Officium lectionis
Deus, in adiutórium meum inténde.
Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.
HYMNUS
Verbum supérnum pródiens,
a Patre lumen éxiens,
qui natus orbi súbvenis
cursu declívi témporis:
Illúmina nunc péctora
tuóque amóre cóncrema;
audíta per præcónia
sint pulsa tandem lúbrica.
Iudéxque cum post áderis
rimári facta péctoris,
reddens vicem pro ábditis
iustísque regnum pro bonis,
Non demum artémur malis
pro qualitáte críminis,
sed cum beátis cómpotes
simus perénnes cǽlites.
Sit, Christe, rex piíssime,
tibi Patríque glória
cum Spíritu Paráclito,
in sempitérna sǽcula. Amen.
PSALMODIA
Ant. 1 Ne in ira tua corrípias me, Dómine.
Dómine, ne in furóre tuo árguas me, *
neque in ira tua corrípias me,
quóniam sagíttæ tuæ infíxæ sunt mihi, *
et descéndit super me manus tua.
Non est sánitas in carne mea
a fácie indignatiónis tuæ, *
non est pax óssibus meis
a fácie peccatórum meórum.
Quóniam iniquitátes meæ
supergréssæ sunt caput meum *
et sicut onus grave gravant me nimis.
Ant. Ne in ira tua corrípias me, Dómine.
Ant. 2 Dómine, ante te omne desidérium meum.
Putruérunt et corrúpti sunt livóres mei *
a fácie insipiéntiæ meæ.
Inclinátus sum et incurvátus nimis; *
tota die contristátus ingrediébar.
Quóniam lumbi mei impléti sunt ardóribus, *
et non est sánitas in carne mea.
Afflíctus sum et humiliátus sum nimis, *
rugiébam a gémitu cordis mei.
Dómine, ante te omne desidérium meum, *
et gémitus meus a te non est abscónditus.
Palpitávit cor meum, derelíquit me virtus mea, *
et lumen oculórum meórum,
et ipsum non est mecum.
Amíci mei et próximi mei
procul a plaga mea stetérunt, *
et propínqui mei de longe stetérunt.
Et láqueos posuérunt,
qui quærébant ánimam meam, †
et, qui requirébant mala mihi,
locúti sunt insídias *
et dolos tota die meditabántur.
Ant. Dómine, ante te omne desidérium meum.
Ant. 3 Iniquitátem meam annuntiábo tibi; ne derelínquas me, Dómine, salus mea.
Ego autem tamquam surdus non audiébam *
et sicut mutus non apériens os suum;
et factus sum sicut homo non áudiens *
et non habens in ore suo redargutiónes.
Quóniam in te, Dómine, sperávi, *
tu exáudies, Dómine Deus meus.
Quia dixi: « Nequándo supergáudeant mihi; *
dum commovéntur pedes mei,
magnificántur super me ».
Quóniam ego in lapsum parátus sum, *
et dolor meus in conspéctu meo semper.
Quóniam iniquitátem meam annuntiábo *
et sollícitus sum de peccáto meo.
Inimíci autem mei vivunt et confirmáti sunt, *
et multiplicáti sunt, qui odérunt me iníque.
Retribuéntes mala pro bonis detrahébant mihi *
pro eo quod sequébar bonitátem.
Ne derelínquas me, Dómine; *
Deus meus, ne discésseris a me.
Festína in adiutórium meum, *
Dómine, salus mea.
Ant. Iniquitátem meam annuntiábo tibi; ne derelínquas me, Dómine, salus mea.
Véniat super me misericórdia tua, Dómine.
Salutáre tuum, secúndum elóquium tuum.
LECTIO PRIOR
De libro Isaíæ prophétæ
27, 1-13
Vinea Domini iterum culta
In die illa visitábit Dóminus
in gládio suo duro et forti et grandi
super Levíathan serpéntem fugácem
et super Levíathan serpéntem tortuósum
et occídet dracónem, qui in mari est.
In die illa vínea erit iucúnda;
cantáte ei.
Ego Dóminus, qui servo eam;
per síngula moménta irrigábo eam.
Ne forte visitétur contra eam,
nocte et die servo eam.
Indignátio non est mihi.
Quis dabit mihi spinam et veprem?
In prœ́lio grádiar super eam,
succéndam eam páriter,
nisi forte protectiónem meam apprehéndat,
fáciat pacem mecum,
pacem fáciat mecum.
Diébus futúris radíces mittet Iacob,
florébit et germinábit Israel,
et implébunt fáciem orbis frúctibus.
Numquid iuxta plagam percutiéntis eum
percússit eum?
Aut, sicut occidúntur occísi eius, occísus est?
In mensúra punit eum deíciens eum,
impéllit in spíritu suo duro témpore, quo spirat eurus.
Idcírco super hoc dimittétur iníquitas Iacob,
et hic erit omnis fructus ablatiónis peccáti eius:
ut scílicet ponat omnes lápides altáris
sicut lápides calcis comminútos,
ne exstent luci et thymiatéria.
Cívitas enim muníta desoláta est,
habitáculum derelíctum et dimíssum quasi desértum;
ibi pascétur vítulus et ibi accubábit
et consúmet arbústa eius.
In siccitáte frondes illíus conteréntur;
mulíeres vénient et combúrent eas.
Ipse enim non est pópulus sápiens,
proptérea non miserébitur eius, qui fecit eum,
et qui formávit eum, non parcet ei.
Et erit: in die illa percútiet spicas Dóminus
a Flúmine usque ad torréntem Ægýpti;
et vos congregabímini
unus et unus, fílii Israel.
Et erit: in die illa clangétur in tuba magna;
et vénient, qui pérditi fúerant de terra Assyriórum,
qui eiécti erant in terra Ægýpti,
et adorábunt Dóminum
in monte sancto in Ierúsalem.
RESPONSORIUM
Cf. Mt 24, 31; Iz 27, 13
Mittet Dóminus ángelos suos cum tuba magna: * Congregábunt ángeli eléctos eius a quáttuor ventis, a summis cælórum usque ad términos eórum.
Et vénient et adorábunt Dóminum in monte sancto in Ierúsalem. * Congregábunt.
LECTIO ALTERA
Ex Tractátu sancti Augustíni epíscopi Contra Faustum
(Lib. 20, 21; CSEL 25, 562-563)
Martyres celebramus cultu dilectionis et societatis
Pópulus christiánus memórias mártyrum religiósa sollemnitáte concélebrat et ad excitándam imitatiónem et ut méritis eórum consociétur atque oratiónibus adiuvétur, ita tamen, ut nulli mártyrum, quamvis in memóriis mártyrum, constituámus altária.
Quis enim antístitum in locis sanctórum córporum assístens altári aliquándo dixit: Offérimus tibi, Petre; aut, Paule; aut, Cypriáne? Sed, quod offértur, offértur Deo, qui mártyres coronávit, apud memórias eórum quos coronávit, ut ex ipsórum locórum admonitióne maior afféctus exsúrgat, ad acuéndam caritátem et in illos, quos imitári póssumus, et in illum, quo adiuvánte possímus.
Cólimus ergo mártyres eo cultu dilectiónis et societátis, quo et in hac vita colúntur sancti hómines Dei, quorum cor ad talem pro evangélica veritáte passiónem parátum esse sentímus; sed illos tanto devótius, quanto secúrius post certámina ómnia superáta, quanto étiam fidentióre laude prædicámus iam in vita felicióre victóres, quam in ista adhuc usque pugnántes.
At illo cultu, quæ latría dícitur, cum sit quædam próprie divinitáti débita sérvitus, nec cólimus, nec coléndum docémus, nisi unum Deum.
Cum autem ad hunc cultum pertíneat oblátio sacrifícii, unde idololatría dícitur eórum qui hoc étiam idólis éxhibent, nullo modo tale áliquid offérimus, aut offeréndum præcípimus vel cuíquam mártyri vel cuíquam sanctæ ánimæ vel cuíquam ángelo; et quisquis in hunc errórem delábitur, corrípitur per sanam doctrínam, sive ut corrigátur, sive ut caveátur.
Etiam ipsi enim sancti, vel hómines, exhibéri sibi nolunt, quod uni Deo debéri norunt. Appáruit hoc in Paulo et Bárnaba, cum commóti miráculis, quæ per eos facta sunt, Lycaónii tamquam diis immoláre voluérunt, conscíssis enim vestiméntis suis, confiténtes et persuadéntes se deos non esse, ista sibi fíeri vetuérunt.
Sed áliud est, quod docémus, áliud, quod sustinémus; áliud, quod præcípere iubémur, áliud, quod emendáre præcípimur et, donec emendémus, toleráre compéllimur.
RESPONSORIUM
PS 116, 15; 34, 21; cf. Iudt 10, 3
Pretiósa in conspéctu Dómini mors sanctórum eius. * Custódit ómnia ossa eórum, unum ex his non conterétur.
Stola iucunditátis índuit eos Dóminus. * Custódit.
ORATIO
Orémus.
Præsta, quǽsumus, Dómine, ut mártyrum tuórum iúgiter mérita celebrémus, quorum éxstitit beátus Dámasus papa cultor et amátor. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amen.
Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.
© 1999-2026 J. Vidéky