Deus, in adiutórium meum inténde.
Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.
HYMNUS
Veni, redémptor géntium,
osténde partum Vírginis;
mirétur omne sǽculum:
talis decet partus Deum.
Non ex viríli sémine,
sed mýstico spirámine
Verbum Dei factum est caro
fructúsque ventris flóruit.
Alvus tuméscit Vírginis,
claustrum pudóris pérmanet,
vexílla virtútum micant,
versátur in templo Deus.
Procédat e thálamo suo,
pudóris aula régia,
géminæ gigas substántiæ
alácris ut currat viam.
Æquális ætérno Patri,
carnis tropǽo cíngere,
infírma nostri córporis
virtúte firmans pérpeti.
Præsépe iam fulget tuum
luménque nox spirat novum,
quod nulla nox intérpolet
fidéque iugi lúceat.
Sit, Christe, rex piíssime,
tibi Patríque glória
cum Spíritu Paráclito,
in sempitérna sǽcula. Amen.
PSALMODIA
Ant. 1 Confiteántur Dómino misericórdiæ eius, et mirabília eius fíliis hóminum.
Confitémini Dómino, quóniam bonus, *
quóniam in sǽculum misericórdia eius.
Dicant, qui redémpti sunt a Dómino, *
quos redémit de manu adversárii,
et de regiónibus congregávit eos, †
a solis ortu et occásu, *
ab aquilóne et mari.
Erravérunt in solitúdine, in inaquóso, *
viam civitátis habitatiónis non invenérunt.
Esuriéntes et sitiéntes, *
ánima eórum in ipsis defécit.
Et clamavérunt ad Dóminum, cum tribularéntur, *
et de necessitátibus eórum erípuit eos.
Et dedúxit eos in viam rectam, *
ut irent in civitátem habitatiónis.
Confiteántur Dómino propter misericórdiam eius *
et mirabília eius in fílios hóminum,
quia satiávit ánimam sitiéntem *
et ánimam esuriéntem replévit bonis.
Sedéntes in ténebris et umbra mortis, *
vincti in mendicitáte et ferro,
quia exacerbavérunt elóquia Dei *
et consílium Altíssimi sprevérunt.
Et humiliávit in labóribus cor eórum, *
infirmáti sunt, nec fuit qui adiuváret.
Et clamavérunt ad Dóminum, cum tribularéntur, *
et de necessitátibus eórum liberávit eos.
Et edúxit eos de ténebris et umbra mortis *
et víncula eórum dirúpit.
Confiteántur Dómino propter misericórdiam eius *
et mirabília eius in fílios hóminum,
quia contrívit portas ǽreas *
et vectes férreos confrégit.
Ant. Confiteántur Dómino misericórdiæ eius, et mirabília eius fíliis hóminum.
Ant. 2 Ipsi vidérunt ópera Dei et mirabília eius.
Stulti facti sunt in via iniquitátis suæ *
et propter iniustítias suas afflícti sunt;
omnem escam abomináta est ánima eórum, *
et appropinquavérunt usque ad portas mortis.
Et clamavérunt ad Dóminum, cum tribularéntur, *
et de necessitátibus eórum liberávit eos.
Misit verbum suum et sanávit eos *
et erípuit eos de interitiónibus eórum.
Confiteántur Dómino propter misericórdiam eius *
et mirabília eius in fílios hóminum,
et sacríficent sacrifícium laudis *
et annúntient ópera eius in exsultatióne.
Qui descéndunt mare in návibus, *
faciéntes operatiónem in aquis multis,
ipsi vidérunt ópera Dómini *
et mirabília eius in profúndo.
Dixit et excitávit spíritum procéllæ, *
et exaltáti sunt fluctus eius.
Ascéndunt usque ad cælos †
et descéndunt usque ad abýssos; *
ánima eórum in malis tabescébat.
Turbáti sunt et moti sunt sicut ébrius, *
et omnis sapiéntia eórum devoráta est.
Et clamavérunt ad Dóminum, cum tribularéntur, *
et de necessitátibus eórum edúxit eos.
Et státuit procéllam eius in auram, *
et tacuérunt fluctus eius.
Et lætáti sunt quia siluérunt, *
et dedúxit eos in portum voluntátis eórum.
Confiteántur Dómino propter misericórdiam eius *
et mirabília eius in fílios hóminum,
et exáltent eum in ecclésia plebis *
et in convéntu seniórum laudent eum.
Ant. Ipsi vidérunt ópera Dei et mirabília eius.
Ant. 3 Vidébunt recti et lætabúntur, et intéllegent misericórdias Dómini.
Pósuit flúmina in desértum *
et éxitus aquárum in sitim,
terram fructíferam in salsúginem *
a malítia inhabitántium in ea.
Pósuit desértum in stagna aquárum *
et terram sine aqua in éxitus aquárum.
Et collocávit illic esuriéntes, *
et constituérunt civitátem habitatiónis.
Et seminavérunt agros et plantavérunt víneas *
et fecérunt fructum in provéntum suum.
Et benedíxit eis, et multiplicáti sunt nimis, *
et iuménta eórum non minorávit.
Et pauci facti sunt et vexáti sunt *
a tribulatióne malórum et dolóre.
Effúdit contemptiónem super príncipes *
et erráre facit eos in desérto ínvio.
Et suscépit páuperem de inópia *
et pósuit sicut oves famílias.
Vidébunt recti et lætabúntur, *
et omnis iníquitas oppilábit os suum.
Quis sápiens, et custódiet hæc *
et intélleget misericórdias Dómini?
Ant. Vidébunt recti et lætabúntur, et intéllegent misericórdias Dómini.
Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam.
Et salutáre tuum da nobis.
LECTIO PRIOR
De libro Isaíæ prophétæ
47, 1. 3b-15
Lamentatio super Babylonem
Descénde, sede in púlvere,
virgo fília Bábylon;
sede in terra sine sólio,
fília Chaldæórum,
quia ultra non vocáberis
mollis et ténera.
Ultiónem cápiam,
némini parcam,
dicit Redémptor noster,
Dóminus exercítuum nomen illíus,
Sanctus Israel.
Sede tacens et intra in ténebras,
fília Chaldæórum,
quia non vocáberis ultra
dómina regnórum.
Irátus sum super pópulum meum,
contaminávi hereditátem meam
et dedi eos in manu tua;
non posuísti eis misericórdias,
super senem aggravásti iugum tuum valde
et dixísti: « In sempitérnum ero dómina ».
Non posuísti hæc super cor tuum,
neque recordáta es novíssimi tui.
Et nunc audi hæc, delicáta,
quæ hábitas confidénter,
et dicis in corde tuo:
« Ego, et præter me non est áltera,
non sedébo vídua et orbitátem ignorábo ».
Vénient tibi duo hæc
súbito in die una,
órbitas et vidúitas;
repénte venérunt super te
propter multitúdinem maleficiórum tuórum,
propter abundántiam incantatiónum tuárum.
Et fidúciam habuísti in malítia tua
et dixísti: « Non est qui vídeat me ».
Sapiéntia tua et sciéntia tua,
hæc decépit te.
Et dixísti in corde tuo:
« Ego, et præter me non est áltera ».
Véniet super te malum,
et néscies avértere;
et írruet super te calámitas,
quam non póteris expiáre;
véniet super te repénte
miséria, quam néscies.
Sta cum incantatiónibus tuis
et cum multitúdine maleficiórum tuórum,
in quibus laborásti ab adulescéntia tua:
forte póteris iuvári, forte terrébis.
Defecísti in multitúdine consiliórum tuórum;
stent et salvent te, qui metiúntur cælum,
qui contemplántur sídera
et annúntiant síngulis novilúniis
ventúra tibi.
Ecce facti sunt quasi stípula,
ignis combússit eos.
Non liberábunt seípsos
de manu flammæ;
non sunt prunæ, quibus calefíant,
nec focus, ut sédeant ad eum.
Sic fiunt tibi incantatóres tui,
in quibuscúmque laborásti
ab adulescéntia tua;
unusquísque in via sua errat,
non est qui salvet te.
RESPONSORIUM
Is 49, 13; 47, 4
Laudáte, cæli, et exsúlta terra; iubiláte, montes, laudem: * Quia Dóminus páuperum suórum miserétur.
Redémptor noster, Dóminus exercítuum nomen illíus, Sanctus Israel. * Quia.
LECTIO ALTERA
Ex Tractátu sancti Irenǽi epíscopi Advérsus hǽreses
(Lib. 3, 20, 2-3: SCh 34, 342-344)
Œconomia Incarnationis redemptricis
Glória hóminis Deus; operatiónis vero Dei et omnis sapiéntiæ eius et virtútis receptáculum homo.
Quemádmodum médicus in iis qui ægrótant probátur, sic et Deus in homínibus manifestátur. Quaprópter et Paulus ait: Conclúsit autem Deus ómnia in incredulitáte ut ómnium misereátur; dicens hoc de hómine, qui fuit inobáudiens Deo et proiéctus de immortalitáte, dehinc misericórdiam consecútus est, per Fílium Dei eam quæ est per ipsum percípiens adoptiónem.
Hic enim tenens sine inflatióne et iactántia veram glóriam de iis quæ facta sunt et de eo qui fecit, qui est potentíssimus ómnium Deus quique ómnibus ut sint prǽstitit, et manens in dilectióne eius et subiectióne et gratiárum actióne, maiórem ab eo glóriam percípiet, provéctus accípiens dum consímilis fiat eius qui pro eo mórtuus est.
Quóniam et ipse in similitúdinem carnis peccáti factus est, uti condemnáret peccátum et iam quasi condemnátum proíceret illud extra carnem, provocáret autem in similitúdinem suam hóminem, imitatórem eum assígnans Deo et in patérnam impónens régulam ad vidéndum Deum et cápere Patrem donans: Verbum Dei quod habitávit in hómine et Fílius hóminis factus est, ut assuésceret hóminem percípere Deum et assuésceret Deum habitáre in hómine, secúndum plácitum Patris.
Propter hoc ergo signum salútis nostræ eum, qui ex Vírgine Emmánuel est, ipse dedit Dóminus, quóniam ipse Dóminus erat qui salvábat eos, quia per semetípsos non habébant salvári; et propter hoc Paulus infirmitátem hóminis annúntians ait: Scio enim quóniam non inhábitat in carne mea bonum, signíficans quóniam non a nobis sed a Deo est bonum salútis nostræ; et íterum: Miser ego homo, quis me liberábit de córpore mortis huius? deínde infert liberatórem, grátia Iesu Christi Dómini nostri.
Hoc autem et Isaías: Confortámini, inquit, manus resolútæ et génua debília, adhortámini, pusillánimes sensu, confortámini, ne timeátis. Ecce Deus noster iudícium et retributúrus est, ipse véniet et salvábit nos; hoc quóniam non a nobis, sed a Dei adiuménto habúimus salvári.
RESPONSORIUM
Cf. Ier 31, 10; 4, 5
Audíte verbum Dómini, gentes, et annuntiáte illud in fínibus terræ: * Et ínsulis quæ procul sunt dícite: Salvátor noster advéniet.
Annuntiáte et audítum fácite; loquímini et clamáte. * Et ínsulis.
ORATIO
Orémus.
Deus, qui splendórem glóriæ tuæ per sacræ Vírginis partum mundo dignátus es reveláre, tríbue, quǽsumus, ut tantæ incarnatiónis mystérium et fídei integritáte colámus, et devóto semper obséquio frequentémus. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amen.
Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.
© 1999-2026 J. Vidéky