De libro Osée prophétæ

2, 4. 8-26

Sponsæ Domini castigatio et futura restitutio

Hæc dicit Dóminus:

« Conténdite advérsum matrem vestram; conténdite,

quóniam ipsa non uxor mea,

et ego non vir eius;

áuferat fornicatiónes suas a fácie sua.

Propter hoc ecce ego sǽpiam

viam tuam spinis

et sǽpiam eam macéria,

et sémitas suas non invéniet;

et sequétur amatóres suos

et non apprehéndet eos;

et quæret eos et non invéniet

et dicet: “Vadam et revértar

ad virum meum priórem,

quia bene mihi erat tunc magis quam nunc”.

Et hæc nescívit, quia ego

dedi ei fruméntum et vinum et óleum

et argéntum multiplicávi ei

et aurum, quæ fecérunt Baal.

Idcírco convértar et sumam

fruméntum meum in témpore suo

et vinum meum in témpore suo;

et áuferam lanam meam et linum meum,

quæ operiébant pudénda eius,

et nunc revelábo ignomíniam eius

in óculis amatórum eius,

et nullus est qui éruat eam de manu mea.

Et cessáre fáciam omne gáudium eius,

sollemnitátem eius, neoméniam eius,

sábbatum eius et ómnia festa témpora eius;

et corrúmpam víneam eius et ficum eius,

de quibus dixit: “Mercédes hæ meæ sunt,

quas dedérunt mihi amatóres mei”.

Et ponam ea in saltum,

et cómedet illas béstia agri.

Et visitábo super eam dies Báalim,

quibus accendébat incénsum,

et ornabátur ináure sua et moníli suo,

et ibat post amatóres suos,

sed mei obliviscebátur,

dicit Dóminus.

Propter hoc ecce ego lactábo eam

et ducam eam in solitúdinem

et loquar ad cor eius;

et dabo ei víneas eius ex eódem loco

et vallem Achor, portam spei,

et respondébit ibi

iuxta dies iuventútis suæ

et iuxta dies ascensiónis suæ de terra Ægýpti.

Et erit: in die illa,

ait Dóminus,

vocábis me: “Vir meus”,

et non vocábis me ultra: “Baal meus”.

Et áuferam nómina Báalim de ore eius,

et non recordábitur ultra nóminis eórum.

Et percútiam eis fœdus in die illa

cum béstia agri et cum vólucre cæli

et cum réptili terræ;

et arcum et gládium et bellum

cónteram de terra

et cubáre eos fáciam confidénter.

Et sponsábo te mihi in sempitérnum;

et sponsábo te mihi in iustítia et iudício

et in misericórdia et miseratiónibus.

Et sponsábo te mihi in fide,

et cognósces Dóminum.

Et erit: in illa die exáudiam,

dicit Dóminus,

exáudiam cælos,

et illi exáudient terram;

et terra exáudiet

tríticum et vinum et óleum,

et hæc exáudient Iézrahel.

Et seminábo eam mihi in terram

et miserébor eius, quæ fuit ‘Absque misericórdia’;

et dicam ‘Non pópulo meo’: ‘Pópulus meus tu’;

et ipse dicet: “Deus meus es tu” ».

RESPONSORIUM

Ap 19, 7b. 9a; Os 2, 22

Venérunt núptiæ Agni, et uxor eius præparávit se: * Beáti qui ad cenam nuptiárum Agni vocáti sunt.

Sponsábo te mihi in fide et cognósces Dóminum. * Beáti.

Ex Epístolis sancti Caietáni presbýteri

(Epist. ad Elisabeth Porto: Studi e Testi 177, Città del Vaticano 1954, pp. 50-51)

Christus habitet per fidem in cordibus nostris

Ego sum peccátor et parvi me fácio, sed ad óptimos Dómini servos confúgio, ut benedíctum Christum eiúsque Matrem pro te orent; at ne obliviscáris quod omnes sancti te caram Christo réddere néqueunt quantum tu ipsa póteris: tuum est negótium, et si vis quod Christus te díligat tibíque auxiliétur, tu ipsum dílige tuámque voluntátem dírige ad ei semper placéndum et ne ámbigas, quod etiámsi omnes sancti et creatúræ te deserúerint, ipse tamen semper præsto erit in tuis necessitátibus.

Pro certo scias nos peregrínos itérque faciéntes hic in terris esse: pátria nostra cælum est; qui inflátur, ab itínere deérrat et ad mortem currit. Hic degéntes, vitam ætérnam acquírere debémus, quam tamen soli non valémus, quia propter peccáta eam amísimus, sed Iesus Christus nobis recuperávit. Ideóque grátias ei semper opórtet ut agámus, ipsum amémus, eíque obœdiámus atque cum ipso, quantum fíeri potest, semper simus.

Ipse pro nobis in cibum se dedit: infélix qui tantum donum ignórat; nobis datum est Christum, Fílium Vírginis Maríæ, possidére et nólumus; væ illi qui curam non ádhibet ad illum recipiéndum. Fília, bonum quod mihi opto, pro te quoque flágito, sed ad illum consequéndum nulla ália est via nisi sæpe Vírginem Maríam rogáre, ut cum præcláro Fílio suo te vísitet, immo áudeas illam rogáre ut tibi Fílium suum donet, qui verus est ánimæ cibus in sacrosáncto altáris sacraménto. Ipsa libénter tibi dabit, et ille libéntius véniet ad te firmándam, ut secúra pérgere possis in atra hac silva, in qua multi nobis hostes insidiántur, qui tamen a longe manent si tali nos vident freti auxílio.

Fília, ne sumas Iesum Christum eo fine ut illo iuxta tuum consílium utáris, sed volo ut tu ipsi te tradas et ipse te recípiat, ut ipse, Deus tuus salvátor, tibi et in te fáciat quidquid vult. Hoc cúpio et ad hoc te rogo, et quantum váleo compéllo.

RESPONSORIUM

Cf. Phil 1, 21

O beáti viri sancta præcónia, o inæstimábilis diléctio caritátis, * Qui dum sǽculi pompam contémpsit, ætérnæ vitæ coniúnctus est.

Cui vívere Christus fuit et mori lucrum. * Qui dum.