Misericórdiam et iudícium cantábo; *

tibi, Dómine, psallam.

Intéllegam in via immaculáta; *

quando vénies ad me?

Perambulábo in innocéntia cordis mei, *

in médio domus meæ.

Non propónam ante óculos meos rem iniústam, †

faciéntem prævaricatiónes ódio habébo, *

non adhærébit mihi.

Cor pravum recédet a me, *

malígnum non cognóscam.

Detrahéntem secréto próximo suo, *

hunc cessáre fáciam;

supérbum óculo et inflátum corde, *

hunc non sustinébo.

Oculi mei ad fidéles terræ, ut sédeant mecum; *

qui ámbulat in via immaculáta,
hic mihi ministrábit.

Non habitábit in médio domus meæ,
qui facit supérbiam; *

qui lóquitur iníqua, non stabit in conspéctu oculórum meórum.

In matutíno cessáre fáciam
omnes peccatóres terræ, *

ut dispérdam de civitáte Dómini
omnes operántes iniquitátem.

Dan 3, 26. 27. 29. 34-41

Benedíctus es, Dómine, Deus patrum nostrórum, *

et laudábilis et gloriósum nomen tuum in sǽcula,

quia iustus es in ómnibus, *

quæ fecísti nobis.

Peccávimus enim et iníque égimus
recedéntes a te *

et delíquimus in ómnibus.

Ne, quǽsumus, tradas nos in perpétuum
propter nomen tuum *

et ne díssipes testaméntum tuum,

neque áuferas misericórdiam tuam a nobis †

propter Abraham diléctum tuum *

et Isaac servum tuum
et Israel sanctum tuum,

quibus dixísti
quod multiplicáres semen eórum *

sicut stellas cæli
et sicut arénam, quæ est in lítore maris,

quia, Dómine,
imminúti sumus plus quam omnes gentes *

sumúsque húmiles in univérsa terra
hódie propter peccáta nostra;

et non est in témpore hoc †

princeps et prophéta et dux, *

neque holocáustum neque sacrifícium,

neque oblátio neque incénsum, †

neque locus primitiárum coram te, *

ut possímus inveníre misericórdiam;

sed in ánima contríta
et spíritu humilitátis suscipiámur †

sicut in holocáusto aríetum et taurórum *

et sicut in mílibus agnórum pínguium,

sic fiat sacrifícium nostrum
in conspéctu tuo hódie, †

et pérfice subsequéntes te, *

quóniam non est confúsio confidéntibus in te.

Et nunc séquimur te in toto corde *

et timémus te et quǽrimus fáciem tuam.

Benedíctus Dóminus, adiútor meus, †

qui docet manus meas ad prœ́lium *

et dígitos meos ad bellum.

Misericórdia mea et fortitúdo mea, *

refúgium meum et liberátor meus;

scutum meum, et in ipso sperávi, *

qui subdit pópulum meum sub me.

Dómine, quid est homo, quod agnóscis eum, *

aut fílius hóminis, quod réputas eum?

Homo vanitáti símilis factus est, *

dies eius sicut umbra prætériens.

Dómine, inclína cælos tuos et descénde; *

tange montes, et fumigábunt.

Fúlgura coruscatiónem et díssipa eos; *

emítte sagíttas tuas et contúrba eos.

Emítte manum tuam de alto; *

éripe me et líbera me de aquis multis,

de manu filiórum alienigenárum, †

quorum os locútum est vanitátem, *

et déxtera eórum déxtera mendácii.

Deus, cánticum novum cantábo tibi, *

in psaltério decachórdo psallam tibi,

qui das salútem régibus, *

qui rédimis David servum tuum
de gládio malígno.

Lc 1, 68-79

Benedíctus Dóminus Deus Israel, *

quia visitávit et fecit redemptiónem plebi suæ

et eréxit cornu salútis nobis *

in domo David púeri sui,

sicut locútus est per os sanctórum, *

qui a sǽculo sunt, prophetárum eius,

salútem ex inimícis nostris *

et de manu ómnium, qui odérunt nos;

ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris *

et memorári testaménti sui sancti,

iusiurándum, quod iurávit ad Abraham patrem nostrum, *

datúrum se nobis,

ut sine timóre, de manu inimicórum liberáti, *

serviámus illi

in sanctitáte et iustítia coram ipso *

ómnibus diébus nostris.

Et tu, puer, prophéta Altíssimi vocáberis: *

præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias eius,

ad dandam sciéntiam salútis plebi eius *

in remissiónem peccatórum eórum,

per víscera misericórdiæ Dei nostri, *

in quibus visitábit nos óriens ex alto,

illumináre his, qui in ténebris et in umbra mortis sedent *

ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.