adésto, rerum cónditor,
patérnæ lucis glória,
cuius amóta grátia
nostra pavéscunt péctora,
Tuóque plena Spíritu,
secum Deum gestántia,
nil rapiéntis pérfidi
diris patéscant fráudibus,
Ut inter actus sǽculi,
vitæ quos usus éxigit,
omni caréntes crímine
tuis vivámus légibus.
Sit, Christe, rex piíssime,
tibi Patríque glória
cum Spíritu Paráclito,
in sempitérna sǽcula. Amen.
PSALMODIA
Ant. 1 Deus meus, ne despéxeris deprecatiónem meam, a tribulatióne peccatóris.
Auribus pércipe, Deus, oratiónem meam †
et ne abscondáris a deprecatióne mea; *
inténde mihi et exáudi me.
Excússus sum in meditatióne mea
et conturbátus sum *
a voce inimíci et a tribulatióne peccatóris.
Quóniam devolvérunt in me iniquitátem *
et in ira molésti erant mihi.
Cor meum torquétur intra me, *
et formído mortis cécidit super me.
Timor et tremor venérunt super me, *
et contéxit me pavor.
Et dixi: « Quis dabit mihi pennas sicut colúmbæ, *
et volábo et requiéscam?
Ecce elongábo fúgiens *
et manébo in solitúdine.
Exspectábo eum, qui salvum me fáciat *
a spíritu procéllæ et tempestáte ».
Ant. Deus meus, ne despéxeris deprecatiónem meam, a tribulatióne peccatóris.
Ant. 2 Liberábit nos Dóminus de manu inimíci et insidiatóris.
Díssipa, Dómine, dívide linguas eórum, *
quóniam vidi violéntiam et contentiónem
in civitáte.
Die ac nocte circúmeunt eam super muros eius, †
iníquitas et labor et insídiæ in médio eius; *
et non defécit de platéis eius
frauduléntia et dolus.
Quóniam si inimícus meus maledixísset mihi, *
sustinuíssem útique;
et si is, qui óderat me,
super me magnificátus fuísset, *
abscondíssem me fórsitan ab eo.
Tu vero, homo coæquális meus, *
familiáris meus et notus meus,
qui simul habúimus dulce consórtium: *
in domo Dei ambulávimus in concúrsu.
Ant. Liberábit nos Dóminus de manu inimíci et insidiatóris.
Ant. 3 Iacta super Dóminum curam tuam, et ipse te enútriet.
Ego autem ad Deum clamábo, *
et Dóminus salvábit me.
Véspere et mane et merídie meditábor
et ingemíscam, *
et exáudiet vocem meam.
Rédimet in pace ánimam meam
ab his, qui impúgnant me, *
quóniam in multis sunt advérsum me.
Exáudiet Deus et humiliábit illos, *
qui est ante sǽcula.
Non enim est illis commutátio, *
et non timuérunt Deum.
Exténdit manum suam in sócios; *
contaminávit fœdus suum.
Lene super butýrum est os eius, *
pugna autem cor illíus:
mollíti sunt sermónes eius super óleum, *
et ipsi sunt gládii destrícti.
Iacta super Dóminum curam tuam, †
et ipse te enútriet; *
non dabit in ætérnum fluctuatiónem iusto.
Tu vero, Deus, dedúces eos *
in púteum intéritus.
Viri sánguinum et dolósi
non dimidiábunt dies suos; *
ego autem sperábo in te, Dómine.
Ant. Iacta super Dóminum curam tuam, et ipse te enútriet.
Fili mi, atténde ad sapiéntiam meam.
Et prudéntiæ meæ inclína aurem tuam.
LECTIO PRIOR
De libro Iob
12, 1-25
Iob exponit Dei dominium supra omnem humanam sapientiam esse
Respóndens Iob dixit:
« Ergo vos estis soli hómines,
et vobíscum moriétur sapiéntia.
Et mihi est cor sicut et vobis,
nec inférior vestri sum;
quis enim hæc, quæ nostis, ignórat?
Qui deridétur ab amíco suo sicut ego,
invocábit Deum, et exáudiet eum;
deridétur enim iusti intégritas.
Lampas contémpta apud cogitatiónes eórum
qui secúri sunt,
paráta iis, qui vacíllant pede.
Tranquílla sunt tabernácula prædónum,
et secúra iis, qui próvocant Deum,
iis, qui Deum tenent manu sua.
Nimírum intérroga iuménta, et docébunt te,
et volatília cæli, et indicábunt tibi.
Lóquere terræ, et docébit te;
et narrábunt pisces maris.
Quis ignórat in ómnibus his
quod manus Dómini hoc fécerit?
In cuius manu ánima omnis vivéntis
et spíritus univérsæ carnis hóminis.
Nonne auris verba diiúdicat,
et palátum cibum sibi gustat?
In sénibus est sapiéntia
et in longǽvis prudéntia.
Apud ipsum est sapiéntia et fortitúdo;
ipse habet consílium et intellegéntiam.
Si destrúxerit, nemo est, qui ædíficet;
si inclúserit hóminem, nullus est, qui apériat.
Si continúerit aquas, aréscent;
et, si emíserit eas, subvértent terram.
Apud ipsum est fortitúdo et sapiéntia;
ipse novit et decipiéntem et eum, qui decípitur.
Indúcit consiliários spoliátos
et iúdices in stupórem.
Bálteum regum dissólvit
et præcíngit fune renes eórum.
Indúcit sacerdótes spoliátos
et optimátes supplántat;
commútans lábium verácium
et doctrínam senum áuferens.
Effúndit despectiónem super príncipes
et cíngulum fórtium reláxat.
Qui revélat profúnda de ténebris
et prodúcit in lucem umbram mortis.
Qui multíplicat gentes et perdit eas
et subvérsas in íntegrum restítuit.
Qui immútat cor príncipum pópuli terræ
et décipit eos
et erráre eos fáciet per ínvium desértum.
Palpábunt quasi in ténebris et non in luce,
et erráre eos fáciet quasi ébrios ».
RESPONSORIUM
Iob 12, 13. 14; 23, 13
Apud Deum est sapiéntia et fortitúdo; ipse habet consílium et intellegéntiam. * Si destrúxerit, nemo est qui ædíficet; si inclúserit hóminem, nullus est qui apériat.
Ipse enim solus est, et quis repéllet eum? Quodcúmque vóluit, hoc fecit. * Si destrúxerit.
LECTIO ALTERA
E Morálium libris sancti Gregórii Magni papæ in Iob
(Lib. 10, 47-48: PL 75, 946-947)
Testis interior
Qui deridétur ab amíco suo sicut ego, invocábit Deum, et exáudiet eum. Sæpe infírma mens, cum de bonis áctibus aura humáni favóris excípitur, ad gáudia exterióra derivátur, ut postpónat quod intus áppetit, et in hoc libénter resolúta iáceat, quod foris audit; ita ut beátam non tam fíeri quam dici se gáudeat. Cumque laudis suæ vócibus ínhiat, quod esse cœ́perat, relínquit. Inde ergo a Deo disiúngitur, unde in Deo laudánda videbátur.
Nonnúmquam vero recto óperi ánimus constánter innítitur, et tamen humánis irrisiónibus urgétur; miránda agit et oppróbria récipit; et qui exíre foras per laudes pótuit, repúlsus contuméliis, ad semetípsum redit; et eo se intus robústius in Deo sólidat, quo foris non ínvenit quo requiéscat. Tota étenim spes in auctóre fígitur, et inter irrisiónum convícia solus intérior testis implorátur; atque afflícti ánimus fit Deo tanto próximus quanto et a grátia humáni favóris aliénus; in precem prótinus fúnditur et, pressus extérius, ad penetránda quæ intus sunt múndius liquátur.
Bene ítaque nunc dícitur: Qui deridétur ab amíco suo sicut ego, invocábit Deum, et exáudiet eum, quia bonórum menti dum pravi éxprobrant, osténdunt quem suórum áctuum testem quǽrant. Quæ dum compúncta sese in précibus accíngit, inde intra se supérnæ exauditióni iúngitur, unde extra se ab humána laude separátur.
Notándum vero quam próvide interpónitur: sicut ego, quia sunt nonnúlli quos et humánæ irrisiónes déprimunt, et tamen divínis áuribus exaudíbiles non sunt. Nam cum derísio contra culpam náscitur, profécto nullum virtútis méritum in derisióne generátur.
Deridétur enim iusti simplícitas. Huius mundi sapiéntia est, cor machinatiónibus tégere, sensum verbis veláre, quæ falsa sunt vera osténdere, quæ vera sunt fallácia demonstráre.
At contra sapiéntia iustórum est nil per ostensiónem fíngere, sensum verbis aperíre, vera ut sunt dilígere, falsa devitáre, bona gratis exhibére, mala libéntius toleráre quam fácere; nullam iniúriæ ultiónem quǽrere, pro veritáte contuméliam lucrum putáre. Sed hæc iustórum simplícitas deridétur, quia ab huius mundi sapiéntibus puritátis virtus fatúitas créditur. Omne enim quod innocénter ágitur, ab eis procul dúbio stultum putátur; et quidquid in ópere véritas ápprobat, carnáli sapiéntiæ fátuum sonat.
RESPONSORIUM
Ps 118 (119), 104b. 105; Io 6, 68b
Odívi omnem viam mendácii. * Lucérna pédibus meis verbum tuum et lumen sémitis meis.
Dómine, ad quem íbimus? Verba vitæ ætérnæ habes. * Lucérna.
ORATIO
Orémus.
Da nobis, quǽsumus, Dómine, ut et mundi cursus pacífico nobis tuo órdine dirigátur, et Ecclésia tua tranquílla devotióne lætétur. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amen.
Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.
© 1999-2026 J. Vidéky