Parátum cor meum, Deus, †

parátum cor meum, *

cantábo et psallam. Euge, glória mea!

Exsúrge, psaltérium et cíthara, *

excitábo auróram.

Confitébor tibi in pópulis, Dómine, *

et psallam tibi in natiónibus,

quia magna est usque ad cælos misericórdia tua *

et usque ad nubes véritas tua.

Exaltáre super cælos, Deus, *

et super omnem terram glória tua.

Ut liberéntur dilécti tui, *

salvum fac déxtera tua et exáudi me.

Deus locútus est in sancto suo: †

« Exsultábo et dívidam Síchimam *

et convállem Succoth dimétiar;

meus est Gálaad et meus est Manásses †

et Ephraim fortitúdo cápitis mei, *

Iuda sceptrum meum.

Moab lebes lavácri mei; †

super Idumǽam exténdam
calceaméntum meum, *

super Philistǽam vociferábor ».

Quis dedúcet me in civitátem munítam? *

Quis dedúcet me usque in Idumǽam?

Nonne, Deus, qui reppulísti nos? *

Et non exíbis, Deus, in virtútibus nostris?

Da nobis auxílium de tribulatióne, *

quia vana salus hóminis.

In Deo faciémus virtútem, *

et ipse conculcábit inimícos nostros.

Is 61, 10 – 62, 5

Gaudens gaudébo in Dómino, *

et exsultábit ánima mea in Deo meo,

quia índuit me vestiméntis salútis *

et induménto iustítiæ circúmdedit me,

quasi sponsum decorátum coróna *

et quasi sponsam ornátam monílibus suis.

Sicut enim terra profert germen suum †

et sicut hortus semen suum gérminat, *

sic Dóminus Deus germinábit iustítiam
et laudem coram univérsis géntibus.

Propter Sion non tacébo *

et propter Ierúsalem non quiéscam,

donec egrediátur ut splendor iustítia eius, *

et salus eius ut lampas accendátur.

Et vidébunt gentes iustítiam tuam *

et cuncti reges glóriam tuam;

et vocáberis nómine novo, *

quod os Dómini nominábit.

Et eris coróna glóriæ in manu Dómini *

et diadéma regni in manu Dei tui.

Non vocáberis ultra Derelícta, *

et terra tua non vocábitur ámplius Desoláta;

sed vocáberis Beneplácitum meum in ea, *

et terra tua Nupta,

quia complácuit Dómino in te, *

et terra tua erit nupta.

Nam ut iúvenis uxórem ducit vírginem, *

ita ducent te fílii tui;

ut gaudet sponsus super sponsam, *

ita gaudébit super te Deus tuus.

Lauda, ánima mea, Dóminum; †

laudábo Dóminum in vita mea, *

psallam Deo meo, quámdiu fúero.

Nolíte confídere in princípibus, *

in fíliis hóminum, in quibus non est salus.

Exíbit spíritus eius et revertétur in terram suam; *

in illa die períbunt cogitatiónes eórum.

Beátus, cuius Deus Iacob est adiútor, *

cuius spes in Dómino Deo suo,

qui fecit cælum et terram, *

mare et ómnia, quæ in eis sunt;

qui custódit veritátem in sǽculum, †

facit iudícium oppréssis, *

dat escam esuriéntibus.

Dóminus solvit compedítos, *

Dóminus illúminat cæcos,

Dóminus érigit depréssos, *

Dóminus díligit iustos,

Dóminus custódit ádvenas, †

pupíllum et víduam susténtat *

et viam peccatórum dispérdit.

Regnábit Dóminus in sǽcula, *

Deus tuus, Sion,
in generatiónem et generatiónem.

Lc 1, 68-79

Benedíctus Dóminus Deus Israel, *

quia visitávit et fecit redemptiónem plebi suæ

et eréxit cornu salútis nobis *

in domo David púeri sui,

sicut locútus est per os sanctórum, *

qui a sǽculo sunt, prophetárum eius,

salútem ex inimícis nostris *

et de manu ómnium, qui odérunt nos;

ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris *

et memorári testaménti sui sancti,

iusiurándum, quod iurávit ad Abraham patrem nostrum, *

datúrum se nobis,

ut sine timóre, de manu inimicórum liberáti, *

serviámus illi

in sanctitáte et iustítia coram ipso *

ómnibus diébus nostris.

Et tu, puer, prophéta Altíssimi vocáberis: *

præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias eius,

ad dandam sciéntiam salútis plebi eius *

in remissiónem peccatórum eórum,

per víscera misericórdiæ Dei nostri, *

in quibus visitábit nos óriens ex alto,

illumináre his, qui in ténebris et in umbra mortis sedent *

ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.