Deus, in adiutórium meum inténde.
Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.
HYMNUS
I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:
O sator rerum, reparátor ævi,
Christe, rex regum, metuénde censor,
tu preces nostras paritérque laudes
súscipe clemens.
Noctis en cursu tibi vota laudum
pángimus; præsta tibi sint ut apta,
nosque concéntu réfove perénni,
lúminis auctor.
Da dies nobis probitáte faustos
mortis ignáram tribuéndo vitam,
semper ut nostros tua sit per actus
glória perpes.
Ure cor nostrum, pius ure lumbos
igne divíno vigilésque nos fac,
semper ardéntes mánibus lucérnas
ut teneámus.
Æqua laus summum célebret Paréntem
teque, Salvátor, pie rex, per ævum;
Spíritus Sancti résonet per omnem
glória mundum. Amen.
II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:
Christe, lux vera, bónitas et vita,
gáudium mundi, píetas imménsa,
qui nos a morte vívido salvásti
sánguine tuo,
Insere tuum, pétimus, amórem
méntibus nostris, fídei refúnde
lumen ætérnum, caritátis auge
dilectiónem.
Procul a nobis pérfidus absístat
Satan, a tuis víribus confráctus;
Sanctus assístat Spíritus, a tua
sede demíssus.
Glória Deo sit ætérno Patri,
sit tibi semper, Genitóris Nate,
cum quo per cuncta Spíritus æquális
sǽcula regnat. Amen.
PSALMODIA
Ant. 1 Bénedic, ánima mea, Dómino, et noli oblivísci omnes retributiónes eius.
Bénedic, ánima mea, Dómino, *
et ómnia, quæ intra me sunt, nómini sancto eius.
Bénedic, ánima mea, Dómino, *
et noli oblivísci omnes retributiónes eius.
Qui propitiátur ómnibus iniquitátibus tuis, *
qui sanat omnes infirmitátes tuas;
qui rédimit de intéritu vitam tuam, *
qui corónat te in misericórdia et miseratiónibus;
qui replet in bonis ætátem tuam: *
renovábitur ut áquilæ iuvéntus tua.
Fáciens iustítias Dóminus *
et iudícium ómnibus iniúriam patiéntibus.
Notas fecit vias suas Móysi, *
fíliis Israel adinventiónes suas.
Ant. Bénedic, ánima mea, Dómino, et noli oblivísci omnes retributiónes eius.
Ant. 2 Quómodo miserétur pater filiórum, misértus est Dóminus timéntibus se.
Miserátor et miséricors Dóminus, *
longánimis et multæ misericórdiæ.
Non in perpétuum conténdet, *
neque in ætérnum irascétur.
Non secúndum peccáta nostra fecit nobis, *
neque secúndum iniquitátes nostras
retríbuit nobis.
Quóniam, quantum exaltátur cælum a terra, *
præváluit misericórdia eius super timéntes eum;
quantum distat ortus ab occidénte, *
longe fecit a nobis iniquitátes nostras.
Quómodo miserétur pater filiórum, *
misértus est Dóminus timéntibus se.
Quóniam ipse cognóvit figméntum nostrum, *
recordátus est quóniam pulvis sumus.
Homo sicut fenum dies eius, *
tamquam flos agri sic efflorébit.
Spirat ventus in illum, et non subsístet, *
et non cognóscet eum ámplius locus eius.
Ant. Quómodo miserétur pater filiórum, misértus est Dóminus timéntibus se.
Ant. 3 Benedícite Dómino, ómnia ópera eius.
Misericórdia autem Dómini ab ætérno †
et usque in ætérnum super timéntes eum; *
et iustítia illíus in fílios filiórum,
in eos, qui servant testaméntum eius *
et mémores sunt mandatórum ipsíus
ad faciéndum ea.
Dóminus in cælo parávit sedem suam, *
et regnum ipsíus ómnibus dominábitur.
Benedícite Dómino, omnes ángeli eius, †
poténtes virtúte, faciéntes verbum illíus *
in audiéndo vocem sermónum eius.
Benedícite Dómino, omnes virtútes eius, *
minístri eius, qui fácitis voluntátem eius.
Benedícite Dómino, ómnia ópera eius, †
in omni loco dominatiónis eius. *
Bénedic, ánima mea, Dómino.
Ant. Benedícite Dómino, ómnia ópera eius.
Viam mandatórum tuórum, Dómine, fac me intellégere.
Et exercébor in mirabílibus tuis.
LECTIO PRIOR
De libro Isaíæ prophétæ
9, 7 – 10, 4
Ira Dei contra regnum Israel
Verbum misit Dóminus in Iacob,
et cécidit in Israel.
Et sciet omnis pópulus Ephraim
et habitántes Samaríam,
in supérbia et magnitúdine cordis dicéntes:
« Láteres cecidérunt,
sed quadris lapídibus ædificábimus;
sycómori succísæ sunt, sed cedris commutábimus ».
Et elevávit Dóminus hostes super eum
et inimícos eius excitávit,
Sýriam ab oriénte et Philísthim ab occidénte,
qui devoravérunt Israel toto ore.
In ómnibus his non est avérsus furor eius,
sed adhuc manus eius exténta.
Et pópulus non est revérsus ad percutiéntem se,
et Dóminum exercítuum non inquisiérunt.
Et succídit Dóminus ab Israel caput et caudam,
palmam et arúndinem die una:
longǽvus et honorábilis vultu ipse est caput,
et prophéta docens mendácium ipse est cauda;
rectóres pópuli istíus seducéntes et, qui regebántur, periérunt.
Propter hoc super adulescéntulis eius
non lætábitur Dóminus
et pupillórum eius et viduárum non miserébitur,
quia omnis ímpius est et nequam,
et univérsum os lóquitur stultítiam.
In ómnibus his non est avérsus furor eius,
sed adhuc manus eius exténta.
Succénsa est enim quasi ignis impíetas,
veprem et spinam vorat,
et succénditur in densitáte saltus,
et convolvúntur colúmnæ fumi.
In ira Dómini exercítuum incénditur terra;
et est pópulus quasi esca ignis:
vir fratri suo non parcit.
Et dévorat ad déxteram et esúrit
et cómedit ad sinístram et non saturátur;
unusquísque carnem próximi sui vorat:
Manásses Ephraim et Ephraim Manássen,
simul ipsi contra Iudam.
In ómnibus his non est avérsus furor eius,
sed adhuc manus eius exténta.
Væ, qui condunt leges iníquas
et scribéntes iniustítiam scribunt,
ut ópprimant in iudício páuperes
et vim fáciant causæ humílium pópuli mei,
ut fiant víduæ præda eórum,
et pupíllos dirípiant!
Quid faciétis in die visitatiónis
et calamitátis de longe veniéntis?
Ad cuius confugiétis auxílium
et ubi derelinquétis glóriam vestram?
Nam incurvabímini subter captívos
et infra occísos cadétis.
In ómnibus his non est avérsus furor eius,
sed adhuc manus eius exténta.
RESPONSORIUM
Lam 2, 1
Quómodo obtéxit calígine in furóre suo Dóminus fíliam Sion! * Proiécit de cælo in terram glóriam Israel.
Non est recordátus scabélli pedum suórum, in die furóris sui. * Proiécit.
LECTIO ALTERA
Ex Sermónibus sancti Augustíni epíscopi
(Sermo Caillau-Saint-Yves 2, 92: PLS 2, 441-442)
Qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit
Quotiescúmque pressúræ seu tribulatiónis áliquid pátimur, admonitiónes sunt et simul correptiónes nostræ. Nam et ipsæ sanctæ lítteræ nostræ non nobis promíttunt pacem, securitátem et quiétem, sed tribulatiónes, pressúras, scándala non tacet Evangélium; sed qui perseveráverit usque in finem, hic salvus erit. Quid enim boni aliquándo hábuit ista vita ab ipso primo hómine, ex quo méruit mortem, ex quo maledíctum accépit, de quo maledícto nos Christus Dóminus liberávit?
Non ergo murmurándum est, fratres, sicut quidam illórum murmuravérunt, ut ait Apóstolus, et a serpéntibus periérunt. Quid tale modo, fratres, genus humánum pátitur insólitum, quod non patres passi sunt? aut quando tália pátimur, ália illos passos fuísse cognóvimus? Et ínvenis hómines murmuráre de tempóribus suis, et quod illa témpora bona fúerint paréntum nostrórum. Quid, si possent revocári ad témpora paréntum suórum, et ibi murmurárent? Quæ enim putas témpora bona fuísse prætérita, quia iam non tua sunt, ídeo bona sunt.
Si iam a maledícto liberátus es, si iam in Dei Fílium credidísti, si iam sacris lítteris vel imbútus vel erudítus es, miror cómputes bona témpora habuísse Adam. Et paréntes tui Adam portavérunt. Certe ille est Adam, cui dictum est: In sudóre vultus tui edes panem tuum, et operáberis terram de qua sumptus es; spinas et tríbulos páriet tibi. Hoc méruit, hoc accépit, hoc de Dei iusto iudício consecútus est. Quid ergo putas prætérita témpora fuísse melióra quam tua? Ab illo Adam usque ad hodiérnum Adam, labor et sudor, spinæ et tríbuli. Excidit nobis dilúvium? Excidére laboriósa témpora famis atque bellórum, quæ ídeo scripta sunt, ne de præsénti témpore contra Deum murmurémus?
Quália ergo illa témpora fuérunt! Nonne omnes audíta, omnes lecta perhorréscimus? Ut habeámus pótius unde gratulémur, quam unde de nostris tempóribus murmurémus.
RESPONSORIUM
Ps 76 (77), 6-7a. 3a; 50 (51), 3
Cogitávi dies antíquos et annos ætérnos in mente hábui. Meditátus sum nocte cum corde meo, * Et dixi: Miserére mei, Deus.
In die tribulatiónis meæ Deum exquisívi, manus meæ nocte expánsæ sunt. * Et dixi.
ORATIO
Orémus.
Deus, qui diligéntibus te bona invisibília præparásti, infúnde córdibus nostris tui amóris afféctum, ut, te in ómnibus et super ómnia diligéntes, promissiónes tuas, quæ omne desidérium súperant, consequámur. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amen.
Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.
© 1999-2026 J. Vidéky